I CSK 1113/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Łochowski
16 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 16 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa I.K., M.K. i A.K.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę i ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 3 czerwca 2025 r., VI ACa 295/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Bank spółki akcyjnej w W. na rzecz I.K., M.K. i
A.K. po 1800 złotych kosztów postępowania kasacyjnego z
odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego
postanowienia Bank spółce akcyjnej w W. do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Pozwany Bank S.A. w W. […] wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Warszawie z 3 czerwca 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości,
wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy.
I CSK 1113/26
2
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż Sąd
Apelacyjny naruszył art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 5 i 6 ustawy z dnia 5 sierpnia
2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku
Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej przez ich niewłaściwe
zastosowanie skutkujące bezpodstawnym przyjęciem, że Sąd pierwszej instancji
prawidłowo zasądził ustawowe odsetki za opóźnienie.
Skarżący powołał się również na występujące w sprawie istotne zagadnienie
prawne:
1) Czy właściwym jest zastosowanie tzw. teorii dwóch kondykcji czy teorii
salda, w szczególności w kontekście najnowszego orzeczenia Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-396/24, które nakazuje stosowanie
teorii salda – co pozostaje w sprzeczności z dominującą linią orzeczniczą sądów
krajowych?
2) Czy zasadnym [jest] uwzględnienie roszczenia odsetkowego od kwot
wyrażonych w walucie CHF, podczas gdy z istoty swej odsetki ustawowe za
opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego pełnią funkcję waloryzacyjną,
a w przypadku świadczeń w walucie obcej funkcję waloryzacyjną, a w przypadku
świadczeń w walucie obcej funkcję waloryzacyjną odsetek spełnia już samo
wyrażenie świadczenia w walucie CHF?
3) Czy sąd orzekający może zastąpić postanowienie abuzywne, kursem
rynkowym (obiektywnym kursem średnim NBP) lub zastosować przepis
dyspozytywny z art. 358 § 2 k.c., z uwagi na fakt, iż przepis ten stanowi normę
prawną, która może znaleźć zastosowanie w sprawie, a sąd winien podjąć wszelkie
działania prowadzące do przywrócenia równowagi kontraktowej stron?
4) Czy dopuszczalne i skuteczne jest podniesienie przez pozwanego
nieuznającego powództwa w zakresie roszczenia o ustalenie nieistnienia umowy
kredytu indeksowanego – w ramach kaskadowej linii brony – zarzutu potrącenia
swojej wierzytelności na wypadek ustalenia nieistnienia stosunku prawnego
z powodu nieważności całej umowy kredytu przez sąd badający sprawę, w tym
w szczególności przy uwzględnieniu zagadnienia czy zgłoszony w toku sprawy
I CSK 1113/26
3
procesowy zarzut potrącenia – oparty o dyspozycję art 2031 k.p.c. – wywiera
jednocześnie skutki o charakterze materialnoprawnym i procesowym bez
konieczności składania jakiegokolwiek dodatkowego oświadczenia o potrąceniu
o charakterze materialnoprawnym, a także zagadnienia odnoszącego się do
momentu postawienia w stan wymagalności roszczenia restytucyjnego pozwanego
banku (o zwrot wypłaconego kapitału) istniejącego względem powoda,
stanowiącego podstawę zgłaszanego zarzutu potrącenia, wynikającego z ustalenia
nieistnienia stosunku prawnego z powodu nieważności całej umowy kredytu, przy
uwzględnieniu tzw. teorii bezskuteczności zawieszonej, o której mowa w uchwale
składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21.
W odpowiedzi na skargę powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią
orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste
naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby
dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania
prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.
Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa
materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu
podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna
już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.
Skarżący nie wykazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przede wszystkim nie może być skuteczny zabieg, sprowadzający się do
powielenia treści zarzutu podniesionego w ramach podstawy kasacyjnych (s. 4
skargi kasacyjnej), w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do
rozpoznania (s. 5 skargi kasacyjnej). Są to przecież dwa odrębne elementy
konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa
materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało
wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet
I CSK 1113/26
4
oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Ponadto, kwestia wymagalności roszczeń obu stron umowy kredytu
w przypadku, gdy ze względu na niedozwolone postanowienia umowa ta jest
niewiążąca (nieważna), była przedmiotem obszernych i wyczerpujących rozważań
Sądu Najwyższego w uchwale składu całej Izby Cywilnej z 5 kwietnia 2024 r., III
CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118), do której uzasadnienia należy odesłać w
celu uniknięcia zbędnych powtórzeń.
Z kolei istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego
wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno
umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi,
niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.
W zakresie pierwszego istotnego zagadnienia prawnego poruszonego
w skardze należy wskazać, że jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże
z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy
całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają
samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze
stron (uchwała składu całej Izby Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22).
