I CSK 1661/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Aleksander Stępkowski
14 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 14 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej […] w R.
przeciwko O. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej O. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 8 października 2025 r., V AGa 484/22,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od O. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
w R., na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej […] w R., kwotę 2700 zł
(dwóch tysięcy siedmiuset złotych) tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego wraz z odsetkami, w wysokości
odsetek ustawowych za opóźnienie, za czas po upływie tygodnia
od dnia doręczenia niniejszego postanowienia O. spółce z
ograniczoną odpowiedzialnością w R., do dnia zapłaty.
(K.W.)
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 8 października 2025 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach, w sprawie
z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej […] w R. przeciwko O. Spółce z
I CSK 1661/26
2
ograniczoną odpowiedzialnością w R. o zapłatę, na skutek apelacji pozwanej od
wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z 21 lipca 2022r., oddalił apelację (pkt II)
oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania (pkt III).
Wyrok został zaskarżony przez stronę pozwaną. Jako uzasadnienie wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona pozwana wskazała, że w
sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych a skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona.
Strona powodowa złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła
o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie
skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na
ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Konieczna selekcja
skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności
wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki
pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi: (1)
występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub (4)
oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada
jedynie to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek
I CSK 1661/26
3
uzasadniających wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy
kasacyjne i ich uzasadnienie.
Powołanie się na potrzebę wykładni przepisów prawnych, jako na przesłankę
uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania na mocy art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości,
określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne
mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy,
a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących
w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez
sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń,
dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni
przepisu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 października 2002r., II CZ
102/02, postanowienie Sądu Najwyższego z 28 marca 2007r., II CSK 84/07,
postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2008r., I UK 283/07,
postanowienie Sądu Najwyższego z 8 lipca 2008r., I CSK 111/08). Skarga
kasacyjna nie spełnia wskazanych wymagań.
W skardze ogólnie wskazano na rozbieżności mające dotyczyć wykładni art.
4 ust 11 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. „o spółdzielniach mieszkaniowych” (t.
jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 558 ze zm.) w zakresie oceny czy przepis ten obejmuje
wszystkie koszty ponoszone przez spółdzielnię mieszkaniową. Wniosek został
sformułowany wadliwie, gdyż nie wiąże się z oceną prawną dokonaną przez Sąd
Apelacyjny. Sąd wyraźnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że
przepis nie obejmuje wszystkich kosztów związanych z funkcjonowaniem
spółdzielni mieszkaniowej, gdyż należy wyłączyć koszty wskazane w art. 5 tej
ustawy a więc koszty związane z działalnością społeczną, oświatową i kulturalną.
Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi
kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz
szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają
uwzględnienie skargi. Skarżący twierdząc, że skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona, powinien wyjaśnić w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić
to twierdzenie. Oznacza to powinność wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia
I CSK 1661/26
4
prawa materialnego lub procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie,
przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, które dodatkowo prowadziło
do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienia SN z: 8
października 2015 r., IV CSK 189/15; 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC
2004, nr 3, poz. 49; 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75; 26
kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Ze względu na wyjątkowy charakter przesłanki
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej powinna dać się stwierdzić „na pierwszy
rzut oka”, bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (zob. postanowienie SN z 2
sierpnia 2007 r., III UK 45/07). Skarga kasacyjna nie spełnia powyższego kryterium.
Skarżąca wskazała kilka szczegółowych zarzutów dotyczących
uwzględnienia roszczenia opartego na art. 4 ustawy o spółdzielniach
mieszkaniowych a dotyczącego, według ustaleń faktycznych Sądów, kosztów
zarządzania i eksploatacji lokalem nieobjętym prawem spółdzielczym, przyjęcie że
skarżący ma wnosić opłaty do 15 dnia każdego miesiąca, zasądzenie odsetek od
skapitalizowanych odsetek za okres sprzed wytoczenia powództwa o odsetki
skapitalizowane. Już samo sformułowanie zarzutów wskazuje, że to nie są
kwalifikowane postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego,
dostrzegalne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, które
dodatkowo prowadziły do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.
Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że art. 4 ustawy z dnia 15 grudnia
2000 r. „o spółdzielniach mieszkaniowych” (t. jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 558 ze
zm.) może być podstawą zasądzenia opłat również od pomiotów nie będących
członkami spółdzielni.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono
na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art.
39821 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 118).
(K.W.)
[a.ł]
I CSK 1661/26
5
