VIII SA/Wa 572/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi W. C. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 maja 2023 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z 29 maja 2023 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie M.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "M. WINB", "organ I instancji") z 6 kwietnia 2018 r., nr [...], odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją WINB z 8 maja 2018 r., znak: [...], nr [...]w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie części zamierzenia inwestycyjnego – odcinka drogi [...].

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z 8 maja 2018 r., nr [...] M. WINB udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie części zamierzenia inwestycyjnego, tj. odcinka drogi [...] w km od 499+250 do km 501+250 wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, zrealizowanego na podstawie decyzji nr [...] z 15 października 2010 r. (zmienionej decyzjami: Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 30 marca 2012 r., Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 5 maja 2014 r. oraz Wojewody M. z dnia 30 maja 2014 r.), o następującej sentencji: "(...) Budowa drogi krajowej nr [...] o parametrach trasy ekspresowej na odcinku: koniec obwodnicy R. - granica województwa m. - etap I - od km 487+104,15 do km 506+802,18 (...)".

Pismem z 29 marca 2023 r. W. C. (dalej: skarżący) złożył wniosek

o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] wydaną przez WINB w dniu 8 maja 2018 r.

Postanowieniem z 6 kwietnia 2023 r., nr [...], M.WINB, działając na podstawie art. 149 § 3 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej k.p.a.)

w związku z art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.

z 2021r., poz. 2351 ze zm.) - odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją M. WINB nr [...] z dnia 8 maja 2018r. znak [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie części zamierzenia inwestycyjnego, tj. odcinka drogi [...] w km od 499+250 do km 501+250 wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą.

Uzasadniając wskazał, że Inwestorem zamierzenia inwestycyjnego, a tym samym jedyną stroną postępowania zakończonego decyzją M.WINB nr [...] z dnia 8 maja 2018r. o znaku [...], był wyłącznie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, zaś W.C. nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu w sprawie udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, ponieważ nie był jego inwestorem, tym samym nie posiada legitymacji do żądania wznowienia tego postępowania. Organ I instancji odniósł się do procedury udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

Zażalenie na powyższe postanowienie M.WINB wniósł skarżący, podnosząc, iż we wniosku o wznowienie wykazał swój interes materialny.

Zaskarżonym postanowieniem powołanym na wstępie organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

GINB wyjaśnił, że organ administracji publicznej we wstępnej fazie postępowania zobowiązany jest dokonać kontroli wniosku o wznowienie postępowania pod kątem ustalenia, czy został złożony przez osobę posiadającą przymiot strony

w postępowaniu, czy strona powołała się na przesłankę wznowienia oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienia postępowania wskazany w art. 148 § 1 k.p.a. Wystąpienie łącznie wszystkich wymienionych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), natomiast ich brak - obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania - art. 149 § 3 k.p.a.

Organ odwoławczy wskazał, że w przypadkach, gdy brak legitymacji do żądania wszczęcia postępowania jest oczywisty, a zatem gdy bez koniecznych czynności postępowania wyjaśniającego brak jest interesu prawnego po stronie żądającego wszczęcia postępowania organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Natomiast jeśli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to organ winien wówczas wydać postanowienie, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a.

W sytuacji zaś gdy organ wyda postanowienie o wszczęciu postępowania

i dopiero w kolejnej fazie postępowania dostrzeże, że zachodziły podstawy do wydania postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania, a więc gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych było niedopuszczalne bądź gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, powinien umorzyć takie wadliwie wznowione postępowanie.

W kontrolowanej sprawie jak stwierdził GINB skarżący zakwestionował, prawidłowość wykonania zjazdu na posesję [...], której jest właścicielem. Dalej wskazał "wnioskodawca wyjaśnia, że wniosek o wznowienie postępowania ma na celu wyjaśnienie roli jaką odegrała mapa o numerze [...] (...). Rzeczoną mapę o numerze [...] wnioskodawca widział w siedzibie organu i utrwalił na fotografii w dniu 3 października 2022 r. (...)"

Zdaniem organu odwoławczego w świetle analizy zgromadzonego materiału dowodowego skarżący nie posiada legitymacji strony do wniesienia podania

o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez M.WINB decyzji z 8 maja 2018 r.

Za niedopuszczalne należy uznać w ocenie GINB, wszczęcie postępowania wznowieniowego na żądanie skarżącego ze względu na brzmienie przepisu art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowiącego, że stroną

w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor,

a w przypadku inwestycji KZN - inwestor i Prezes Krajowego Zasobu Nieruchomości.

W rozpatrywanej sprawie inwestorem przedmiotowej inwestycji jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.

