I CSK 1594/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
29 października 2025 r.
SSN Krzysztof Wesołowski
na posiedzeniu niejawnym 29 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku D.K.
z udziałem A.K.
o podział majątku wspólnego,
na skutek skargi kasacyjnej D.K.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Tarnowie
z 30 października 2024 r., I Ca 372/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika tytułem
kosztów postępowania kasacyjnego 5400 (pięć tysięcy czterysta)
złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia odpisu postanowienia
wnioskodawczyni do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawczyni D. K. od postanowienia
Sądu Okręgowego w Tarnowie z 30 października 2024 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
I CSK 1594/25
2
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania
przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie
i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych
funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć
rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo
jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej
funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której
rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie
ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej
indywidualnej sprawie.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparł na
przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Przesłanki te nie zostały
spełnione.
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, wymaga wykazania, że
określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się
wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez
skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub
podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu
Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z 28 marca 2007 r., II CSK
84/07). Skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej
argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności
uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zawierającej
szczegółowy opis tego, na czym polegają poważne wątpliwości interpretacyjne
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09; z 12
grudnia 2008 r., II PK 220/06).
I CSK 1594/25
3
Natomiast uzasadnienie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako
przesłanki jej przyjęcia do rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną
postać naruszenia zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub
procesowego i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania.
Oczywistość naruszenia ma miejsce wtedy, gdy jest ono widoczne prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia
w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę
przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Uzasadnienie wniosku oparte na tej
przesłance wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do
wykazania kwalifikowanego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa,
możliwego do stwierdzenia bez badania sprawy, bez pogłębionej merytorycznej
analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych. Uzasadnienie
wniosku nie może sprowadzać się do powtórzenia uzasadnienia podstaw
kasacyjnych, gdyż na tym etapie postępowania nie dochodzi do oceny ich
zasadności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 września 2025 r., I CSK
5/25).
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżąca wskazała, że w jej ocenie, „oczywista zasadność skargi wynika
bezpośrednio z twierdzeń biegłej zawartych w sporządzonych opiniach, które
przytoczę w uzasadnieniu zarzutów skargi, a które dotyczą zmian w podejściu do
wyceny, a także stosowaniu podejść, które nie odpowiadają przesłankom ich
stosowania wynikającym bezpośrednio z norm prawnych i które nie pozostawiają
dowolności w ich wyborze. Natomiast konieczność wykładni przepisów budzących
poważne wątpliwości, skarżąca upatruje w ustaleniu wpływu uchybień w normach
stanowiących podstawę pracy biegłego na treść opinii, którą to sądy w niniejszej
sprawie oceniały jedynie przez pryzmat odpowiedzi na odezwę sądu, pomimo
zgłaszanych zarzutów.”
Nie można uznać, że powyższa argumentacja spełnia wymagania stawiane
uzasadnieniu zaistnienia przesłanek z art. 398 9 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. W pierwszej
kolejności należy podkreślić, że skarżąca nie sprecyzowała, które konkretnie
przepisy budzą jej zdaniem poważne wątpliwości interpretacyjne lub rozbieżności
w orzecznictwie. Nie jest natomiast rolą Sądu Najwyższego domyślanie się,
I CSK 1594/25
4
o których przepisach skarżąca myślała wnosząc skargę, ani poszukiwanie ich
w innych częściach skargi kasacyjnej, niż we wniosku o jej przyjęcie i jego
uzasadnieniu. Nie można zatem uznać, że w ramach niniejszej sprawy wykazano
zaistnienie przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Jeśli zaś chodzi o sygnalizowaną przez skarżącą oczywistą zasadność
skargi kasacyjnej należy wskazać, że w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wiąże
się ona z ewidentną i widoczną już na pierwszy rzut oka wadliwością zaskarżonego
orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych
rozumowań. Obowiązkiem skarżącego powołującego się na tę przesłankę przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wskazanie na zastosowany lub mający
zastosowanie w sprawie przepis, który sąd drugiej instancji naruszył w stopniu
kwalifikowanym w związku z niezasadnym zastosowaniem lub niezastosowaniem.
Również i w tym przypadku skarżąca nie skonkretyzowała, który przepis lub
przepisy miała na myśli.
Ponadto przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest
samo w sobie oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub
procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie
oczywiście nieprawidłowego orzeczenia i do istnienia takiego związku między
wytykanym uchybieniem, a wynikiem postępowania w sprawie powinien zmierzać
skarżący (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK
16/12).
Takiej argumentacji również zabrakło w skardze kasacyjnej. W uzasadnieniu
wniosku skarżąca skoncentrowała się na kwestionowaniu wyboru przez biegłą,
konkretnej metody wyceny nieruchomości, będących przedmiotem podziału
w niniejszej sprawie, nie wykazała jednak, że wybrana przez biegłą metodologia
skutkowała błędną wyceną przedmiotowych nieruchomości. Zgodnie z art. 154 ust.
1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami wyboru właściwego podejścia oraz
metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy,
uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości,
przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane
o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Sąd natomiast ocenia
I CSK 1594/25
5
przedstawioną przez biegłego opinię przez pryzmat logiki, spójności i zgodności
z zasadami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Przedstawiona przez biegłą
opinia została w ten sposób oceniona przez Sąd drugiej instancji, a zatem nie
można przyjąć, że opisywana przez skarżącą sytuacja, spowodowała naruszenie
przepisów przekładające się na wydanie przez Sąd oczywiście nieprawidłowego
orzeczenia.
Uznać zatem należy, że wskazane we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej
okoliczności nie uzasadniają jej przyjęcia do rozpoznania.
Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
innych
przyczyn
Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł
jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie
art. 520 § 2 k.p.c.
M.L.
[SOP]
