I CSK 2232/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marta Romańska
23 kwietnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 23 kwietnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś.
przeciwko A. spółce akcyjnej w U.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 29 stycznia 2024 r., V AGa 112/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2.700 (dwa
tysiące siedemset) zł z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od doręczenia
powodowi odpisu niniejszego postanowienia, tytułem
kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest
I CSK 2232/24
2
sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
w nawiązaniu do powyższych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego
w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,
o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
Powód wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej
oczywistą zasadność (art. 3984 § 4 k.p.c.), wynikającą z tego, że „skoro w sprawie
należy ustalić fakty wymagające wiedzy specjalnej, to wymagane w sprawie było
dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii biegłego sądowego. Naruszenie prawa
przez Sąd Apelacyjny w Katowicach jest zatem ewidentne i zauważalne prima
facie”. „Dodatkowo Sąd Apelacyjny: naruszył prawo materialne tj. art. 65 k.c.
poprzez błędną wykładnię i uznanie, że do nieziszczenia się warunków zawarcia
umowy przyrzeczonej doszło z winy obu stron, a tym samym, iż umowa
przedwstępna została rozwiązana z przyczyn od nich niezależnych, jak również że
z umowy przyrzeczonej nie wynikała sekwencyjność spełnienia warunków przez
strony umowy, naruszył przepisy kodeksu postępowania cywilnego, których
naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie poprzez naruszenie: (a) art. 233
§ 1 k.p.c. poprzez pominiecie wniosku powoda o przeprowadzenie dowodu
z kolejnej opinii biegłego z zakresu grafologii, (b) art. 227 k.p.c. poprzez
rzeczywiste zaniechanie poddania analizie i ocenie dowodów zdarzeń prawnych
mających istotne znaczenie w sprawie, (c) art. 382 k.p.c. nie rozpoznanie całego
materiału zebranego w sprawie, tj. pominięcie istotnych twierdzeń i wniosków
powódki.”
Konieczna do wykazania w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas,
gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy
prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej
analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia,
a przy tym nie dotyczy jakiegokolwiek przepisu zastosowanego lub
niezastosowanego przez sąd w toku rozpoznawania sprawy, lecz o naruszenie,
które – gdy rzecz dotyczy prawa procesowego – mogło mieć istotny wpływ na wynik
sprawy, a gdy chodzi o prawo materialne – miało wpływ na wynik sprawy.
I CSK 2232/24
3
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno
zawierać nie tylko powołanie się na kwalifikowaną postać naruszenia zaskarżonym
orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego, lecz także wywód
zmierzający do jego wykazania.
Już same braki przytoczonego niemal dosłownie i w całości uzasadniania
wniosku powoda o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania byłyby
wystarczające do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia jego skargi
kasacyjnej do rozpoznania. Niezależnie jednak od powyższego odnotować trzeba,
że zarzuty powoda nie nawiązują do ustaleń faktycznych będących podstawą
zaskarżonego wyroku, których wprost w skardze kasacyjnej kwestionować nie
można (art. 3983 § 3 k.p.c.), i którymi Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu skargi
kasacyjnej byłby związany (art. 39813 § 2 k.p.c.), lecz wyłącznie do tych faktów,
które przytaczał w pozwie i w toku postępowania, forsując w ich świetle tezę
o istnieniu podstawy do nierozliczenia się z pozwanym ze świadczenia przyjętego
tytułem zaliczki na poczet ceny z umowy, która nie doszła do skutku.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. oraz – co
do kosztów postępowania – art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1
k.p.c., § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935), orzeczono jak w postanowieniu.
[SOP]
[a.ł]
