I CSK 1709/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
30 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 30 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa G.M. i B.M.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z 14 lutego 2025 r., I ACa 1920/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od Bank spółki akcyjnej w W. na rzecz G.M. i B.M.
kwoty po 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych
z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie
w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas po upływie
tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia
zobowiązanemu do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania
kasacyjnego.
[J.T.]
I CSK 1709/25
2
UZASADNIENIE
Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku
Sądu Apelacyjnego w Lublinie, którym oddalono apelację skarżącego od wyroku
Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie o ustalenie i zapłatę toczącej się
z powództwa G.M. i B.M.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał
siedem przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Sześć z nich
dotyczyło występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego
(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a jedna – potrzeby wykładni przepisów budzących
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie
(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była
już przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo
omówiona m.in. w postanowieniu SN z 28 marca 2025 r., I CSK 703/24, wydanym
w sprawie z udziałem pozwanego.
Żadna z przyczyn kasacyjnych wskazanych przez bank nie występuje
w sprawie. Choć sygnalizowane na s. 5-6 i opisane szerzej w dalszej części skargi
kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej
(przyczyny kasacyjne 2-6) są obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły
poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku
odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu
Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku
podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy
rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy
art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym w sentencji tego orzeczenia.
We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska;
powtarzanie obecnie tej argumentacji należy uznać za niecelowe.
Uzupełniająco należy dodać, że przyczyna oznaczona numerem pierwszym
pozornie dotyczy kwestii nieobjętej zakresem ww. uchwały, to jest tego, które
I CSK 1709/25
3
postanowienia charakterystyczne dla umów kredytu indeksowanego do waluty
obcej są abuzywne; bank wyróżnił przy tym klauzulę kursową oraz klauzulę ryzyka
walutowego. Rzecz jednak w tym, że w świetle wspomnianej uchwały rozróżnienie
takie, nawet jeżeli in abstracto uznać je za zasadne także w przypadku spornej
obecnie umowy, nie ma znaczenia. Stan niezwiązania stron umową powoduje
bowiem już sama tylko abuzywność klauzuli kursowej.
O zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie świadczy
również przyczyna kasacyjna numer siedem, dotycząca chwili, od której bank
pozostaje w opóźnieniu ze spełnieniem na rzecz konsumenta świadczenia
z zobowiązania z tytułu świadczenia nienależnego spełnionego w wykonaniu
umowy kredytu, która okazała się nieważna z uwagi na zawarte w niej
postanowienia niedozwolone. Skarżący nawiązuje bowiem do koncepcji, zgodnie
z którą znaczenie dla powstania lub wymagalności roszczenia konsumenta miałyby
mieć pouczenia udzielane wierzycielowi w toku procesu przez sąd względnie
oświadczenia konsumenta. Koncepcja ta, nieznajdująca uzasadnienia w prawie
polskim, została jednak stanowczo odrzucona także w orzecznictwie TSUE (zob.
wyrok TSUE z 7 grudnia 2023 r., C-140/22).
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że
z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.
przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.
O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich
wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za
czynności radców prawnych.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak
w sentencji postanowienia.
Beata Janiszewska
[J.T.]
[SOP]
I CSK 1709/25
4
