I CSK 1703/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Krzysztof Grzesiowski
24 września 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 24 września 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A.G. i M.G.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej
z 28 grudnia 2023 r., II Ca 720/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. obciąża pozwaną kosztami postępowania kasacyjnego,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 10 maja 2023 r. Sąd Rejonowy w Cieszynie stwierdził
nieważność zawartej pomiędzy powodami A.G. i M.G. z pozwanym Bank spółką
akcyjną w W. bliżej określonej umowy kredytowej z 26 maja 2006 r., oddalił
powództwo w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach procesu.
2. Na skutek apelacji pozwanego Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej wyrokiem
z 28 grudnia 2023 r. oddalił apelację oraz orzekł o kosztach postępowania
apelacyjnego.
I CSK 1703/24
2
3. Od wyroku Sądu Okręgowego skargę kasacyjną wywiodła strona
pozwana. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując
się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Podał, że w sprawie
występuje potrzeba wykładni przepisów: art. 69 ust. 1 i 2 pkt 2 Prawa bankowego
w zw. z art. 3531 k.c.; art. 3531 k.c.; art. 58 § 1 k.c. i art. 3851 § 1 i 2 k.c.; art. 189
k.p.c.; art. 3851 § 1 k.c.; art. 353 § 1 k.c. w zw. z art. 69 § 1-2 Prawa bankowego;
art. 3851 § 2 k.c. w zw. z art. 7 ust. 1 i 8b ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13/EWG
z 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich
(dalej: „Dyrektywa 93/13”) i art. 3531 k.c. w zw. z art. 2, 31 ust. 3 i 32 ust. 1
Konstytucji; art. 316 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3851 k.c. § 2, w zw. z art. 3 k.c. w zw.
z 6 ust. 1 i 7 ust. 1 Dyrektywy 93/13; art. 358 § 2 k.c. w zw. z art. 3851 § 2 k.c.;
art. 24 ust. 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim w zw.
z art. 3851 § 2 k.c. Ponadto skarżący stwierdził, że w sprawie występują istotne
zagadnienia prawne polegające na konieczności odpowiedzi na następujące
pytania:
a) Czy postanowienia waloryzacyjne umowy kredytu indeksowanego
(waloryzowanego) do kursu waluty obcej, określające wysokość kwoty kredytu
z wykorzystaniem klauzuli waloryzacyjnej, odsyłającej do obowiązującego kursu
walutowego w dniu uruchomienia kredytu, który jest różny od dnia zawarcia umowy,
w związku z czym w chwili zawarcia umowy nie jest znana wartość kredytu
w walucie obcej, naruszają art. 69 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
Prawo bankowe w zw. z art. 3531 k.c.?
b) Czy postanowienia waloryzacyjne umowy kredytu indeksowanego
(waloryzowanego), określające wysokość kwoty kredytu i wysokość rat kapitałowo-
odsetkowych wyrażoną w walucie obcej poprzez odesłanie do Tabeli Kursów Walut
Obcych banku-kredytodawcy, bez określenia w treści umowy szczegółowych zasad
obliczania tych kursów, na przykład w postaci wzoru matematycznego, wykraczają
poza granice zakreślone w ramach zasady swobody umów opisanej w art. 3531
k.c.?
c) Czy dopuszczalne jest równoczesne stwierdzenie przez Sąd, że określone
postanowienie umowne jest zarówno nieważne na podstawie art. 58 § 1 k.c., jako
I CSK 1703/24
3
sprzeczne z art. 3531 k.c. w zw. z art. 69 ust. 2 pkt 4 Prawa bankowego, jak i
bezskuteczne, jako postanowienie niedozwolone w rozumieniu art. 3851 § 1 i 2 k.c.
