I CSK 232/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
1 września 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 1 września 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku G.M.
z udziałem A.S., H.Ś., W.Ś., B.W. i T.W.
o rozgraniczenie,
na skutek skargi kasacyjnej A.S.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Płocku
z 13 lipca 2023 r., IV Ca 199/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. ustala, że koszty postępowania kasacyjnego uczestnicy
postępowania ponoszą we własnym zakresie.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
I CSK 232/24
2
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga
kasacyjna
uczestniczki
A.S.
od
postanowienia
Sąd
u Okręgowego w Płocku z dnia 13 lipca 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do
rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność. Analiza wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi
jednakże do stwierdzenia, że wskazana przez skarżącą podstawa przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzi. Brak jest także podstaw by przyjąć, że
w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.
Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem
dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie
przez skarżącą. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista zasadność
skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania głębszej analizy
dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi zasługują na
uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa,
zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej
i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym
uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez skarżąca,
związane z zarzutem naruszenia art. 153 k.c. i art. 378 § 1 k.p.c., nie daje zaś
podstaw. W orzecznictwie podkreśla się także, że przesłanką przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu
prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to
spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut
naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do
oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11 stycznia 2008 r.,
I CSK 232/24
3
I UK 285/07, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK
37/08).
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach
postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 1 w zw.
z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
[a.ł]
