I CNP 82/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
22 października 2025 r.
SSN Jacek Grela
na posiedzeniu niejawnym 22 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie ze skargi K. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu
z 12 kwietnia 2024 r., XV Ca 1281/23,
wydanego w sprawie z powództwa K. P.
przeciwko T. spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;
2. zasądza od skarżącej na rzecz pozwanego 2700 (dwa
tysiące siedemset) złotych kosztów postępowania kasacyjnego z
odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w
spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia
od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do
dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 13 kwietnia 2023 r. Sąd Rejonowy w Grodzisku Wielkopolskim
zasądził od T. spółki akcyjnej w W. na rzecz K. P. 10 368,93 zł wraz z odsetkami
ustawowymi za opóźnienie od 26 lipca 2022 r. do dnia zapłaty, a w pozostałym
zakresie oddalił powództwo.
I CNP 82/24
2
Wyrokiem z 12 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu zmienił ww.
wyrok w ten sposób, że oddalił powództwo.
Powódka zaskarżyła wyrok Sądu drugiej instancji skargą
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, w związku z
naruszeniem art. 822 i art. 361 § 2 w zw. z art. 363 § 1 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, którego celem jest uzyskanie prejudykatu
umożliwiającego dochodzenie od Skarbu Państwa roszczeń odszkodowawczych za
szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej.
Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest
oczywiście bezzasadna. Oczywista bezzasadność skargi powinna być oceniana
w powiązaniu z jej celem, którym jest uzyskanie odszkodowania od Skarbu
Państwa z tytułu wydania niezgodnego z prawem orzeczenia sądu (art. 4171 § 2
k.c.).
Utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, że niezgodnym
z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. jest tylko takie
orzeczenie, którego nieprawidłowość jest rażąca, ma charakter kwalifikowany,
elementarny i oczywisty (zob. np. postanowienia SN: z 19 kwietnia 2018 r., V CNP
50/17, z 26 kwietnia 2018 r., IV CNP 53/17). Orzeczenie powinno być sprzeczne
z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi
standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej
wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. wyroki SN: z 31 marca 2006
r., IV CNP 25/05; z 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 18/09;
postanowienie SN z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17). Podstawą uwzględnienia
skargi jest stwierdzona wadliwość orzeczenia, która ma charakter zasadniczy
i ewidentny. Bezprawność judykacyjną w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. definiuje
się w sposób autonomiczny - węższy od bezprawności w rozumieniu przepisów
o odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie materialnym, z uwzględnieniem
specyfiki sądowego stosowania prawa, istoty władzy sądowniczej i niezawisłości
I CNP 82/24
3
sędziowskiej (zob. wyroki SN: z 17 maja 2006 r., I CNP 14/06; z 28 marca 2007 r.,
II CNP 124/06; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08; z 19 kwietnia 2018 r., V CNP
50/17).
Oczywiście bezzasadna, w rozumieniu powyższego przepisu, jest skarga,
której zarzuty nie wskazują na opisane wyżej, kwalifikowane naruszenie prawa.
Taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Uchybienia zarzucane w
skardze nie mają charakteru oczywistego i rażącego naruszenia prawa, w
rozumieniu wskazanym na wstępie.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 99 w zw. z
art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 oraz art. 42412 k.p.c.
Jacek Grela
[S.J.]
[a.ł]
