I CSK 1878/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
21 października 2025 r.
SSN Ewa Stefańska
na posiedzeniu niejawnym 21 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa R.L.
przeciwko M.L.
o zniesienie wspólności ustawowej małżeńskiej,
na skutek skargi kasacyjnej R.L.
od wyroku Sądu Okręgowego w Słupsku
z 29 listopada 2024 r., IV Ca 452/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od R.L. na rzecz M.L. kwotę 360 zł (trzysta
sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego.
(M.T.)
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w Słupsku zmienił wyrok Sądu
Rejonowego w Chojnicach w ten sposób, że w punkcie pierwszym - oddalił
powództwo; zaś w punkcie drugim - zasądził koszty procesu.
Powód w skardze kasacyjnej powołał podstawę przewidzianą
w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazał
przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Stwierdził, że skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona, z uwagi na to, że sąd dopuścił się rażącego naruszenia
I CSK 1878/25
2
art. 52 k.r.o. uznając, że w okolicznościach sprawy brak jest podstaw do uznania, iż
istnieją ważne powody uzasadniające ustanowienie rozdzielności majątkowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna ukształtowana została jako nadzwyczajny środek
prawny służący od prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona
interesu publicznego, polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju
judykatury. Założenie to może być zrealizowane jedynie poprzez powołanie
i uzasadnienie istnienia co najmniej jednej z przesłanek wskazanych
w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie jest rolą Sądu Najwyższego, nie będącego trzecią
instancją sądową, korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy
wykładni prawa w każdej sprawie, nawet gdyby w rzeczywistości miały one miejsce.
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej objęta art. 3989§ 1 pkt 4 k.p.c.
wymaga od skarżącego wykazania, że zaskarżone orzeczenie zapadło
z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad
prawa, widocznym od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej,
bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych dociekań. Naruszenie prawa powinno
mieć charakter szczególny i kwalifikowany (zob. postanowienia SN:
z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z 8 marca 2002 r.,
I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07;
z 23 listopada 2010 r., III UK 10/11).
Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
nie pozwala na stwierdzenie, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Brak w nim
przekonywującego wywodu prawnego o zaistnieniu takiego stanu rzeczy
w stosunku do zaskarżonego orzeczenia. W judykaturze, w kontekście wykładni
art. 52 k.r.o., prezentowany jest jednolity pogląd, że faktyczna separacja
małżonków może być ważnym powodem do zniesienia wspólności majątkowej
małżeńskiej, jeżeli uniemożliwia im współdziałanie w zarządzie majątkiem
wspólnym, a zatem taka separacja faktyczna, która skutkuje trwałym zerwaniem
wszelkich stosunków majątkowych stron i brakiem możliwości podejmowania
wspólnych decyzji gospodarczych. Wynik badania wniosku i jego argumentacji, na
tle podstawy skargi kasacyjnej oraz motywów zaskarżonego wyroku, nie prowadzi
I CSK 1878/25
3
do oceny, iż dokonana przez niego wykładnia art. 52 k.r.o. stanowi konsekwencję
jaskrawych błędów w zakresie wykładni prawa materialnego albo procesowego,
które współkształtowały jego treść. W szczególności nie doszło do wydania
orzeczenia przy zastosowaniu wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą
i ugruntowaną jego wykładnią, przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa,
na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście
błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym.
W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności
postępowania, której przyczyny Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu,
stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie
art. 98 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c., z uwzględnieniem § 4 ust. 1
pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
(M.T.)
[a.ł]
