I CNP 134/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Grela
16 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 16 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie ze skargi A.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie
z 5 sierpnia 2022 r., VI Ga 448/21,
wydanego w sprawie z powództwa B. spółki akcyjnej w W.
przeciwko A.K.
o zapłatę,
1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;
2. zasądza od A.K. na rzecz B. spółki akcyjnej w W. 1800
(jeden tysiąc osiemset) zł kosztów postępowania.
UZASADNIENIE
Powód B. spółka akcyjna w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego A.K. 57
671,78 zł z odsetkami w wysokości czterokrotności odsetek lombardowych od
należności złotowych wynoszących na dzień wniesienia pozwu 10%.
Wyrokiem z 9 czerwca 2021 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie oddalił
powództwo.
Wyrokiem z 5 sierpnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie zmienił ww.
wyrok w ten sposób, że: zasądził od pozwanego na rzecz powoda 43 441,38 zł z
ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 21 września 2018 r. do dnia zapłaty,
I CNP 134/24
2
oddalił powództwo w pozostałym zakresie oraz oddalił apelację w pozostałym
zakresie.
Pozwany zaskarżył wyrok Sądu drugiej instancji
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
skargą
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, którego celem jest uzyskanie prejudykatu
umożliwiającego dochodzenie od Skarbu Państwa roszczeń odszkodowawczych za
szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej.
Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest
oczywiście bezzasadna. Oczywista bezzasadność skargi powinna być oceniana
w powiązaniu z jej celem, którym jest uzyskanie odszkodowania od Skarbu
Państwa z tytułu wydania niezgodnego z prawem orzeczenia sądu (art. 4171 § 2
k.c.).
Utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, że niezgodnym
z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. jest tylko takie
orzeczenie, którego nieprawidłowość jest rażąca, ma charakter kwalifikowany,
elementarny i oczywisty (zob. np. postanowienia SN: z 19 kwietnia 2018 r., V CNP
50/17, z 26 kwietnia 2018 r., IV CNP 53/17). Orzeczenie powinno być sprzeczne
z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi
standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej
wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. wyroki SN: z 31 marca
2006 r., IV CNP 25/05; z 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP
18/09; postanowienie SN z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17). Podstawą
uwzględnienia skargi jest stwierdzona wadliwość orzeczenia, która ma charakter
zasadniczy i ewidentny. Bezprawność judykacyjną w rozumieniu art. 4241 § 1
k.p.c., definiuje się w sposób autonomiczny - węższy od bezprawności
w rozumieniu przepisów o odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie
materialnym, z uwzględnieniem specyfiki sądowego stosowania prawa, istoty
władzy sądowniczej i niezawisłości sędziowskiej (zob. wyroki SN: z 17 maja 2006
I CNP 134/24
3
r., I CNP 14/06; z 28 marca 2007 r., II CNP 124/06; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP
116/08; z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17).
Oczywiście bezzasadna, w rozumieniu powyższego przepisu, jest skarga,
której zarzuty nie wskazują na opisane wyżej, kwalifikowane naruszenie prawa.
Taka sytuacja występuje w rozpoznawanej skardze. Uchybienia zarzucane w
rozpoznawanej skardze nie mają charakteru oczywistego i rażącego naruszenia
prawa, w rozumieniu wskazanym na wstępie.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 w zw.
z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 oraz art. 42412 k.p.c.
Jacek Grela
(M.M.)
[a.ł]
