I CSK 11/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
23 lipca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 23 lipca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku W.G.
z udziałem K.G., M.G., D.K., D.K.1, H.K., W.M., M.N., E.S., H.K.1, J.W., W.W.,
M.W.1, P.W., J.W.1, B.M., S.W.
o zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej D.K.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Siedlcach
z 5 lipca 2023 r., V Ca 138/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
2. zasądza od uczestniczki D.K. na rzecz wnioskodawcy kwotę
900 zł (dziewięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych w przypadku opóźnienia, rozpoczynającego bieg po
upływie tygodnia od dnia doręczenia skarżącej odpisu
niniejszego postępowania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
I CSK 11/24
2
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna uczestniczki D.K. od postanowienia Sądu Okręgowego w
Siedlcach z dnia 5 lipca 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z
powołaniem się na jej oczywistą zasadność. Analiza wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia,
że wskazana przez skarżącą podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
nie zachodzi. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie miała miejsce
nieważność postępowania.
Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem
dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie
przez skarżącą. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista zasadność
skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania głębszej analizy
dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi zasługują na
uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa,
zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i
przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym
uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez skarżącą,
związane z zarzutem, że „dokonana przez Sąd Okręgowy wykładnia przepisów
powołanych w pkt. II (drugim) petitum skargi w sposób oczywisty narusza
powszechnie przyjętą wykładnię, jak również oczywistym jest pominięcie przez Sąd
części materiału dowodowego wskazanego w pkt. II (drugim) petitum skargi” nie
daje zaś podstaw. W orzecznictwie podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi
I CSK 11/24
3
kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu
prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to
spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut
naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do
oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11 stycznia 2008 r., I
UK 285/07, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK
37/08).
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach
postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 2 w zw. z
art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
[SOP]