Powołując się na wyrok NSA z 1 lutego 2014 r. w sprawie sygn. akt II OSK 2179/12, organ odwoławczy wywiódł, iż zawężenie zakresu podmiotów jako stron postępowania na etapie pozwolenia na użytkowanie tylko do jednej strony (inwestora) jest skutkiem legalnego postępowania inwestora, który przystępując do użytkowania obiektu ma wykazać realizację inwestycji zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. Powyższe ograniczenie kręgu stron, rozciąga się także na postępowania nadzwyczajne prowadzone w stosunku do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Posłużenie się przez ustawodawcę w treści art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego zwrotem "w postępowaniu

w sprawie pozwolenia na użytkowanie" wskazuje na szeroki zakres pojęciowy tej normy, wykraczający poza postępowanie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. "Sprawa pozwolenia na użytkowanie" oznacza również sprawę prowadzoną

w ramach postępowania nadzwyczajnego.

Ponadto GINB wyjaśnił, że w rozpatrywanym przypadku budowa spornej inwestycji, tj. odcinka drogi [...] w km od 499+250 do km 501+250 wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, realizowana była na podstawie decyzji nr [...] z 15 października 2010 r. (zmienionej kolejnymi decyzjami), decyzja o pozwoleniu na użytkowanie - nie stanowiła elementu postępowania legalizacyjnego, zatem nie ma zastosowania art. 28 k.p.a.

Końcowo Organ odwoławczy zaznaczył, że zarzut skarżącego, który twierdzi, iż "wywiódł swój interes materialny" jest niezasadny. Podkreślił także, że ustawodawca

w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wyłączył inne podmioty, poza inwestorem z kręgu stron postępowania. Skarżący nie jest inwestorem powyższej inwestycji. Inwestorem jest wyłącznie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad z siedzibą w W.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł W. C., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz nakazanie wszczęcia postepowania zgodnie z wnioskiem, ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący wnosił także o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w związku

z nieuznaniem istotnych dowodów omówionych we wniosku skarżącego z dnia 24 marca 2023 r.

Skarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie reguł postępowania administracyjnego w dziedzinie prawa materialnego poprzez zatajenie posiadanych informacji o oddziaływaniu przedsięwzięcia budowlanego na nieruchomość numer [...] położoną w S. przy ul K., której skarżący jest właścicielem oraz błędnym zaprojektowaniem i wykonaniem dojścia i dojazdu do tej nieruchomości. Również w jego ocenie organy nie uwzględniły przesłanki, którą jest mapa o numerze [...] na której jest sporządzona jedynie propozycja skomunikowania nieruchomości

z drogą publiczną a mimo, to organ budowlany wydał decyzję administracyjną w oparciu o ten dowód oraz pominięto inne istotne dowody w sprawie, oraz nie rozpoznano innych dowodów

W uzasadnieniu skargi odniósł się do postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U.

z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,

z zastrzeżeniem art. 57 a.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie GINB z 29 grudnia 2023 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie M. WINB z 6 kwietnia 2023 r., nr [...], odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją WINB z 8 maja 2018 r., znak: [...], nr [...]w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie części zamierzenia inwestycyjnego – odcinka drogi [...].

Organy obu instancji odmawiając wznowienia postępowania na wniosek skarżącego wskazywały, że nie posiadał on przymiotu strony w postępowaniu zwykłym, którego dotyczył wniosek o wznowienie postępowania. Swoje stanowisko organy wywiodły z regulacji art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego stanowiącym podstawą prawną tego postanowienia, wskazując, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Skarżący – W. C. nie był stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie (decyzja nr [...]

z 8 maja 2018 r.). Stroną był wyłącznie inwestor, tj. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z 147 k.p.a. inicjatywa

w zakresie wszczęcia postępowania wznowieniowego należy do organu lub do strony postępowania. Czynności organu w sprawie wznowienia postępowania przebiegają

w dwóch fazach. Pierwsza faza – pozaprocesowa, kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) albo wydaniem postanowienia

o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie wszczyna się postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W pierwszej fazie organ bada

w pierwszej kolejności, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w Kodeksie, czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 k.p.a. oraz czy wniosek pochodzi od strony postępowania. Stwierdzenie braku przywołania kodeksowych przesłanek wznowienia postępowania lub złożenie wniosku po terminie lub przez podmiot niebędący stroną stanowi wystarczającą podstawę do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, bez konieczności badania innych okoliczności.

Z kolei, gdy przeszkody formalne nie występują w danym przypadku, organ wszczyna i przeprowadza postępowanie w trybie art. 149 § 1 i 2 k.p.a., które kończy wydaniem decyzji na podstawie art. 151 k.p.a.

Jak wywiedziono powyżej w pierwszej fazie postępowania organ bada, czy wniosek pochodzi od strony postępowania. Odmowa wznowienia z przyczyn podmiotowych następuje wtedy, gdy żądanie złoży podmiot niebędący stroną w sprawie lub strona niemająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego (teza pierwsza wyroku NSA z 8 lipca 1999 r., I SA 1611/98, LEX nr 48572; teza pierwsza wyroku NSA z 28 października 1998 r., I SA 181/98, LEX nr 45692; wyrok NSA z 13 października 1998 r., I SA 373/98, LEX nr 45123; wyrok NSA z 12 października 1998 r., IV SAB 77/98, LEX nr 43765). Badając przymiot strony organy odwołują się do postępowania zwykłego, którego dotyczy wniosek. Oznacza to, że stroną postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego może być wyłącznie podmiot, który posiadał przymiot strony

w postępowaniu zwykłym.

