I CSK 193/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Krzysztof Wesołowski
16 lipca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 16 lipca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa T. spółki
z ograniczoną odpowiedzialnością w B.
przeciwko E.T. i M.T.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej T. spółki
z ograniczoną odpowiedzialnością w B.
od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy
z 29 maja 2024 r., VIII Ga 159/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
(R.N.)
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną powoda T. Spółka z o.o. w B. od wyroku
Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z 29 maja 2024 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania
I CSK 193/25
2
przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie
i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych
funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć
rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo
jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej
funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której
rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie
ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej
indywidualnej sprawie.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na
przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została
spełniona.
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na przyczynie objętej art.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nakłada na skarżącego powinność wykazania kwalifikowanej
postaci naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego,
naruszenia dostrzegalnego prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy
prawniczej, bez potrzeby zagłębiania się w szczegóły sprawy lub dokonywania jej
poszerzonej analizy. Należy też przypomnieć, że zgodnie z powszechnie
aprobowanym w orzecznictwie i nauce prawa poglądem, o przyjęciu skargi
kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje per se nawet oczywiste naruszenie
konkretnego przepisu, lecz jego skutek polegający na wydaniu oczywiście
nieprawidłowego orzeczenia, które nie może się ostać (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r. Nr 13, poz. 230).
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał,
że „niniejsza skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na fakt, że
w postępowaniu przed Sądem II instancji doszło do kwalifikowanego, to jest
oczywistego naruszenia prawa, w wyniku którego zapadło orzeczenie oczywiście
wadliwe. Powyższą konstatację argumentuję tym, że Sąd II instancji pomimo
I CSK 193/25
3
poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie w sposób błędny uznał
w ślad za Sądem I instancji, że doszło do prawidłowego zastosowanie art. 5 k.c.,
art. 6 k.c. oraz art. 320 k.p.c. Takie postępowanie Sądu II instancji prima facie
wskazuje sprzeczność zastosowania prawa materialnego z powszechnie przyjętymi
regułami interpretacji.”
Skonfrontowanie argumentacji przedstawionej we wniosku o przyjęcie skargi
do rozpoznania z motywami zaskarżonego orzeczenia nie potwierdza tezy
skarżącego o ewidentnej wadliwości wyroku Sądu Okręgowego. Sam wniosek jest
bardzo ogólny i nie wskazuje konkretnego uzasadnienia, dlaczego zdaniem
skarżącego przedmiotowe orzeczenie jest oczywiście nieprawidłowe. Wymaganej
w ramach badania przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. argumentacji nie stanowi
samo postawienie zarzutu oczywistego naruszenia, a sformułowanie takiego
zarzutu nie prowadzi jeszcze do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona. Niezbędne jest wykazanie nie tylko naruszenia przepisów prawa, ale
także rażącej postaci takiego naruszenia. Tylko wówczas można bowiem
stwierdzić, że skarga kasacyjna jest „oczywiście uzasadniona” (zob. postanowienie
Sądu Najwyższego z 23 kwietnia 2025 r., I CSK 268/24). Takiej argumentacji
wniosek nie zawierał.
Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności
nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł
jak w sentencji.
M.L.
[SOP]
I CSK 193/25
4
