I CNP 87/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Grela
26 lutego 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 26 lutego 2025 r. w Warszawie
w sprawie ze skargi A. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z 19 lipca 2021 r., XIX Ga 919/19 (XIX WSC 6/23),
wydanego w sprawie z powództwa B. F.
przeciwko A. B.
o zapłatę,
1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;
2. zasądza od A. B. na rzecz B. F. 1800 (jeden tysiąc osiemset)
zł kosztów postępowania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 12 kwietnia 2019 r. wydanym w sprawie z powództwa B. F.
przeciwko A. B. o zapłatę, Sąd Rejonowy w Tychach zasądził od pozwanego na
rzecz powódki 30 570,11 zł z odsetkami ustawowymi od 18 marca 2017 r.
Wyrokiem z 19 lipca 2021 r. Sąd Okręgowy w Katowicach oddalił apelację
pozwanego.
Pozwany wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I CNP 87/23
2
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, którego celem jest uzyskanie prejudykatu
umożliwiającego dochodzenie od Skarbu Państwa roszczeń odszkodowawczych za
szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej.
Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest
oczywiście bezzasadna. Oczywista bezzasadność skargi powinna być oceniana
w powiązaniu z jej celem, którym jest uzyskanie odszkodowania od Skarbu
Państwa z tytułu wydania niezgodnego z prawem orzeczenia sądu (art. 4171 § 2
k.c.).
Utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, że niezgodnym
z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. jest tylko takie
orzeczenie, którego nieprawidłowość jest rażąca, ma charakter kwalifikowany,
elementarny i oczywisty (zob. np. postanowienia SN: z 19 kwietnia 2018 r., V CNP
50/17; z 26 kwietnia 2018 r., IV CNP 53/17). Orzeczenie powinno być sprzeczne
z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi
standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej
wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. wyroki SN: z 31 marca 2006
r., IV CNP 25/05; z 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 18/09;
postanowienie SN z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17). Podstawą uwzględnienia
skargi jest stwierdzona wadliwość orzeczenia, która ma charakter zasadniczy
i ewidentny. Bezprawność judykacyjną w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. definiuje
się w sposób autonomiczny - węższy od bezprawności w rozumieniu przepisów
o odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie materialnym, z uwzględnieniem
specyfiki sądowego stosowania prawa, istoty władzy sądowniczej i niezawisłości
sędziowskiej (zob. wyroki SN: z 17 maja 2006 r., I CNP 14/06; z 28 marca 2007 r.,
II CNP 124/06; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08; z 19 kwietnia 2018 r., V CNP
50/17).
Oczywiście bezzasadna, w rozumieniu powyższego przepisu, jest skarga,
której zarzuty nie wskazują na opisane wyżej, kwalifikowane naruszenie prawa.
I CNP 87/23
3
Taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Uchybienia zarzucane
w skardze nie mają charakteru oczywistego i rażącego naruszenia prawa, w
rozumieniu wskazanym na wstępie.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w związku z
art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 oraz art. 42412 k.p.c.
[S.J.]
[a.ł]
Jacek Grela
