I CSK 2575/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marta Romańska
18 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 18 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Z. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W.
przeciwko E. spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej E. spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z 7 lutego 2025 r., I AGa 69/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.700 (dwa
tysiące siedemset) zł, z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od doręczenia
pozwanemu odpisu niniejszego postanowienia tytułem
kosztów postępowania kasacyjnego.
[dr]
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest
I CSK 2575/25
2
sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
w nawiązaniu do powyższych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego
w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,
o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na
potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), to jest
art. 1301a § 3 k.p.c. w celu odpowiedzi na pytanie: „czy postępowanie naprawcze
przewidziane w tym przepisie polega na ponownym wniesieniu przez stronę całego
pisma dotkniętego brakiem formalnym, czy też polega na poprawieniu lub
uzupełnieniu pisma bez konieczności ponownego wniesienia całego pisma?”.
O potrzebie wykładni przepisów prawnych jako przesłance przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania można mówić wtedy, gdy z przepisu mającego
zastosowanie lub mogącego mieć zastosowanie w sprawie dekodowane są różne
normy prawne, a brak jest wypowiedzi w doktrynie i orzecznictwie, które by te
różnice usuwały i wyjaśniały przyczyny ich występowania. Skarżący we wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wykazał okoliczności, które by
wpisywały się w przytoczoną przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
i ponadto jeszcze miały znaczenie uniwersalne, nie zaś wyłącznie osadzone
w realiach niniejszej sprawy, a przy tym decydowały nie tylko o przebiegu
postępowania w niej, lecz i o jego wyniku, ze względu ma relacje między stronami
kształtowane prawem materialnym.
Niezależnie od powyższego, oczekiwanej przez skarżącego wykładni art.
1301a k.p.c. nie można przypisać znaczenia prospektywnego. Art. 1301a § 3 k.p.c.
przewidywał możliwość konwalidacji braków formalnych wniesionego pisma przez
profesjonalnego pełnomocnika. Strona, w tym również za pośrednictwem
pełnomocnika, mogła w terminie tygodnia od dnia doręczenia jej zarządzenia
o zwrocie pisma wnieść poprawione lub uzupełnione pismo. Jeżeli wniesione przez
stronę pismo nie było dotknięte stwierdzonymi uprzednio brakami, to wywoływało
ono skutek od daty pierwotnego wniesienia. Na mocy ustawy z 5 sierpnia 2025 r.
I CSK 2575/25
3
(Dz.U. z 2025 r., poz. 1172) doszło do uchylenia art. 1301a k.p.c., co tłumaczono
niebezpieczeństwem jego rozumienia i stosowania w formalny sposób, pomijający
cel, do zrealizowania którego zmierzał ustawodawca przez wprowadzenie tej
regulacji. O takich niebezpieczeństwach na gruncie wykładni art. 1301a k.p.c.
w czasie jego obowiązywania wypowiadała się doktryna (zob. np. A. Zieliński,
K. Flaga-Gieruszyńska, Komentarz do art. 1301a k.p.c., w: K. Flaga-
Gieruszyńska, A. Zieliński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, wyd. 13,
2025).
W niniejszej sprawie zarządzenie o zwrocie pozwu wydane 2 czerwca 2022
r. zapadło z uwagi na wady pełnomocnictwa dołączonego do pozwu, w którym
nieprawidłowo określono nazwę powoda, nie zaś z uwagi na wady pozwu, które by
uniemożliwiały rozeznanie, jakie roszczenie powód zgłosił i z jakiej podstawy
faktycznej i prawnej je wywodzi. W świetle powyższego należało stwierdzić, że dla
nadania biegu sprawie wystarczające było uzupełnienie zidentyfikowanego przez
przewodniczącego w zarządzeniu braku, a jego uzupełnienie nie musiało wiązać
się z ponownym złożeniem sądowi wszystkich niedotkniętych brakami i będących
już w aktach dokumentów. Taka wykładnia art. 1301a § 3 k.p.c. niewątpliwie
realizowała cele, które ustawodawca chciał osiągnąć przez uchwalenie tego
przepisu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. oraz – co
do kosztów postępowania – art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1
k.p.c., § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst
jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu.
Marta Romańska
[dr]
[a.ł]
I CSK 2575/25
4