(abuzywne), czy też, przeciwnie, to samo postanowienie nie może być
jednocześnie zakwalifikowane jako nieważne i abuzywne; a jeżeli prawidłowe jest
twierdzenie o braku możliwości równoczesnego zastosowania wskazanych dwóch
instytucji, to w razie wystąpienia zbiegu tych norm, czy określone postanowienie
należy zakwalifikować jako abuzywne czy jako nieważne?
d) Jeżeli stronie powodowej przysługuje dalej idące roszczenie o zapłatę,
wynikające ze stosunku prawnego w postaci rzekomo nieważnej umowy kredytu
indeksowanego (waloryzowanego) kursem waluty obcej, w szczególności
wynikające z możliwości żądania zwrotu dokonanych świadczeń na podstawie
przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu, to czy strona powodowa posiada
interes prawny w żądaniu ustalenia nieistnienia stosunku prawnego wynikającego
z umowy?
e) Czy w przypadku, gdy proces poinformowania konsumenta o ryzykach,
wynikających z wprowadzenia do umowy kredytu klauzul przewidujących
indeksację (waloryzację) kursem waluty obcej, polegał na przedstawieniu
konsumentowi szczegółowej informacji o ryzyku kursowym związanym
z zaciągnięciem kredytu, a konsument potwierdził przekazanie tej szczegółowej
i wyczerpującej informacji (wynikającej z procedur wewnętrznych banku) poprzez
złożenie pisemnego oświadczenia, to czy klauzule obciążające konsumenta
ryzykiem kursowym mają charakter jednoznaczny i nie stanowią postanowień
niedozwolonych w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c.
f) Czy norma zawarta w umowie kredytu indeksowanego (waloryzowanego)
do kursu waluty obcej, zawierająca odesłanie do kursu określonego w tabeli
kursowej publikowanej przez bank, podlega kontroli z punktu widzenia przesłanek
abuzywności, czy też kontrola taka jest wyłączona na mocy art. 1 ust. 2 Dyrektywy
Rady 93/13, z uwagi na fakt, że publikowanie kursów walutowych przez banki
oparte jest na ustawowej podstawie prawnej, tj. art. 111 ust. 1 pkt. 4 Prawa
bankowego?
I CSK 1703/24
4
g) Czy w świetle celów art. 3851 k.c. oraz Dyrektywy 93/13, dopuszczalne jest
stwierdzenie upadku umowy kredytu, w oparciu o stwierdzenie niedozwolonego
charakteru w rozumieniu art. 3851 k.c. (abuzywność) części jej postanowień,
dotyczących indeksacji (waloryzacji) kredytu do waluty obcej, jeżeli w ocenie Sądu,
skutkuje to obiektywnie niekorzystnymi skutkami dla konsumenta, bez względu
na wolę konsumenta w tym zakresie?
h) Czy określenie niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 3851 § 1
i 2 k.c., dotyczy określonych przez strony umowy norm postępowania - czy też,
przeciwnie, wyodrębnione redakcyjnie fragmenty tekstu umowy oraz czy
dopuszczalne jest wyeliminowanie z umowy całości kwestionowanych jednostek
redakcyjnych w sytuacji, gdy stwierdzono abuzywność wyłącznie w odniesieniu
do części zawartych tam norm?
i) Czy norma, zawarta w umowie kredytu indeksowanego (waloryzowanego)
do kursu waluty obcej, regulująca odesłanie do konkretnego źródła pochodzenia
kursu walutowego (tzw. klauzula spreadu), stanowi normę regulującą główne
świadczenia stron w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c. oraz czy norma ta należy
do essentialia negotii umowy kredytu?
j) Czy stwierdzenie przez sąd niezwiązania konsumenta normą, zawartą w umowie
kredytu indeksowanego (waloryzowanego) do kursu waluty obcej, regulującą
odesłanie do konkretnego źródła pochodzenia kursu walutowego (kursu kupna
i sprzedaży, tzw. klauzula spreadu), skutkuje również niezwiązaniem konsumenta
normą, zgodnie z którą wartość wzajemnych świadczeń uzależniona jest od kursu
waluty obcej (tzw. klauzula ryzyka) oraz czy niezwiązanie konsumenta klauzulą
ryzyka skutkuje upadkiem umowy?
k) Czy jest zgodna z zasadami proporcjonalności, równości i pewności prawa,
wynikającymi z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów prawa
unijnego, jak również z celami Dyrektywy 93/13 oraz z celami art. 3851 § 2 k.c.,
wykładnia polegająca na twierdzeniu, że niezwiązanie stron klauzulą spreadu,
ma rzekomo skutkować niezwiązaniem również klauzulą ryzyka, co ma prowadzić
do przekształcenia umowy z mocą wsteczną w kredyt złotowy, ale oprocentowany
w oparciu o parametr ekonomiczny właściwy wyłącznie dla waluty indeksacji
I CSK 1703/24
5
(waloryzacji), co z kolei mogłoby prowadzić do stwierdzenia nieważności całej
umowy?
