I CSK 2576/25

I CSK 2576/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ewa Stefańska 25 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 25 sierpnia 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa U. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko S. Funduszowi Inwestycyjnemu Zamkniętemu w likwidacji w W. z udziałem interwenienta ubocznego U. spółki akcyjnej w W. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej U. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 23 stycznia 2025 r., XXIII Ga 1437/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego 2700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu postanowienia do dnia zapłaty. (M.T.) UZASADNIENIE Powód U. sp. z o.o. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 23 stycznia 2025 r., XXIII Ga 1437/23, zaskarżając go w całości. Pozwany wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: I CSK 2576/25 2 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (zob. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, Nr 4, poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Przesłanki te nie zostały spełnione. Według ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz I CSK 2576/25 3 innych podobnych spraw (zob. postanowienia SN: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11, z 11 stycznia 2002, III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, z 15 czerwca 2016 r., V CSK 4/16). Istotnego zagadnienia prawnego skarżący upatrywał w konieczności rozstrzygnięcia: - kto w świetle art. 4 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych reprezentuje fundusz inwestycyjny w stosunkach pomiędzy funduszem inwestycyjnym, a towarzystwem funduszy inwestycyjnych reprezentującym ten fundusz inwestycyjny oraz jak należy rozumieć pojęcie „osoby trzeciej” w rozumieniu art. 4 ust. Ustawy o funduszach inwestycyjnych i czy towarzystwo funduszy inwestycyjnych jest osobą trzecią w jego rozumieniu, a jeśli nie jest, to kto powinien reprezentować fundusz inwestycyjny w stosunkach pomiędzy funduszem inwestycyjnym, a towarzystwem funduszy inwestycyjnych i reprezentującym ten fundusz? Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na twierdzeniu, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia SN: z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15). Skarżący wskazywał, że istnieje potrzeba wykładni art. 108 k.c., który budzi poważne wątpliwości w zakresie jego odpowiedniego (per analogiam) stosowania do relacji pomiędzy funduszem inwestycyjnym reprezentowanym przez towarzystwo funduszy inwestycyjnych, które zarządza funduszem inwestycyjnym i reprezentuje go z mocy art. 4 ust.1 ustawy o funduszach inwestycyjnych, a tym samym towarzystwem funduszy inwestycyjnych zwłaszcza w sytuacjach, gdy te same osoby fizyczne działają jako członkowie zarządu towarzystwa funduszy inwestycyjnych reprezentującego fundusz inwestycyjny i jako członkowie zarządu I CSK 2576/25 4 towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego drugą stroną czynności prawnej dokonywanej z funduszem inwestycyjnym reprezentowanym przez to towarzystwo. Istota argumentacji skarżącego sprowadza się w rzeczywistości do zakwestionowania oceny dokonanej przez sądy w zakresie skuteczności złożenia oświadczenia o uznaniu długu, oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz konsekwencji niewykazania zasadności roszczenia co do zasady i wysokości. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Sąd II instancji podzielił stanowisko Sądu Rejonowego nie tylko co do bezskuteczności oświadczenia o uznaniu długu, lecz także uznał, iż powód nie wykazał wysokości dochodzonego roszczenia. Sąd Okręgowy wyjaśnił, że powód nie przedstawił dowodów pozwalających ustalić wysokość wynagrodzenia, nie wykazał sposobu wyliczenia dochodzonej kwoty, a przedłożone faktury VAT nie stanowiły wystarczającego dowodu istnienia roszczenia w dochodzonej wysokości. Nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że w sprawie występuje potrzeba wykładni art. 108 k.c. Kwestia odpowiedniego stosowania art. 108 k.c. do czynności prawnych dokonywanych przez osoby działające jako organy osób prawnych nie stanowi zagadnienia nowego ani nierozstrzygniętego. Kwesta ta została w orzecznictwie rozstrzygnięta. Skarżący nie wykazał, aby w tej mierze występowała nowa, niejednolita lub budząca poważne wątpliwości potrzeba interpretacyjna (zob. uchwała SN z 30 maja 1990 r. III CZP 8/90, OSNCP 1990/10- 11, poz.124; wyrok SN z 5 grudnia 2007 r., I CNP 41/07 OSNC- ZD 2008/C., poz.92). Nie można również podzielić stanowiska skarżącego, że zachodzi istotne zagadnienie prawne dotyczące art. 4 ust.1 ustawy o funduszach inwestycyjnych i pojęcia „osoby trzeciej”. Skarżący nie zmierza do usunięcia luki interpretacyjnej, lecz do podważenia przyjętej przez sądy wykładni przepisów na tle konkretnego stanu faktycznego. Nadto należy zauważyć, że skarżący buduje część swojego wywodu na polemice ze sposobem ustalenia czy oświadczenie o uznaniu długu zostało rzeczywiście złożone i czy zostało skutecznie doręczone podmiotowi, do którego I CSK 2576/25 5 było kierowane. Tymczasem tego rodzaju twierdzenia dotyczą przede wszystkim sfery faktów. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (M.T.) [SOP]