I CSK 2039/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Karol Weitz
14 maja 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 14 maja 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa P.W. i M.W.
przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Szpitalowi Klinicznemu S.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej P.W. i M.W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 30 listopada 2022 r., I ACa 229/22,
uzupełnia postanowienie Sądu Najwyższego z 17 stycznia
2025 r. w ten sposób, że po punkcie 2 dodaje punkt 3 w
brzmieniu: "przyznaje adw. D.Ż. ze środków Skarbu Państwa -
Sądu Apelacyjnego w Szczecinie kwotę 18750 zł (osiemnaście
tysięcy siedemset pięćdziesiąt złotych) powiększoną o należny
podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej
pomocy prawnej udzielonej powodom z urzędu w postępowaniu
kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy postanowieniem z 17 stycznia 2025 r. odmówił przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddalił wniosek pozwanego o zasądzenie
kosztów postępowania kasacyjnego.
I CSK 2039/23
2
Pismem procesowym z 7 lutego 2025 r. (prezentata Sądu Najwyższego:
18 lutego 2025 r.) pełnomocnik z urzędu powodów wniósł o uzupełnienie
postanowienia Sądu Najwyższego z 17 stycznia 2025 r. o rozstrzygnięcie
w zakresie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodom
z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o uzupełnienie postanowienia o umorzeniu postępowania
kasacyjnego został złożony w ustawowym terminie (art. 351 § 1 w zw. z art. 361
i w zw. z art. 391 § 1 oraz art. 39821 k.p.c.) i zasługuje na uwzględnienie.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik z urzędu powodów żądał przyznania mu
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz zawarł
oświadczenie, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte ani w całości
ani w żadnej części.
Z tego względu należało przyznać pełnomocnikowi z urzędu powodów koszty
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (art. 391 § 2 w zw. z art. 39821
k.p.c.), o czym nie rozstrzygnięto w postanowieniu z 17 stycznia 2025 r.
O należnym wynagrodzeniu pełnomocnika powodów z urzędu orzeczono na
podstawie § 8 pkt 9 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb
Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r., poz. 763), w wersji
obowiązującej w dniu orzekania, tj. wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia
z 17 stycznia 2025 r. uznając, iż ani stopień skomplikowania sprawy ani nakład
pracy pełnomocnika nie przemawiają za przyznaniem kosztów pomocy prawnej
udzielonej z urzędu w podwójnej lub 1,5 krotnej wysokości stawki podstawowej.
Z tych wszystkich względów na podstawie art. 351 § 1 w zw. z art. 361
i z art. 39821 oraz art. 391 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
[SOP]
[a.ł]
I CSK 2039/23
3