l) Czy stwierdzenie przez Sąd niezwiązania konsumenta normą, zawartą w umowie
kredytu indeksowanego (waloryzowanego) do kursu waluty obcej, regulującą
odesłanie do konkretnego źródła pochodzenia kursu walutowego (kursu kupna
i sprzedaży, tzw. klauzula spreadu), przy jednoczesnym stwierdzeniu że konsument
jest związany normą, zgodnie z którą wartość wzajemnych świadczeń uzależniona
jest od kursu waluty obcej (tzw. klauzula ryzyka), skutkuje koniecznością dokonania
wykładni postanowień umowy z pominięciem klauzuli spreadu, natomiast
z wykorzystaniem przepisów dyspozytywnych w brzmieniu aktualnym na dzień
zamknięcia rozprawy, w szczególności art. 358 § 2 k.c. lub art. 24 ust. 3 Ustawy
o NBP, oraz stwierdzeniem, że umowa podlega wykonaniu, z wykorzystaniem
do przeliczeń kursu średniego waluty indeksacji publikowanego przez Narodowy
Bank Polski, aktualnego na dzień danej operacji finansowej?
4. Powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej a także o zasądzenie od strony
pozwanej na rzecz powodów zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według
norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
5. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W judykaturze już
wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej
(zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18). Wskazano tam m.in.,
że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania
cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę
interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa
oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń
wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie
I CSK 1703/24
6
zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie
sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji
tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach
której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap
postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony wyłącznie do zbadania
przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; nie służy zaś
merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej
z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wówczas
usprawiedliwione.
6. Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna
strony pozwanej pomimo obszerności rozważań nie zawiera argumentów
wystarczających dla uznania, że w sprawie spełniona została przesłanka z art. 3989
§ 1 pkt 1 lub pkt 2 k.p.c., uzasadniająca przyjęcie sprawy do rozpoznania.
7. Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący w znaczącej części
nieprawidłowo formułuje przesłanki kasacyjne. Powołuje bowiem jako podstawę
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przepisy art. 3989 § 1 pkt 1
i 2 k.p.c., przy czym w przypadku większości przesłanek podnosi te same bądź
bardzo zbliżone problemy wskazując na istnienie w danym zakresie zagadnienia
prawnego jak i potrzeby wykładni przepisów prawnych. Tym samym łączy
w zakresie poszczególnych podnoszonych kwestii (okoliczności) „istotne
zagadnienie prawne” i „potrzebę wykładni przepisów budzących poważne
wątpliwości”. Ponadto skarżący w zakresie podniesionych przesłanek kasacyjnych
nie sporządził w sposób prawidłowy uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi
do rozpoznania. Sporządził bowiem jedno uzasadnienie dla przesłanek
kasacyjnych z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. i z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Tymczasem są
to różne przyczyny (przesłanki) kasacyjne i w ich zakresie obowiązują różne
wymogi odnośnie ich konkretyzowania i uzasadniania.
8. Podniesione przez skarżącego zagadnienia prawne i wątpliwości
wykładnicze dotyczą w większości problemów związanych ze stwierdzaniem
abuzywności postanowienia umowy kredytu indeksowanego i skutków tej
abuzywności. Należy zauważyć, że kwestie te były przedmiotem licznych
I CSK 1703/24
7
wypowiedzi Sądu Najwyższego (zob. np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu
Najwyższego z 7 maja 2021 r. - zasada prawna - III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9,
poz. 56; uchwała Sądu Najwyższego z 28 kwietnia 2022 r., III CZP 40/22; wyroki
Sądu Najwyższego: 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17; z 9 maja 2019 r., I CSK
242/18; z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18; z 30 września 2020 r., I CSK 556/18;
z 2 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; z 27 lipca 2021 r., V CSKP 49/21; z 3 lutego
2022 r., II CSKP 415/22; z 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22; z 26 maja 2022 r.,
II CSKP 650/22; z 13 maja 2022 r. II CSKP 293/22; 13 maja 2022 r. II CSKP
405/22; z 31 marca 2023 r., II CSKP 1052/22; z 26 maja 2022 r., II CSKP 650/22;
z 31 stycznia 2023 r., II CSKP 1200/22; z 29 listopada 2023 r., II CSKP 1461/22;
z 9 lutego 2024 r., II CSKP 13/23; z 8 marca 2024 r., II CSKP 1956/22; z 8 marca
2024 r., II CSKP 183/23; z 20 marca 2024 r., II CSKP 401/23; z 20 marca 2024 r.,
II CSKP 2144/22; wyroki TSUE z 3 października 2019 r., C-260/18, Kamil Dziubak,
Justyna Dziubak przeciwko Raiffeisen Bank International AG i z 29 kwietnia 2021 r.,
C-19/20, I.W., R.W. przeciwko Bank BPH S.A.). Kluczowe problemy, których
dotyczą podniesione przez skarżącego wątpliwości wykładnicze, zostały już
wyjaśnione w orzecznictwie.
