I CSK 2317/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
10 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 10 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa T.B.
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej […] w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej T.B.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 21 marca 2025 r., I AGa 113/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej 2700 (dwa tysiące
siedemset 00/100) złotych z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
powódce niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty tytułem kosztów
postępowania kasacyjnego, odstępując od obciążenia powódki
kosztami postępowania kasacyjnego w pozostałym zakresie.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
I CSK 2317/25
2
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka T.B.
powołała się na istotne zagadnienie prawne dotyczące sposobu ustalania początku
biegu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody, gdy źródłem szkody nie jest
konkretne zdarzenie, lecz bezprawny stan rzeczy, który jest usuwalny, ale
bezprawnie trwa i nie jest usuwany przez sprawcę szkody.
Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.)
wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on
precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa. Problem ten
powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób
abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą; konieczne jest przy
tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002,
nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz.
151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK
623/13, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK
547/14).
Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by w sprawie zakończonej
zaskarżonym wyrokiem wystąpiła powołana przyczyna kasacyjna.
Z materiału sprawy wynikało, że powódka dochodziła roszczenia o
naprawienie szkody wyrażającej się obniżeniem wartości lokalu użytkowego w
związku z wadami lokalu i budynku oraz zaniechaniem usunięcia tych wadliwości
przez pozwaną. Sądy meriti przyjęły, że w takim stanie rzeczy o powstaniu szkody
I CSK 2317/25
3
– w kontekście biegu przedawnienia – należy mówić już w chwili, w której powódce
wydano lokal, ponieważ już wtedy niewątpliwie istniały wszystkie te mankamenty,
na które powołuje się powódka, wskazując podłoże swego uszczerbku, przy czym
mankamentów tych powódka była świadoma. Sądy meriti zanegowały
jednocześnie, aby tak rozumiana szkoda powstawała dopiero w chwili sprzedaży
lokalu, jak twierdziła powódka, bądź w innym późniejszym momencie.
Stanowisko to nie koliduje z wyrażanym w judykaturze poglądem, zgodnie z
którym wadliwe wykonanie obiektu budowalnego pociąga za sobą szkodę,
ponieważ inna jest wartość obiektu zrealizowanego prawidłowo, inna zaś obiektu
wadliwego, przy czym szkoda ta aktualizuje się z dniem spełnienia wadliwego
świadczenia przez dłużnika (wykonawcę) (por. np. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 8 marca 2019 r., III CSK 106/17 i powołane tam orzecznictwo;
zob. też np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2022 r., I CSK
943/22).
Poruszony we wniosku problem nie stanowi zatem novum, a zarazem
zawarte w nim obszerne wywody, nota bene w znacznym zakresie odrywające się
od istoty sprawy, nie przekonywały o istnieniu w tej materii istotnego zagadnienia
prawnego, którego rozstrzygnięcie mogłoby rzutować na wynik postępowania w
sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem. Inną sprawą jest, że preferowana
przez powódkę koncepcja powiązania chwili powstania roszczenia
odszkodowawczego ze sprzedażą wadliwego lokalu przez jego nabywcę osobie
trzeciej prowadziłaby do znacznego ograniczenia uprawnień nabywcy wadliwego
lokalu wynikających z art. 471 k.c., przy uwzględnieniu, że jeśli nabyty lokal ma
wady rzutujące na jego wartość, nabywcy przysługuje wybór między domaganiem
się naprawienia szkody wynikającej z obniżenia wartości lokalu a realizacją
uprawnień z rękojmi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2018 r., IV CSK
83/17). Rozważania wniosku pomijały również, że podłoża szkody powódki nie
stanowił w rzeczywistości „bezprawny stan” polegający na długotrwałym
zaniechaniu usuwania wad, lecz wadliwość pierwotnego świadczenia pozwanej,
scil. przeniesienie na powódkę prawa do lokalu z wadami rzutującymi na jego
wartość, co samo w sobie stanowi uszczerbek mogący stanowić podłoże
roszczenia odszkodowawczego (art. 471 k.c.).
I CSK 2317/25
4
Marginesowo jednie należało dostrzec, że w podstawach skargi kasacyjnej
zarzucono naruszenie art. 455 i art. 120 § 1 k.c., podczas gdy – jak wynikało z
materiału sprawy – powódka zdawała się osadzać roszczenie w reżimie
odpowiedzialności deliktowej (art. 415 k.c.). W tym zaś przypadku przepisem
regulującym początek biegu przedawnienia jest art. 4421 k.c., względnie – uchylony
obecnie art. 442 k.c. Kwestia ta nie rzutowała jednak na ocenę sformułowanej we
wniosku przyczyny kasacyjnej.
W konkluzji należało uznać, że powódka nie wykazała powołanej przyczyny
kasacyjnej, co prowadziło do odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 102,
art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Paweł Grzegorczyk
(K.G.)
[a.ł]
