I CSK 2049/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
21 maja 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 21 maja 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J.Ś.1 i J.Ś.2
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej we W.
o ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej J.Ś.1 i J.Ś.2
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 28 stycznia 2025 r., I ACa 2457/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powodów na rzecz pozwanej 5400 (pięć
tysięcy czterysta) złotych z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia
doręczenia niniejszego postanowienia powodom do dnia zapłaty
tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powodowie, J.Ś.1 i J.Ś.2, wywiedli skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Katowicach z 28 stycznia 2025 r., wydanego w sprawie przeciwko
Bankowi spółce akcyjnej we W. o ustalenie.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący wskazali
na oczywistą zasadność skargi, polegającą na naruszeniu przepisów prawa
procesowego. Za zasadnością skargi przemawia także utrwalona linia orzecznicza
I CSK 2049/25
2
w sprawach frankowych chroniąca interesy konsumentów, która dopuszcza
stwierdzenie nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umów, które zostały
wypowiedziane przez banki.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego
prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –
w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na
uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.
Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista
zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej
wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym
o wykładnię w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób sprzeczną z jednolitą
i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną
w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r.,
I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r.,
I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r.,
I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r.,
I CSK 5328/22).
Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka
z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została spełniona. Powodowie pod pozorem
oczywistej zasadności w istocie pytają o trafność stanowiska Sądu Apelacyjnego
wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Przedstawili
wyłącznie własne stanowisko, polemizując z niekorzystnym dla nich
rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji.
W niniejszej sprawie nie ma zastosowania uchwała całego składu Izby
Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22, OSNC 2024,
I CSK 2049/25
3
nr 12, poz. 118, bowiem umowa w dacie wytoczenia powództwa nie wiązała stron,
wobec skutecznego jej wypowiedzenia przez pozwany bank pismem z 2 listopada
2018 r. Sądy meriti trafnie oceniły brak interesu prawnego powodów w żądaniu
ustalenia nieważności nieistniejącej już umowy. Znamienne, że skarżący w skardze
kasacyjnej powielili zarzuty podniesione w apelacji.
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego
rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Adam Doliwa
(P.H.)
[a.ł]