Powyższego nie zmienia wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
z 19 czerwca 2025 r., C-396/24, Lubreczlik, powołany przez skarżącego, w którym
wskazano, że artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób,
iż stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku
gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do nieważności tej
umowy, przedsiębiorca ma prawo żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej
kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty spłat dokonanych przez
konsumenta w wykonaniu tej umowy i niezależnie od pozostałej do spłaty kwoty.
Wyrok ten odnosi się bowiem do żądań przedsiębiorcy (banku), a nie konsumenta.
Należy podzielić stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego
z 5 września 2025 r., II CSKP 550/24, że wydanie przez Trybunał Sprawiedliwości
Unii Europejskiej wyroku z 19 czerwca 2025 r., C-396/24, Lubreczlik, nie mogło
I CSK 1113/26
5
mieć bezpośredniego wpływu na związanie Sądu Najwyższego uchwaloną zasadą
prawną. Dokonana przez Trybunał wykładnia przepisów dyrektywy ma to znaczenie,
że przy stosowaniu przepisów prawa polskiego sąd jest zobowiązany tak je
interpretować, aby osiągnąć zgodność z dyrektywą w rozumieniu, jakie prezentuje
Trybunał. Obowiązek ten jest jednak ograniczony przez ogólne zasady wykładni
prawa i nie może służyć za podstawę dla dokonywania wykładni prawa krajowego
contra legem. Nie zaistniała przy tym, potrzeba rozważenia zasadności odstąpienia
od uchwalonej przez skład całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego 25 kwietnia
2024 r., III CZP 25/22, zasady prawnej, gdyż zastosowanie teorii dwóch kondykcji
na korzyść konsumenta nie stoi w sprzeczności z art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13, przy
uwzględnieniu jego interpretacji przyjętej w wyroku z 19 czerwca 2025 r., C-396/24,
Lubreczlik.
Ponadto, konsekwencje przyjęcia w okolicznościach sprawy teorii dwóch
kondykcji są zgodne z wolą konsumenta i dla niego korzystne. Nie sposób nie
zauważyć, że odmiennie kształtowała się sytuacja procesowa w sprawie, która była
podstawą do wydania powyższego wyroku Trybunału. Z tego względu stanowisko
zajęte w wyroku z 19 czerwca 2025 r., C-396/24, Lubreczlik, nie może być
rozciągane na każdy spór między konsumentem a bankiem powstały na tle umowy
kredytu. W istocie jego znaczenie jest ograniczone jedynie do specyficznej sytuacji,
w której bank dochodzi od konsumenta roszczeń spełnionych na podstawie
nieważnej umowy kredytu.
Odnosząc się do drugiego zagadnienia prawnego należy wskazać, że art.
481 § 1 i 2 k.c. dotyczy wszystkich świadczeń pieniężnych, w tym także
wyrażonych w walucie obcej. W przypadku opóźnienia w spełnieniu świadczenia
pieniężnego powstaje roszczenie o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie.
W związku z tym w każdym przypadku należy stosować stawkę określoną w art.
481 § 2 k.c., gdyż przepisy nie przewidują odmiennej stawki w odniesieniu do
waluty obcej (zob. np. postanowienie SN z 25 listopada 2025 r., I CSK 1771/25).
W zakresie trzeciego zagadnienia prawnego poruszonego w skardze Sąd
Najwyższy również odsyła do uchwały składu całej Izby Cywilnej Sądu
Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22, przypominając, że według art. 87
I CSK 1113/26
6
§ 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym uchwała składu całej
izby, z chwilą jej podjęcia, uzyskuje moc zasady prawnej, co oznacza, że wiąże
inne składy Sądu Najwyższego (zob. art. 87 i 88 ustawy o Sądzie Najwyższym). W
punkcie 1. tej uchwały Sąd Najwyższy przyjął, że w razie uznania, iż postanowienie
umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu
określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie
jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego
postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z
przepisów prawa lub zwyczajów. Powoływanie się przez skarżącego na zdania
odrębne do powyższej uchwały nie wskazuje na konieczność ponownego
odniesienia się przez Sąd Najwyższy do rozstrzygniętego już zagadnienia.
Czwarte zagadnienie prawne nie ma charakteru uniwersalnego, o czym
przekonuje jego szczegółowość i silne powiązanie z konkretnym stanem
faktycznym, co oznacza, że znaczenie tego zagadnienia nie wykracza poza
niniejszą sprawę. Skarżący dąży bowiem nie do uzyskania abstrakcyjnej i
uniwersalnej odpowiedzi dotyczącej wykładni określonych przepisów, ale oceny
trafności wydanego rozstrzygnięcia na płaszczyźnie subsumpcji.
Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
innych
przyczyn
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i 3 w zw.
z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.
Marcin Łochowski
(D.Z.)
I CSK 1113/26
7
[a.ł]
