I CSK 2427/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Krzysztof Grzesiowski
24 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 24 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A. w L.
przeciwko E. w L. oraz D. spółce
z ograniczoną odpowiedzialnością we W.
o ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej A. w L.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 30 października 2024 r., I AGa 474/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 3 października 2023 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił
powództwo A. w L. przeciwko E. w L. i D. sp. z o.o. we W. ustalenie, że stronie
powodowej przysługuje prawo do 400 udziałów w kapitale zakładowym D. Sp. z
o.o. o i orzekł o kosztach procesu.
I CSK 2427/25
2
2. Na skutek apelacji strony powodowej Sąd Apelacyjny we Wrocławiu
wyrokiem z 30 października 2024 r. oddalił apelację i rozstrzygnął o kosztach
postępowania apelacyjnego.
3. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wywiódł powód.
Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując się
na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
4. Pozwani wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
5. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W judykaturze
już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej
(zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18). Wskazano tam m.in.,
że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania
cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę
interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa
oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń
wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie
zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie
sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji
tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach
której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap
postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony wyłącznie do zbadania
przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; nie służy zaś
merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej
z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wówczas
usprawiedliwione.
I CSK 2427/25
3
6. Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna
powoda nie zawiera argumentów wystarczających dla uznania, że w sprawie
spełniona została przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., uzasadniająca przyjęcie
skargi do rozpoznania.
7. Zagadnienia przedstawione w skardze kasacyjnej nie zostały
sformułowane w sposób prawidłowy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu
Najwyższego istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno zostać
sformułowane w sposób spełniający wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu
przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie
powstania poważnych wątpliwości, w formie pytania sformułowanego w taki
sposób, by możliwe było rozstrzygnięcie stawianych przez skarżącego wątpliwości
(art. 390 § 1 k.p.c. – zob. postanowienia SN z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13 oraz
z 14 września 2012 r., I UK 218/12; z 17 grudnia 2025 r., III USK 205/24). Ponadto
istotne zagadnienie prawne winno stanowić problem prawny nowy, nierozwiązany
dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju
prawa. Tymczasem sformułowane przez skarżącego zagadnienie nie ma przymiotu
nowości. Kwestie poruszane przez skarżącego dotyczące podanego zagadnienia
prawnego były bowiem już rozważane w orzecznictwie, co zresztą wyraźnie
wskazał też Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku.
8. W szczególności Sąd meriti podkreślił, że w uchwale składu siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego z 1 marca 2007 r. (III CZP 94/06) przyjęto
taką interpretację art. 252 § 1 k.s.h., zgodnie z którą została generalnie wyłączona
dopuszczalność stosowania art. 189 k.p.c. w odniesieniu do powództw
o stwierdzenie nieważności uchwały wspólników. Wykładnia odmienna,
sprowadziłaby do absurdu konstrukcję zaskarżania uchwał wspólników, ponieważ
osoby wymienione w art. 250 k.s.h, najbardziej dotknięte skutkami uchwał, mogłyby
je skarżyć tylko wciągu sześciu miesięcy od ich podjęcia, natomiast inne podmioty
niewymienione w tym przepisie mogłyby to uczynić w każdym czasie. Mając
powyższe na względzie, Sąd Apelacyjny trafnie uznał, że strona powodowa
w niniejszej sprawie o ustalenie praw udziałowych nie mogła skutecznie powoływać
się na zarzut nieważności uchwały z 5 listopada 2019 r. Jednocześnie Sąd
Apelacyjny trafnie przyjął, że brak jest podstaw do uznania uchwały za
I CSK 2427/25
4
nieistniejącą, skoro powódka podejmując uchwałę jako jedyny wspólnik spółki
nie może skutecznie powoływać się na fakt, iż na zgromadzeniu nie był
reprezentowany cały kapitał zakładowy lub którykolwiek wspólnik zgłosił sprzeciw
wobec odbycia zgromadzenia, wniesienia spraw do porządku obrad lub powzięcia
uchwały, gdyż jako jedyny wspólnik posiadała pełną zdolność zgromadzeniową,
a wola podjęcia uchwały pozostaje niewątpliwa.
9. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności
nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
10. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
11. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 108
§ 1 i art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
Krzysztof Grzesiowski
(Ł.W.)
[a.ł]