9. Kwestie prezentowane przez skarżącego jako „istotne zagadnienie
prawne” dotyczące abuzywności postanowień umów kredytów indeksowanych, nie
mają obecnie waloru nowości. Istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c., winno natomiast stanowić problem nowy, dotychczas niewyjaśniony
w orzecznictwie, budzący wątpliwości kwalifikowane, a nie zwykłe, które mogą być
rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 września 2019 r., I CSK 228/19 i z 8 marca
2023 r., I CSK 2576/22).
10. Prezentując kluczowe w sprawie zagadnienia prawne i wątpliwości
wykładnicze skarżący opowiada się za stanowiskiem, iż tzw. klauzule spreadowe
nie określają głównego świadczenia stron umowy. Teza ta jest jednak sprzeczna
z jednolitym obecnie stanowiskiem Sądu Najwyższego (zob. wyroki Sądu
Najwyższego z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18; z 30 września 2020 r., I CSK
556/18; z 24 lutego 2022 r., II CSKP 45/22; z 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22; z 25
lipca 2023 r., II CSKP 1487/22 i z 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22 oraz tam
I CSK 1703/24
8
przywoływane orzecznictwo krajowe i unijne; por. też wyrok Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 10 czerwca 2021 r., C-776/19-C-782/19, BNP
Paribas Personal Finance, pkt 56).
11. Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał również, jakie przesłanki muszą
być spełnione, aby można było przyjąć, że konsument został należycie
poinformowany o ryzyku walutowym związanym z zaciągnięciem kredytu
indeksowanego do waluty obcej czy denominowanego w tej walucie (zob. wyroki
Sądu Najwyższego: z 27 listopada 2019 r., II CSK 483/18; z 10 maja 2022 r.,
II CSKP 285/22; z 13 maja 2022 r., II CSKP 293/22; z 13 maja 2022 r., II CSKP
464/22; z 24 czerwca 2022 r., II CSKP 10/22; z 8 listopada 2022 r., II CSKP
1153/22; z 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22; z 28 lutego 2023 r., II CSKP 763/22;
i z 25 października 2023 r., II CKSP 820/23.
12. Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że klauzula ryzyka walutowego nie
może funkcjonować bez klauzuli kursowej określającej przeliczenie zobowiązań
stron celem ustalenia wysokości ich świadczenia. Z kolei klauzula spreadowa nie
ma racji bytu w umowie, w której nie zastosowano mechanizmu przeliczeniowego
i wynikającego z niego narażenia konsumenta na ryzyko kursowe. W konsekwencji
klauzule te składające się na przyjęty w umowach kredytowych mechanizm
przeliczeniowy są ze sobą ściśle powiązane, a ich rozszczepienie jest zabiegiem
sztucznym (zob. wyroki: z 27 listopada 2019 r., II CSK 483/18; z 11 grudnia 2019 r.,
V CSK 382/18; z 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22; z 13 maja 2022 r., II CSKP
293/22 i II CSKP 464/22; z 24 czerwca 2022 r., II CSKP 10/22; z 28 października
2022 r., II CSKP 902/22 i II CSKP 910/22; z 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22;
z 26 stycznia 2023 r., II CSKP 722/22; z 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22;
z 8 marca 2023 r., II CSKP 1095/22; z 12 kwietnia 2023 r., II CSKP 1531/22;
z 18 kwietnia 2023 r., II CSKP 1511/22; z 8 listopada 2023 r., II CSKP 2099/22;
z 9 maja 2024 r., II CSKP 170/23). Stanowisko to potwierdzone zostało w uchwale
pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2024 r., III CZP
25/22. Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym uchwała ta ma moc
zasady prawnej i wiąże Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie.
