Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2022-04-20
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt I CSK 2248/22
POSTANOWIENIE
Dnia 20 kwietnia 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marcin Łochowski
w sprawie z powództwa P. M. i K. S. przeciwko A. Z.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 kwietnia 2022 r.,
na skutek skargi kasacyjnej pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 20 lipca 2021 r., sygn. akt I ACa (…),
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od A. Z. na rzecz P. M. i K. S. kwoty po 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z 20 lipca 2021 r., zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w W. z 17 września 2020 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w świetle naruszenia norm prawa przez Sąd Apelacyjny, a także przedstawionego uzasadnienia. Ponadto zdaniem skarżącej w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne: Czy w świetle brzmienia art. 7 k.c. możliwym jest obalenie zasady domniemania „dobrej wiary” posiadacza samoistnego, w sytuacji gdy nie zostało wykazane, że posiadacz ów wszedł w posiadanie nieruchomości na podstawie okoliczności, które nie znalazły potwierdzenia w ramach następczo przeprowadzonego postępowania cywilnego (stwierdzenie praw do spadku), ani też nie znalazły potwierdzenia w prawomocnym wyroku skazującym w rozumieniu art. 11 k.p.c.?
W odpowiedzi na skargę powódki wnosiły o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej skarżący powinien wskazać wynikającą z art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. ustawową przyczynę, która jego zdaniem w sprawie wystąpiła i uzasadnia przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania; skarżący ma obowiązek przedstawić w uzasadnieniu wniosku argumentację jurydyczną wskazującą na wystąpienie danej, ustawowej, przesłanki. Co więcej, uzasadnienie podstaw skargi (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.) stanowią odrębne i niezależne elementy skargi, pełniąc w niej odmienną rolę, a zatem powinny być w skardze przedstawione oddzielnie, choć nie można wykluczyć, że podniesione w nich argumenty będą się częściowo powtarzać (postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00; z 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03).
Z treści złożonej skargi wynika, że wniosek o jej przyjęcie do merytorycznego rozpoznania został oparty na dwóch przesłankach, żadna jednak nie została uzasadniona. Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi kasacyjnej powieliła jedynie treść wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uniemożliwia to Sądowi Najwyższemu ocenę przesłanek kasacyjnych i uznanie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania za zasadny. Sąd Najwyższy nie ma natomiast obowiązku poszukiwania w treści skargi argumentów właściwych dla podstaw skargi i dla przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ich porządkowania i selekcji (postanowienia Sądu Najwyższego: z 29 stycznia 2014 r., II UK 451/13; z 5 kwietnia 2017 r., II CSK 688/16; z 4 lipca 2017 r., III CSK 64/17; z 10 maja 2018 r., I CSK 800/17).
Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. art. 99 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) obciążył pozwaną kosztami postępowania kasacyjnego.
