I CSK 120/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Ewa Stefańska
9 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 9 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Miasta W. - Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w
dzielnicy (…) m. W.
przeciwko P. spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej P. spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 28 sierpnia 2025 r., VII AGa 719/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5400 zł
(pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego, z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia
doręczenia zobowiązanemu odpisu niniejszego postanowienia do
dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Warszawie z 28 sierpnia 2025 r., wydanego w sprawie z powództwa miasta
stołecznego Warszawa o zapłatę.
I CSK 120/26
2
Powód wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz
o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych
przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo
jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej
funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być
przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową
i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem
zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa
Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie
obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności
i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi
Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (zob. uzasadnienie uchwały
składu siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001,
nr 4, poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona
interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu
Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 4 lutego
2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł
na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przesłanka ta nie została
jednak spełniona.
W ocenie skarżącego istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie
sądów, tj. art. 129 ust. 2 w zw. z art. 136 ust. 3 p.o.ś.
I CSK 120/26
3
Powołanie się na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne
wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, że określony przepis
prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo
niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności
w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych,
które należy przytoczyć (zob. postanowienia SN: z 8 marca 2007 r., II CSK 84/07;
z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z 13 października 2023, I CSK 2890/23;
z 30 listopada 2023 r., I CSK 5560/22, i z 21 grudnia 2023 r., I CSK 3439/23).
Konieczne jest opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie argumentów,
które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej
propozycji interpretacyjnej (zob. postanowienia SN: z 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09;
z 9 listopada 2023 r., I CSK 6588/22).
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 20 września 2023 r.,
I CSK 5136/22, potrzeba, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. oznacza, że
określony przepis, istotny z punktu widzenia podstawy prawnej zaskarżonego
orzeczenia, może być rozumiany na różne sposoby, a orzecznictwo i nauka prawa
albo nie wypracowały w tym przedmiocie żadnego poglądu, albo prezentują
rozbieżne stanowiska. W konsekwencji przyjąć należy, że nie istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawa, podobnie jak nie występuje w sprawie istotne
zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy co do podnoszonych kwestii wyraził już
swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności
uzasadniające zmianę przyjętego stanowiska (zob. postanowienia SN:
z 23 kwietnia 2015 r., I CSK 691/14; z 30 listopada 2023 r., I CSK 6472/22).
Ponadto przesłanka kasacyjna z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. ma za przedmiot
analizę konkretnych przepisów i do tego się ogranicza, a więc nie polega
na jednoczesnej wykładni kilku przepisów i poszukiwaniu na tej podstawie
określonej normy prawnej, która mogła albo nie mogła zostać zastosowana
w zindywidualizowanej sprawie objętej skargą kasacyjna (zob. postanowienie SN
z 13 stycznia 2022 r., I CSK 1467/22).
Nieodzowne jest również, podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej
określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną
I CSK 120/26
4
od Sądu Najwyższego wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego
(zob. postanowienia SN: z 25 października 2023 r., I CSK 2926/23).
Wywody skarżącego nie czynią zadość wskazanym wymaganiom.
W uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 6 listopada 2024 r.,
III CZP 27/24 wyjaśniono, że właścicielowi nieruchomości, której wartość
zmniejszyła się na skutek wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania,
przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 Prawa ochrony
środowiska, chociażby zmniejszenie to nie miało związku z ograniczeniami
wynikającymi z art. 135 ust. 3a tej ustawy.
W aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego dominujące jest również
stanowisko, według którego właścicielowi nieruchomości położonej w strefie
ograniczonego użytkowania, o której mowa w art. 135 Prawa ochrony środowiska,
nie przysługuje odszkodowanie w wysokości odpowiadającej kosztom zapewnienia
w budynku znajdującym się na tej nieruchomości odpowiedniego klimatu
akustycznego, jeżeli koszty te nie zostały poniesione (zob. uchwała SN
z 28 października 2022 r., III CZP, 100/22 OSNC 2023, nr 6, poz. 58; wyroki SN
z 20 kwietnia 2021 r., II CSKP 5/21; z 4 lutego 2025 r., II CSKP 755/23,
i postanowienia SN: z 12 stycznia 2024 r., I CSK 2862/23; z 15 marca 2024 r.,
I CSK 654/23, i z 20 listopada 2024 r., I CSK 2921/23).
Wobec powyższego nie można przyjąć, że zachodzi uzasadniona potrzeba
kolejnych wypowiedzi Sądu Najwyższego we wskazywanej przez skarżącego
materii. Wyłącza to z kolei uznanie, że podstawa przedsądu z art. 3989 § 1
pkt 2 k.p.c. została wykazana w skardze kasacyjnej (zob. postanowienie SN
z 21 lutego 2024 r., I CSK 913/23).
W sprawie nie zachodzi także nieważność postępowania, którą Sąd
Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1
k.p.c.).
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak
w sentencji.
I CSK 120/26
5
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,
11 i 3 w zw. z art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przy
uwzględnieniu § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych.
Ewa Stefańska
(M.T.)
[a.ł]