I CSK 1703/24
9
13. Wypada też zauważyć, że art. 111 ust. 1 pkt 4 Prawa bankowego
nie stanowi przepisu ustawy w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13. Wyjątek
wymieniony w tym przepisie wymaga bowiem, aby konkretny warunek umowny
odzwierciedlał treść przepisu prawa mającego zastosowanie między umawiającymi
się stronami niezależnie od ich wyboru, ewentualnie mającego domyślne
zastosowanie między stronami, z uwzględnieniem jego ścisłej interpretacji.
Powołany przepis dotyczy natomiast jedynie samej możliwości ustalania tabel
kursowych i obowiązku ogłaszania przez bank kursów walutowych, stąd nie stoi na
przeszkodzie badaniu przez sąd abuzywności postanowień umowy, odsyłających
do kursu stosowanego przez bank (tabelarycznego). Odrzucić należy zatem
stanowisko, że jednostronne ukształtowanie na tej podstawie sytuacji prawnej
drugiej strony umowy, nie podlega badaniu w kontekście klauzul niedozwolonych
(zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 21 grudnia 2021 r., C-243/20 oraz
postanowienia SN: z 28 września 2023 r., I CSK 6347/22; z 30 marca 2023 r.,
I CSK 2897/22; z 28 września 2023 r., I CSK 327/23).
14. Również pozostałe podniesione przez skarżącego kwestie dotyczące
skutków stwierdzenia abuzywności klauzul w umowach kredytu indeksowanego
kursem waluty obcej nie stanowią obecnie zagadnień nowych. Znalazły one
zwłaszcza rozstrzygnięcie w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej Sądu
Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Sąd Najwyższy stwierdził
m. in., że w razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub
denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi
niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie
prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób
określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów (pkt 1
uchwały). Natomiast w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty
obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże
także w pozostałym zakresie (pkt 2 uchwały). Dla uniknięcia zbędnych powtórzeń
wypada odesłać do szczegółowych objaśnień zawartych w uzasadnieniu tej
uchwały. Powyższa uchwała ma moc zasady prawnej, wiążącej Sąd Najwyższy
również w niniejszej sprawie (art. 87 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym).
I CSK 1703/24
10
15. Także wykładnia art. 189 k.p.c., w szczególności w kwestii istnienia
interesu w wytoczeniu powództwa o ustalenie, w orzecznictwie Sądu Najwyższego
nie budzi obecnie istotnych wątpliwości (zob. np. wyroki z 17 marca 2022 r.,
II CSKP 474/22, OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 44; z 1 czerwca 2022 r., II CSKP
364/22, OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 51; i z 31 stycznia 2023 r., II CSKP 1200/22,
i powołane w nich orzecznictwo).
16. Tożsame bądź bardzo zbliżone zagadnienia i wątpliwości wykładnicze,
jak większość sformułowanych przez skarżącego w niniejszej sprawie, były już
wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego w ramach
tzw. przedsądu; zob. np. postanowienia: z 25 maja 2022 r., I CSK 2667/22;
z 7 lutego 2024 r., I CSK 120/24; z 15 lutego 2024 r., I CSK 161/23; z 28 lutego
2024 r., I CSK 8/23; z 26 marca 2024 r., I CSK 27/24; z 24 kwietnia 2024 r., I CSK
721/23; z 13 maja 2024 r., I CSK 279/23; z 22 maja 2024 r., I CSK 369/23; 5 lutego
2025 r., I CSK 4032/23; z 30 września 2025 r., I CSK 2634/23, do których
szczegółowych uzasadnień wypada odesłać w celu uniknięcia zbędnych
powtórzeń.
17. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności
nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
18. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
19. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 108
§ 1 i art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
(G.N.-J.)
[SOP]
I CSK 1703/24
11
