I CSK 114/14

Sygn. akt I CSK 114/14

POSTANOWIENIE

Dnia 23 października 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa N. Spółki z o.o. w W.
‎przeciwko S. Spółce z o.o. we W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
‎ i zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej
‎ kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem kosztów
‎ postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Określone w art. 398⁴ § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

We wniesionej przez stronę pozwaną skardze kasacyjnej wniosek o  przyjęcie jej do rozpoznania (s. 2-5 skargi) oparty został na przesłankach wskazanych w art. 398⁹ § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

Sformułowane w ujęciu strony skarżącej, w postaci obszernego pytania, zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do oczekiwania uzyskania odpowiedzi Sądu Najwyższego co do wykładni art. 485 § 2 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. Kwestia rozkładu ciężaru dowodu i  obciążenia nim strony pozwanej w postępowaniu nakazowym w fazie zapoczątkowanej wniesieniem zarzutów od nakazu zapłaty została już rozstrzygnięta w judykaturze i nie stanowi już istotnego zagadnienia prawnego (por. wyrok SN z dnia 21 października 2010 r., sygn.. akt IV CSK 109/10, niepubl.).

Ponieważ strona skarżąca twierdzi, że jej skarga jest również oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że  „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z  dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga kasacyjna pozwanej nie przedstawia tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi, ponieważ w odniesieniu do tej przesłanki ograniczyła się tylko do powołania się na zarzuty sformułowane w ramach podstaw kasacyjnych (s. 5 skargi).

Skarżąca nie przekonała zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 398⁹ §  1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z  urzędu (Dz. U. 2013, poz. 490).