I CSK 1890/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
26 marca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 26 marca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A.K. i M.K.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 25 lutego 2025 r., I ACa 784/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża kosztami postępowania kasacyjnego pozwaną,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
I CSK 1890/25
2
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca Bank S.A.
w W. powołała się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej mającą wynikać z
naruszenia art. 481 § 1 k.c. w związku z art. 5 i 6 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r.
o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku
Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej (jedn. tekst: Dz. U. z 2024 r., poz.
1109). Wskazała ponadto na występowanie w sprawie istotnych zagadnień
prawnych związanych z dopuszczalnością zasądzenia odsetek ustawowych za
opóźnienie od kwoty wyrażonej we frankach szwajcarskich i dopuszczalnością
zastąpienia zawartych w umowie kredytu abuzywnych klauzul przeliczeniowych
kursem rynkowym (kursem średnim NBP).
Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.)
wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on
precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa. Problem ten
powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób
abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą; konieczne jest przy
tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002,
nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz.
151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK
623/13, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK
547/14).
Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by w sprawie zakończonej
zaskarżonym wyrokiem wystąpiła powołana przyczyna kasacyjna.
Przytoczone we wniosku wątpliwości - w zestawieniu z zarzutami skargi i
przedmiotem postępowania przed Sądami meriti - odnosiły się do konsekwencji
zawarcia w umowie kredytowej powiązanej z walutą obcą (frankiem szwajcarskim)
postanowień umownych wyrażających ryzyko walutowe i odsyłających do tabel
I CSK 1890/25
3
kursowych banku przy przeliczeniu waluty obcej na złote polskie i odwrotnie.
Problematyka ta nie stanowi novum i była nie tylko wielokrotnie, lecz także
wszechstronnie podejmowana w odniesieniu do zbliżonych treścią umów
kredytowych w nowszej judykaturze Sądu Najwyższego i w orzecznictwie
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co doprowadziło do utrwalenia
jednolitych kierunków interpretacyjnych, w które wpisywał się zaskarżony wyrok
(por. np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2021
r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11
grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2, poz. 20, z dnia 10 maja 2022
r., II CSKP 163/22, z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22, z dnia 13 maja 2022 r.,
II CSKP 405/22, z dnia 20 czerwca 2022 r., II CSKP 701/22, z dnia 9 września 2022
r., II CSKP 794/22, z dnia 26 stycznia 2023 r., II CSKP 722/22, z dnia 20 lutego
2023 r., II CSKP 809/22, z dnia 25 maja 2023 r., II CSKP 1311/22, z dnia 28 lipca
2023 r., II CSKP 611/22, z dnia 25 października 2023 r., II CSKP 820/23, z dnia 29
listopada 2023 r., II CSKP 1460/22 oraz II CSKP 1753/22, z dnia 19 stycznia
2024 r., II CSKP 874/22 oraz II CSKP 36/23 i z dnia 6 września 2024 r., II CSKP
1644/22, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2022 r., I CSK
1669/22, z dnia 27 kwietnia 2023 r., I CSK 3629/22, z dnia 8 grudnia 2023 r., I CSK
5651/22 i z dnia 29 maja 2024 r., I CSK 2038/23 oraz powołane tam dalsze
orzecznictwo Sądu Najwyższego; w judykaturze Trybunału Sprawiedliwości Unii
Europejskiej zob. zwłaszcza wyroki z dnia 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, I.W., R.W.
przeciwko Bank BPH S.A., ECLI:EU:C:2021:341, z dnia 18 listopada 2021 r.,
C-212/20, M.P., B.P. przeciwko „A.”, ECLI:EU:C:2021:934, z dnia 16 marca 2023 r.,
C-6/22, M.B.,U.B., M.B. przeciwko X S.A.,ECLI:EU:C:2023:216 i z dnia 23 listopada
2023 r., C-321/22, ZL, KU, KM przeciwko Provident Polska S.A.,
ECLI:EU:C:2023:911).
Odnosząc się na tym tle bezpośrednio do wywodów wniosku, w zestawieniu
z brzmieniem art. 481 § 1 k.c. i utrwaloną judykaturą, wniosek nie przekonywał, aby
konieczny walor nowości można było przypisać wątpliwościom odnoszącym się do
tego przepisu (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2025
r., I CSK 275/24 i powołane tam orzecznictwo). Również zagadnienie
dopuszczalności substytucji klauzuli abuzywnej stanowiło wielokrotnie przedmiot
I CSK 1890/25
4
wyjaśnień ze strony Sądu Najwyższego (por. – niezależnie od powołanego
wcześniej orzecznictwa – np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2025 r., II
CSKP 545/23).
Tym bardziej nie można było uznać, aby wniosek dowodził oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej, mając na względzie choćby pominięte w nim
stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyrażone w wyrokach z
dnia 7 grudnia 2023, C-140/22, mBank, ECLI:EU:C:2023:965 i z dnia 14 grudnia
2023 r., C-28/22, Getin Noble Bank, ECLI:EU:C:2023:992 (por. w tym kontekście
np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2026 r., I CSK 860/25).
Należało tym samym odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 108 § 1,
art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Paweł Grzegorczyk
(K.G.)
[SOP]
