I CSK 1390/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marta Romańska
25 listopada 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 25 listopada 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa P., P.1 d.o.o. w B.
przeciwko A. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w J.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z 27 stycznia 2023 r., I AGa 430/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.700 (dwa
tysiące siedemset) zł z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od doręczenia
pozwanemu odpisu niniejszego postanowienia, tytułem
kosztów postępowania kasacyjnego.
[dr]
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest
I CSK 1390/25
2
sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
w nawiązaniu do powyższych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego
w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,
o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
Pozwany podniósł, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania przed
Sądem II Instancji z uwagi na zastosowanie art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z 2
marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach, związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz
wywołanych nimi sytuacji kryzysowych przez rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy
na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w składzie jednego
sędziego, w miejsce wymaganego składu trzech sędziów, co prowadzi do
nieważności postępowania przed Sądem II Instancji na podstawie art. 379 pkt 4
k.p.c.
W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania z uwagi na zarzucaną przez pozwanego nieważność postępowania,
którą pozwany wywodzi z art. 367 § 3 zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art.
15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach
związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych
chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U.
z 2023 r., poz. 1327). Zagadnienie zostało wyjaśnione w uchwale składu siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego – zasadzie prawnej – z 26 kwietnia 2023 r., III PZP
6/22, a ustalony w tej uchwale sposób wykładni powołanych przez pozwanego
przepisów ma zastosowanie do orzeczeń wydanych w postępowaniu apelacyjnym
od chwili podjęcia uchwały. Zaskarżony wyrok został wydany 27 stycznia 2023 r.,
a więc przed wydaniem powołanej uchwały. Niezależnie od powyższego, stan
prawny uległ zmianie już po wydaniu uchwały, a ustawodawca przyjął, że sąd
drugiej instancji może działać w postępowaniu apelacyjnym jednoosobowo.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. oraz –
co do kosztów postępowania – art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 §
1 k.p.c., § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
I CSK 1390/25
3
Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935) orzeczono jak w postanowieniu.
[dr]
[a.ł]
