I CSK 1371/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Piotrowska
5 września 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 5 września 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa L. Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego
Zamkniętego Wierzytelności w W.
przeciwko K.K.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej K.K.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z 30 sierpnia 2023 r., I ACa 1038/22,
1.odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. przyznaje ze środków Skarbu Państwa (Sądu Apelacyjnego w
Łodzi) na rzecz adwokat M.G. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł
podwyższoną o należny podatek od towarów i usług z tytułu kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu w
postępowaniu kasacyjnym,
3. nie obciąża pozwanej kosztami postępowania kasacyjnego na
rzecz powoda.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 29 marca 2022 r. Sąd Okręgowy w Łodzi zasądził od pozwanej
K.K., nieznanej z miejsca pobytu i reprezentowanej przez kuratora, na rzecz
powoda L. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego
Zamkniętego z siedzibą w W. kwotę 108.224,86 zł z ustawowymi odsetkami za
I CSK 1371/24
2
opóźnienie od kwot cząstkowych wskazanych w sentencji. Apelacja pozwanej od
tego orzeczenia została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 30
sierpnia 2023 r. Pozwana wniosła skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej
przyjęcie do rozpoznania na przyczynie kasacyjnej objętej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym
od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym ochronie interesu
publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład
Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz eliminowanie z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń
oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy
przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w
sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz
założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą
„przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej
kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia
Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.
We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca podniosła, że skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ zaskarżony wyrok rażąco
narusza art. 233 § 1 k.p.c., 385 k.p.c., 386 § 1 k.p.c. oraz art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z
art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c. oraz art. 6 k.c. w zw. z art. 75 c ust. 1 i 2
ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (jedn. tekst: Dz.U. z 2024 r.,
poz.1646), które zostały przytoczone także jako podstawy kasacyjne skargi.
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na jej oczywistej
zasadności (art. 3899 § 1 pkt 4 k.p.c.) nakładało na skarżącą powinność wykazania
kwalifikowanej postaci naruszenia przytoczonych we wniosku o przyjęcie skargi
przepisów prawa materialnego lub procesowego, naruszenia dostrzegalnego prima
I CSK 1371/24
3
facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez odwoływania się do
podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, które nie podlegają badaniu na etapie tak
zwanego przedsądu (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000, V
CKN 1780/00, OSNC 2001, Nr 3, poz. 52; z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC
2001, Nr 10, poz. 156 oraz z 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18). Należy też
przypomnieć, że zgodnie z powszechnie aprobowanym w orzecznictwie i nauce
prawa poglądem, o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje per se
nawet oczywiste naruszenie konkretnego przepisu, lecz jego skutek polegający na
wydaniu oczywiście sprzecznego z prawem i nieprawidłowego orzeczenia, które z
tych przyczyn nie może się ostać w obrocie prawnym (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r., Nr 13, poz. 230).
Wbrew treści wniosku, nie ma podstaw do przyjęcia, że zaskarżony wyrok
jest ewidentnie wadliwy ze względu na oczywiste naruszenie wskazanych we
wniosku przepisów prawa w przedstawionym wyżej rozumieniu. Zgodnie z art. 3983
§ 3 k.p.c. i art. 39813 § 2 k.p.c. w skardze kasacyjnej nie są dopuszczalne zarzuty
odnoszące się do oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i ustaleń
stanowiących podstawę faktyczną wyroku Sądu Apelacyjnego, którymi Sąd
Najwyższy jest związany w postępowaniu kasacyjnym (zob. wyroki Sądu
Najwyższego z 23 listopada 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, Nr 4, poz. 76; z 26
kwietnia 2006 r., V CSK 11/06 oraz z 9 października 2014 r., I CSK 544/14, OSNC-
ZD 2016/A, poz. 4). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd
Apelacyjny odniósł się do wszystkich procesowych i materialnoprawnych zarzutów
sformułowanych w apelacji pozwanej wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego. W
sytuacji, gdy sąd drugiej instancji nie uzupełnia postępowania dowodowego ani po
rozważeniu zarzutów apelacyjnych, nie znajduje podstaw do zakwestionowania
oceny dowodów i ustaleń faktycznych orzeczenia pierwszoinstancyjnego, może te
ustalenia przyjąć za podstawę faktyczną swojego rozstrzygnięcia. Jeżeli
uzasadnienie orzeczenia pierwszoinstancyjnego spotyka się z pełną akceptacją
sądu drugiej instancji, to wystarczy, że da on temu wyraz w treści uzasadnienia
swego orzeczenia, bez powtarzania szczegółowych ustaleń faktycznych i
wnioskowań prawniczych zawartych w motywach zaskarżonego orzeczenia (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1997 r., II UKN 61/97, OSNAPiUS
I CSK 1371/24
4
1998 r. Nr 3, poz. 104 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2021 r. V CSKP
147/21).
W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji, nie obciążając pozwanej
kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz powoda (art. 102 k.p.c.).
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego w odniesieniu do pełnomocnika
pozwanej z urzędu będącego adwokatem, znajduje oparcie w art. 29 ust. 1 ustawy
z 26 maja 1982 r.- Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. , poz.1564)
oraz § 16 ust.4 pkt 2 w zw. z § 8 pkt 6 i § 4 ust.1 i 3 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa
albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r., poz.763 ).
Należy ponadto wskazać, że Sąd Najwyższy był zobowiązany uwzględnić z
urzędu, że na podstawie art. 14 ustawy z 16 sierpnia 2023 r. o zmianie niektórych
ustaw w związku z zapewnieniem rozwoju rynku finansowego oraz ochrony
inwestorów na tym rynku (Dz. U. z 2023 r. poz. 1723), począwszy od 29 września
2023 r. doszło do zmiany m.in. art. 183 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach
inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi. ( DzU z
2023 poz. 681 i 825 ). W oparciu o nią nastąpiła obligatoryjna korekta w
dotychczasowych nazwach takich Funduszy jakim jest strona powodowa, w postaci
obowiązku używania w ich ramach określenia "niestandaryzowany fundusz
wierzytelności" w miejsce dotychczasowego "niestandaryzowany fundusz
sekurytyzacyjny". Wobec tej zmiany legislacyjnej, Sąd Najwyższy dokonał
stosownej korekty w komparycji postanowienia.
(A.D.)
[SOP]
