I CSK 1658/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Aleksander Stępkowski
14 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 14 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
przeciwko Miastu K.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 24 listopada 2025 r., I ACa 2621/22,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w
W., na rzecz Miasta K., kwotę 2700 zł (dwóch tysięcy siedmiuset
złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego,
wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie, za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
niniejszego postanowienia M. spółce z ograniczoną
odpowiedzialnością w W., do dnia zapłaty.
(K.W.)
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 24 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach, w sprawie z
powództwa M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko Miastu K.
o zapłatę, na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z
dnia 18 lipca 2022r., oddalił apelację (pkt I) oraz rozstrzygnął o kosztach
I CSK 1658/26
2
postępowania (pkt II).
Wyrok został zaskarżony przez stronę powodową. Jako uzasadnienie
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona powodowa wskazała,
że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, a skarga jest oczywiście
uzasadniona.
Strona pozwana złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o
odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie
skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na
ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Konieczna selekcja
skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności
wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki
pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi: (1)
występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub (4)
oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada
jedynie to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek
uzasadniających wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy
kasacyjne i ich uzasadnienie.
I CSK 1658/26
3
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym
zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie
objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy
i nierozstrzygnięte dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić
do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga
jego sformułowania oraz uzasadnienia twierdzenia, że występuje ono w danej
sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 listopada 2003 r., II CK
324/03, 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, 22
listopada 2007 r., I CSK 326/07, 26 września 2005 r., II PK 98/05, 10 maja 2019 r., I
CSK 627/18).
Natomiast przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność
skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy
oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne
uzasadniają uwzględnienie skargi. Skarżący twierdząc, że skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona, powinien wyjaśnić w czym ta oczywistość się wyraża oraz
uzasadnić to twierdzenie. Oznacza to powinność wykazania kwalifikowanej postaci
naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającą na jego oczywistości
prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, które dodatkowo
prowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob.
postanowienia SN z: 8 października 2015 r., IV CSK 189/15; 10 stycznia 2003 r., V
CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006,
nr 4, poz. 75; 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Ze względu na wyjątkowy charakter
przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej powinna dać się stwierdzić „na
pierwszy rzut oka”, bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (zob. postanowienie SN
z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07).
W skardze kasacyjnej przedstawiono jeden problem prawny, jako spełniający
łącznie wymagania wynikające z art. 3989 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.c. Skarżący wskazał,
że niezbędne jest wyjaśnienie czy w przypadku realizowania inwestycji drogowej w
trybie przepisów tzw. specustawy drogowej w przypadku wydania decyzji o
zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej obok odszkodowania za
wywłaszczenie służy także odszkodowanie za długotrwałe (kilkuletnie) korzystanie
przez inwestora z nieruchomości przy jednoczesnym całkowitym wyłączeniu
I CSK 1658/26
4
właściciela od korzystania z tej nieruchomości? Jeśli tak to na jakiej podstawie, a
jeśli nie to czy istnieją jakiekolwiek granice czasowe lub przedmiotowe dla
ograniczeń w korzystaniu przez właściciela z jego własnej nieruchomości.
Tak sformułowane zagadnienie prawne nie spełnia kryteriów z art. 3989 § 1
pkt 1 i pkt 2 k.p.c., nie ma bowiem jakiegokolwiek związku z oceną prawną
dokonaną przez sądy rozpoznające sprawę. Po pierwsze, Sąd Apelacyjny przyjął,
że kwestia żądań powódki w przedmiocie wynagrodzenia za bezumowne
korzystanie z nieruchomości objętych pozwem została prawomocnie rozstrzygnięta
w innym postępowaniu. Po drugie, korzystając z przedmiotowych działek w tym
okresie pozwana realizowała uprawnienia nadane jej decyzją administracyjną co
oznacza, że roszczenie powódki o zapłatę wynagrodzenia z tytułu bezumownego
korzystania przez pozwaną z przedmiotowych działek jest bezzasadne. Po trzecie
wreszcie, wbrew uzasadnieniu zawartemu w skardze, strony nie łączyła jakakolwiek
umowa, w tym umowa dzierżawy.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono
na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art.
39821 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 118).
(K.W.)
[a.ł]
