I CSK 2616/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Krzysztof Grzesiowski
24 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 24 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.R., R.R., S.R., K.R.
przeciwko E. spółce akcyjnej w W. (poprzednio S. spółka akcyjna w W.)
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej E. spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 26 listopada 2024 r., I ACa 2969/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. obciąża pozwanego kosztami postępowania kasacyjnego,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
1. Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z 10 maja 2023 r. ustalił, że nie
istnieje stosunek prawny wynikający z umowy zawartej w dniu 11 sierpnia 2008 r.
pomiędzy powodami M.R., R.R., S.R., K.R. a poprzednikiem prawnym pozwanego
S. spółka akcyjna z siedzibą w W. (obecnie E. spółka akcyjna z siedzibą w W.) oraz
zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwoty 5 750,51 zł i 33 115,06 CHE z
ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 19 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty i
kwotę 22 090,36 CHF z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 19 czerwca 2021
r. do dnia zapłaty oraz orzekł o kosztach procesu.
I CSK 2616/25
2
2. Na skutek apelacji strony pozwanej Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem
z 26 listopada 2024 r. oddalił apelację oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania
apelacyjnego.
3. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wywiodła strona
pozwana. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując
się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.
4. Powodowie wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
5. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W judykaturze już
wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej
(zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18). Wskazano tam m.in.,
że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania
cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę
interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa
oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń
wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych,
nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji
skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona
w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi
kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony
wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.;
nie służy zaś merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia
co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
jest wówczas usprawiedliwione.
I CSK 2616/25
3
6. Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna
powoda nie zawiera argumentów wystarczających dla uznania, że w sprawie
spełniona została przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c., uzasadniająca
przyjęcie skargi do rozpoznania.
7. Należy podkreślić, że problemy prawne przedstawione przez skarżącego
nie mają cech nowości wymaganej od istotnego zagadnienia prawnego
uzasadniającego przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Kwestie te były
przedmiotem wielokrotnych wypowiedzi Sądu Najwyższego w orzeczeniach
wydanych, często w odniesieniu do zbliżonych treścią umów kredytowych, nie tylko
na etapie wstępnej oceny. Wszystkie te zagadnienia zostały omówione
i rozstrzygnięte w orzecznictwie sądowym, które często zapadało już po wniesieniu
skargi kasacyjnej, ponieważ dotyczą one starszych spraw. W tzw. międzyczasie
ukształtowało się orzecznictwo dotyczące tych problemów i w świetle obecnych
orzeczeń, skarga jest nieaktualna, co uniemożliwia jej przyjęcie do rozpoznania.
Podobnie należy ocenić przytoczone we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania wątpliwości co do wykładni przepisów prawa.
8. W aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości
abuzywny charakter zawartych w umowach kredytu frankowego typowych klauzul
odsyłających do tabel kursowych banku przy przeliczeniu waluty obcej na złote
polskie i odwrotnie. Tego typu klauzule nie wskazują obiektywnych kryteriów
ustalania kursu waluty obcej, który jest jednostronnie ustalany przez bank,
co pozostawia pole do arbitralnego działania banku i w ten sposób obarcza
kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem oraz narusza równorzędność stron
umowy kredytu (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 24 lutego 2022 r., II CSKP 45/22,
wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 2023 r., II CSKP 1602/22, wyrok Sądu
Najwyższego z 14 lutego 2025 r., II CSKP 1545/22). Ocena niedozwolonego
charakteru postanowienia, jak i konsekwencje wynikające z jego eliminacji,
wymagają odniesienia do chwili zawarcia umowy (zob. uchwała składu siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2018 r., III CZP 29/17). Co do zasady
wyłączona jest też możliwość zastąpienie niedozwolonego postanowienia
umownego odnoszącego się do sposobu określania kursu waluty obcej (w umowie
kredytu indeksowanego czy denominowanego) innym sposobem określenia kursu
I CSK 2616/25
4
waluty obcej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2025 r., II CSKP 1545/22,
wyrok Sądu Najwyższego z 28 lutego 2025, II CSKP 1277/24). Brak jest też
jakichkolwiek podstaw do rozdzielenia postanowień dotyczących przeliczania
waluty obcej na złote polskie i dokonywania ich odrębnej oceny prawnej (zob.
wyrok Sądu Najwyższego z 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22, wyrok Sądu
Najwyższego z 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22).
9. Dodatkowo należy wskazać, że w najnowszym orzecznictwie Sądu
Najwyższego nie budzi również wątpliwości, że w razie stwierdzenia nieważności
umowy kredytowej zawartej przez przedsiębiorcę z konsumentem, konsument
jest uprawniony do domagania się od przedsiębiorcy zwrotu świadczeń
spełnionych przez konsumenta w wykonaniu tej umowy oraz odsetek za opóźnienie
od momentu upływu terminu nałożonego na danego przedsiębiorcę do wykonania
tego zobowiązania, po tym jak przedsiębiorca ten otrzyma wezwanie do zwrotu
tego świadczenia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2025, II CSKP
1996/22). Takie stanowisko wynika z jednolitego orzecznictwa TSUE (zob. wyrok
TSUE z 15 czerwca 2023 r., C-520/21, Arkadiusz Szcześniak p. Bankowi M. SA,
wyrok TSUE z 14 grudnia 2023 r., C- 28/22, TL i WE p. Syndykowi masy upadłości
Getin Noble Bank S.A.).
10. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności
nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
11. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
12. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 108
§ 1 i art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
Krzysztof Grzesiowski
(Ł.W.)
[a.ł]
I CSK 2616/25
5
