I CSK 226/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
29 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 29 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A.W. i E.M.
przeciwko R. w W.
o zapłatę i ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej A.W. i E.M.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 5 września 2024 r., I ACa 2598/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża powodów kosztami postępowania kasacyjnego,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
I CSK 226/25
2
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący A.W. i E.M.
powołali się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, wskazując na oczywiste
naruszenie art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c. oraz błędną wykładnię art. 221 k.c.,
wyrażającą się w odmowie przyznania powodom statusu konsumentów.
Wykazanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej stawia skarżącemu
szczególnie wysokie wymagania. Jak przyjmuje się w utrwalonej judykaturze Sądu
Najwyższego, oczywista zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego
prawnika podstawy wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie.
Oczywiste jest przy tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy,
czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą
zatem mieć kwalifikowany charakter, odnosić się do konkretnych, powołanych
przez skarżącego przepisów prawa i być dostrzegalne na pierwszy rzut oka (por.
m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00,
OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr
10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).
Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by skarga kasacyjna była – w
przyjętym rozumieniu – oczywiście uzasadniona.
Podłożem oddalenia apelacji powodów było podzielenie przez Sąd
Apelacyjny stanowiska, że powodowie, zawierając sporną umowę kredytu, nie
działali w charakterze konsumentów. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania zawierał polemikę z tym stanowiskiem, której zasadniczym założeniem
– obok ogólniejszych wywodów poświęconych kryteriom decydującym o statusie
konsumenta na tle art. 221 k.c. – było twierdzenie, że w chwili zawarcia umowy
kredytu zamiarem powodów było finansowanie własnych potrzeb mieszkaniowych.
Kwestia celu, w którym powodowie zawarli sporną umowę kredytu, była
jednak przedmiotem szerokich i wieloaspektowych ustaleń Sądów meriti. Sąd
Okręgowy stwierdził w szczególności, opierając się na szeregu okoliczności
I CSK 226/25
3
składających się na faktyczny kontekst zawarcia umowy, że od początku zamiarem
powodów był zakup mieszkania w celu jego wynajmowania, przy czym
wynajmowanie lokali mieściło się w przedmiocie działalności gospodarczej powoda,
który wraz z powódką, co najmniej od 1998 r., zajmował się wynajmem lub
wydzierżawianiem nieruchomości lokalowych, w tym prowadząc hostele. Sąd,
sięgając do okoliczności sprawy, odmówił też jednoznacznie wiary twierdzeniom
powodów, wedle których nabycie nieruchomości miało służyć celom mieszkalnym,
jak również, że pierwotnie zamieszkiwali w nabytym lokalu, co po kilku miesiącach
miało okazać się zbyt kosztowne. Ustalenia te podzielił Sąd Apelacyjny, oceniając
jako zupełnie niewiarygodną wersję prezentowaną przez powodów, jakoby decyzja
o przeznaczeniu nieruchomości na wynajem wynikała stąd, że koszty utrzymania
lokalu przerosły powodów finansowo.
Powodowie, tak we wniosku, jak i w podstawach skargi, podnosząc zarzut
naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., kwestionowali przytoczone ustalenia faktyczne,
jednak próba ta nie mogła okazać się skuteczna. Postępowanie kasacyjne, jak
wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie i doktrynie, nie stanowi kolejnej odsłony
sporu co do oceny dowodów i prawidłowości ustaleń faktycznych; służy natomiast
kontroli legalności zaskarżonego wyroku przy związaniu Sądu Najwyższego jego
podstawą faktyczną (art. 39813 § 2 k.p.c.). Z takim charakterem postępowania
skargowego koresponduje zakaz wyrażony jasno w art. 3983 § 3 k.p.c., który –
wbrew wywodom skarżących nawiązującym do odosobnionych wypowiedzi,
bazujących nietrafnie na stanie prawnym poprzedzającym wejście w życie 3983 § 3
k.p.c. – w sposób kategoryczny wyklucza kontrolę prawidłowości oceny dowodów
na etapie postępowania kasacyjnego.
W aspekcie konsumenckiego statusu powodów wniosek nie przekonywał
tym samym o zasadności skargi, a tym bardziej o tym, by była ona zasadna w
stopniu oczywistym.
Kwalifikowana wadliwość zaskarżonego wyroku nie wynikała również z
nieodniesienia się przez Sąd Apelacyjny do zarzutów apelacji związanych z
nieważnością spornej umowy kredytu. W zakresie, w jakim zarzuty te wiązały się z
twierdzoną abuzywnością postanowień umowy, Sąd Apelacyjny nie miał –
I CSK 226/25
4
respektując nakaz zachowania zwięzłości uzasadnienia wyroku (art. 3271 § 2 w
związku z art. 391 § 1 k.p.c.) – obowiązku odnoszenia się do nich, ponieważ ich
bezzasadność wynikała z założenia, iż powodowie nie zawierali umowy kredytu w
charakterze konsumentów.
W zakresie, w jakim zarzuty te miały się wiązać z nieważnością spornych
postanowień umownych w reżimie ogólnym, należało natomiast wskazać, że
ewentualna nieważność niektórych postanowień umowy kredytowej powiązanej z
walutą obcą z powodu kolizji z art. 3531 k.c. nie jest równoznaczna z nieważnością
umowy kredytu (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2022 r., II CSKP
314/22, OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 50, z dnia 6 września 2024 r., II CSKP 964/23,
OSNC 2025, nr 2, poz. 21).
Należało tym samym odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
przypominając zarazem, że Sąd Najwyższy bada na tym etapie postępowania
wyłącznie wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienie, nie wnikając w zasadność podstaw skargi kasacyjnej.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 108 § 1,
art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Paweł Grzegorczyk
(M.M.)
[a.ł]
