I CSK 1956/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Łochowski
27 sierpnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 27 sierpnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa S.B.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu
z 10 marca 2026 r., II Ca 2298/25,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Bank spółki akcyjnej w W. na rzecz S.B. 2700
złotych kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w
wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia
Bank spółce akcyjnej w W. do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Okręgowego w Poznaniu z 10 marca 2026 r., zaskarżając ten wyrok w całości,
wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W
uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący
powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne:
I CSK 1956/26
2
1) Czy w sytuacji, w której w umowie kredytu powiązanego z walutą obcą,
postanowienia dotyczące zastosowania przeliczeń walutowych (stosowania kursów
wymiany i bankowej tabeli kursów walut) mają charakter fakultatywny, a umowa
przewiduje jako zasadę spłatę kredytu bezpośrednio w walucie kredytu (CHF) oraz
daje kredytobiorcy możliwość wypłaty kredytu bezpośrednio w walucie kredytu, to
czy umowę tego rodzaju kwalifikować można jako umowę kredytu walutowego?
2) Czy w świetle art. 385 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady
93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w
umowach konsumenckich fakt, że umowa pożyczki albo kredytu powiązanego z
walutą obcą jest już całkowicie wykonana i wygasła – w związku z czym konsument
nie jest już związany postanowieniem niedozwolonym – ma wpływ, a jeśli tak, to
jaki, na możliwość powoływania się przez konsumenta na trwałą bezskuteczność
(nieważność) umowy z uwagi na zawarcie w niej postanowień niedozwolonych,
a także na możliwość dochodzenia w takiej sytuacji roszczeń restytucyjnych
wywodzonych z trwałej bezskuteczności (nieważności) umowy z powołaniem na
tzw. teorię dwóch kondykcji – skoro celem przepisów o postanowieniach
niedozwolonych jest przywrócenie zachwianej równowagi kontraktowej, a umowa
między stronami już nie obowiązuje?
W odpowiedzi na skargę powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
natomiast zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego
wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno
umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi,
niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.
Sformułowane przez skarżącego zagadnienia prawne nie czynią zadość tym
wymaganiom, gdyż nie są to zagadnienia nowe. Wprost przeciwnie,
w dotychczasowym bogatym orzecznictwie Sąd Najwyższy odnosił się do tych
zagadnień wielokrotnie i wyczerpująco. Swoistym zwieńczeniem orzecznictwa Sądu
Najwyższego dotyczącego problematyki kredytów denominowanych
I CSK 1956/26
3
i indeksowanych jest uchwała składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25
kwietnia 2024 r., III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118), do której treści oraz
uzasadnienia, w tym również powołanego w nim orzecznictwa, należy odesłać.
Ponadto w aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi
wątpliwości, że spełnienie świadczeń w całości w wykonaniu nieważnej
(niewiążącej) umowy nie stoi na przeszkodzie stwierdzenia jej upadku i
skutecznego żądania zwrotu spełnionych na jej podstawie świadczeń. Takie
rozwiązanie zapobiega również pośredniemu sankcjonowaniu nieważnych
(niewiążących) czynności prawnych przez uznanie skuteczności prawnej ich
wykonania (zob. np. wyroki SN z 19 grudnia 2024 r., II CSKP 722/24, i z 15
stycznia 2026 r., II CSKP 881/25).
Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej pozwanego do rozpoznania,
w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i
3 w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za
czynności radców prawnych obciążył skarżącego kosztami postępowania
kasacyjnego.
(D.Z.)
[SOP]
