I CSK 143/20

Sygn. akt I CSK 143/20

POSTANOWIENIE

Dnia 17 grudnia 2020 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa […] Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego we W.
‎przeciwko A.K.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 grudnia 2020 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt I ACa […],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) nie obciąża pozwanej kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o jej przyjęcie powołując się na nieważność postępowania przed sądem drugiej instancji wynikającą z niedoręczenia odpisu apelacji pozostałym pozwanym, t.j. M. P. oraz E.P. a także niewezwaniu ich na rozprawę apelacyjną.

Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić.

Z akt sprawy wynika, ze powód wniósł apelację jedynie w zakresie, w jakim Sąd pierwszej instancji oddalił powództwo wobec skarżącej A. K.. Uwzględniając apelację, Sąd drugiej instancji zasądził dochodzone świadczenie od skarżącej zastrzegając, że odpowiada ona solidarnie z dłużnikiem M. P., co do którego wyrok sądu pierwszej instancji się uprawomocnił w związku z jego niezaskarżeniem. W wyroku Sądu pierwszej instancji brak było zastrzeżenia, że także M. P. ponosi solidarną odpowiedzialność z A. K. z tytułu zasądzonego świadczenia. W ocenie skarżącej w związku z tym wystąpiła nieważność postępowania, gdyż pozwany M.P. nie był zawiadomiony o rozprawie apelacyjnej oraz nie otrzymał odpisu apelacji.

Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić. Apelacja powoda została ograniczona tylko do pozwanej A. K., co do której powództwo zostało oddalone przez Sąd pierwszej instancji. Powód nie miał interesu prawnego w zaskarżeniu wyroku wobec M. P., czego także nie uczynił. Sąd nie był zatem uprawniony, ani zobowiązany do zawiadomienia pozwanego M. P. o rozprawie apelacyjnej , skoro wobec niezaskarżania wobec niego wyrok ten się uprawomocnił. Wyjątkiem byłby tylko przypadek występowania po stronie pozwanej współuczestnictwa jednolitego (art. 73 § 2 k.p.c.) lub możliwość zastosowania art. 378 § 2 k.p.c. Skarżąca nie powołuje się na występowanie między nią a M.P. współuczestnictwa jednolitego. Nie można także dostrzec takiego współuczestnictwa z urzędu, skoro odpowiedzialność pozwanych wynikała z solidarności zobowiązań. Brak było także podstaw do zastosowania powoływanego w skardze kasacyjnej art. 378 § 2 k.p.c. , który dotyczy możliwości rozpoznania apelacji na rzecz współuczestników materialnych, którzy wyroku nie zaskarżyli. Dotyczy zatem apelacji wniesionej na korzyść jednego ze współuczestników. Tymczasem w sprawie apelację wywiodła strona przeciwna - strona powodowa, żądając zmiany wyroku wobec skarżącej - A.K.. Wbrew zatem twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej nie było możliwości rozpoznania tej apelacji „na rzecz” drugiego ze współuczestników. Nie można zatem mówić o nieważności postępowania wynikającej z niezawiadomienia o rozprawie apelacyjnej M. P..

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 1 k.p.c. a contrario).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c.

ke