I CSK 1029/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Roman Trzaskowski
15 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 15 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa W.W.
przeciwko T. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T.
o wydanie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej W.W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie
z 29 lutego 2024 r., I AGa 80/21,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 18 marca 2021 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie nakazał wydanie
powodowi opisanej w sentencji nieruchomości (pkt I), zasądził od pozwanego na
rzecz powoda kwotę 251.500 zł z ustawowymi odsetkami od 18 lipca 2018 r. do
dnia zapłaty (pkt II), oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt III) oraz
rozstrzygnął o kosztach procesu i kosztach sądowych (pkt IV i V).
Wyrokiem z 29 lutego 2024 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu
sprawy w następstwie apelacji pozwanego, zmienił zaskarżony wyrok w pkt II w ten
sposób, że żądanie o zapłatę oddalił (punkt I), oddalił apelację w pozostałej części
(punkt II) oraz orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego (punkt III).
W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do
rozpoznania, powód wskazał, że istnieje potrzeba wykładni art. 379 pkt 4 k.p.c., a
mianowicie czy w składzie sądu może brać udział osoba powołana na urząd
I CSK 1029/25
2
sędziego sądu apelacyjnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa w trybie
określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o
Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2018 r., poz.
3).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady
od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących
dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują
pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1
k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy
w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga
kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie
przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości,
wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w
interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i
stosowania prawa. Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z
uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który
jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał
przyczynę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinien odpowiednio
sformułować zagadnienie prawne, wskazać przepisy prawa, na których tle
zagadnienie się wyłoniło oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą
możliwość rozbieżnych ocen prawnych oraz świadczącą o istotności tego
zagadnienia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ
35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl.; z 9
kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.). Zagadnienie jest istotne, jeżeli jego
rozstrzygnięcie ma znaczenie dla ukierunkowania praktyki sądowej i rozstrzygnięcia
I CSK 1029/25
3
sprawy, w której zagadnienie powstało (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego
z 18 września 2012 r., II CSK 180/12, niepubl. oraz z 2 grudnia 2014 r., II CSK
376/14, niepubl.), wywołuje poważne wątpliwości, a zarazem nie było dotychczas
rozstrzygnięte w judykaturze albo dotychczasowe orzecznictwo wymaga zmiany
(zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16,
niepubl.).
Zagadnienie prawne sformułowane przez skarżącego nie czyni zadość
wskazanym wymaganiom, gdyż było już przedmiotem wypowiedzi Sądu
Najwyższego. W uchwale połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA 1-4110-
1/2020 (OSNC 2020, nr 4, poz. 34) Sąd Najwyższy stwierdził, że przesłanką
nieważności postępowania cywilnego jest zasiadanie w składzie sądu
powszechnego osoby powołanej na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady
Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy nowelizującej
z 8 grudnia 2017 r., jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi w konkretnych
okolicznościach do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w
rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii
Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i
podstawowych wolności. Nieważność postępowania w tym przypadku nie ma
automatycznego charakteru, jest natomiast uwarunkowana oceną, czy wadliwość
procesu powołania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia
standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji, art.
47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 Konwencji o ochronie praw
człowieka i podstawowych wolności.
Nie zachodzi również przyczyna kasacyjna z art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c., którą
Sąd Najwyższy zobligowany byłby uwzględnić z urzędu. Jak wyżej wskazano,
nieważność postępowania w związku z wadliwością procesu powoływania na urząd
sędziego sadu powszechnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa
ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy nowelizującej z 8 grudnia
2017 r. jest uwarunkowana oceną, czy wadliwość procesu powołania prowadzi,
w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości
i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 47 Karty Praw
I CSK 1029/25
4
Podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka
i podstawowych wolności. Skarżący tego rodzaju okoliczności nie wskazuje, będąc
reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika nie podnosił również
zastrzeżeń co do prawidłowości składu orzekającego w toku postępowania
apelacyjnego, również sam przedmiot sprawy nie uzasadnia wniosku, że cieszyła
się ona szczególnym zainteresowaniem ze strony organów władzy wykonawczej
czy ustawodawczej. Ponadto wbrew tezie skarżącego sędzia sprawozdawca
powołana została na urząd sędziego Sądu Apelacyjnego przed podjęciem przez
Sąd Najwyższy uchwały połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA 1-4110-
1/2020 (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 maja 2026 r., I CSK
2887/25, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z 7 lutego 2025 r., II CSKP 289/23,
niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 22 maja 2024 r., I CSK 1410/23,
niepubl.).
Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzekł jak
w sentencji.
[a.ł]
Roman Trzaskowski
(K.L.)