Wniosek skarżącego dotyczył decyzji w zakresie pozwolenia na użytkowanie, zatem zgodnie z art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że nie zostało zakwestionowane, że inwestorem w sprawie o pozwolenie na użytkowanie był Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. WW. inwestorowi M. WINB wydał pozwolenie na użytkowanie części zamierzenia inwestycyjnego tj. odcinka drogi [...] w km od 499+250 do km 501+250 wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, zrealizowanego na podstawie decyzji nr [...] z 15 października 2010 r. (zmienionej decyzjami: Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 30 marca 2012 r., Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 5 maja 2014 r. oraz Wojewody M. z dnia 30 maja 2014 r.), o następującej sentencji: "(...) Budowa drogi krajowej nr [...] o parametrach trasy ekspresowej na odcinku: koniec obwodnicy R. - granica województwa m. - etap I - od km 487+104,15 do km 506+802,18 (...)".

Nie ulega w tej sytuacji wątpliwości, że skarżący nie był stroną tego postępowania. Potwierdza to także zapis uregulowania prawnego, a mianowicie art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Słusznie w tej sytuacji wywodzą organy nadzoru budowlanego, że skarżący nie legitymuje się uprawnieniem pozwalającym na skuteczne wniesienie żądania weryfikacji decyzji w trybie nadzwyczajnym poprzez wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie.

Sąd w pełni podziela pogląd wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 780/17 (dostępnym na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wedle którego art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., co oznacza, że wolą ustawodawcy było, aby w postępowaniu, którego przedmiotem jest pozwolenie na użytkowanie ograniczyć krąg podmiotów biorących w nim udział jedynie do inwestora obiektu. To ograniczenie ma zastosowanie jedynie do sytuacji, w których decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana po zakończeniu budowy zrealizowanej na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. W przypadku jednak kwestionowania zgodności z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, omawiany przepis nie ma zastosowania i wówczas prawo żądania weryfikacji pozwolenia na użytkowanie ma nie tylko inwestor, ale również inne podmioty, które wywodzą prawo ingerencji w decyzję o użytkowaniu ze swego interesu prawnego wyprowadzonego z przepisów Prawa budowlanego i innych ustaw. Tym samym, przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego nie dotyczy sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest skutkiem postępowania legalizacyjnego lub naprawczego. Skoro ustawodawca w tym postępowaniu wyłączył inne podmioty od udziału w sprawie to nie ma uzasadnianych przesłanek, aby w postępowaniu o stwierdzenie nieważności takiej decyzji rozszerzać krąg podmiotów biorących w nim udział do innych osób. Ograniczenie to rozciąga się również na postępowania prowadzone w trybie wznowienia postępowania, dotyczącego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (tak jak w niniejszej sprawie). Stanowisko takie wynika również z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1139/17 - dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

Również w wyroku II OSK 1227/19 z 27 kwietnia 2022 r., NSA na tle art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego wyraził stanowisko, cyt.: "W piśmiennictwie trafnie zauważono jednak, że w sytuacji gdy uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stanowi realizację drugiego etapu legalnie prowadzonego postępowania legalizacyjnego lub też postępowanie dotyczy jednego z trybów nadzwyczajnych tak wydanej decyzji

o pozwoleniu na użytkowanie, za stronę postępowania uznaje się, w myśl regulacji zawartej w art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, wyłącznie inwestora. Natomiast

w sytuacji, gdy konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stanowi element postępowania legalizacyjnego i została nałożona na inwestora na podstawie art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, stronami postępowania są osoby wymienione w art. 28 k.p.a., a więc osoby, których interesu prawnego dotyczy prowadzone postępowanie (P. Daniel: Strony postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, "Przegląd Prawa Publicznego" 2012, nr 5, teza 3, s. 7-15). Taki kierunek rozumienia normy art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego przyjęto w judykaturze, np. w wyroku NSA z 6 października 2020 r., II OSK 1473/18 (LEX nr 3090818) stwierdzono, że "Przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego odnosi się do sytuacji, kiedy budowa została zakończona na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. Zatem przepis ten nie znajduje zastosowania, kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę, w oparciu o którą zrealizowano inwestycję, została zakwestionowana, tj. doszło do jej ostatecznego wyeliminowania z obrotu prawnego. Przepis ten nie dotyczy sytuacji, kiedy uzyskanie pozwolenia na użytkowanie jest efektem prowadzonej legalizacji samowoli budowlanej czy legalizacji odstępstw od warunków pozwolenia na budowę." Judykatura zwraca ponadto uwagę, że przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego ma charakter "lex specialis" w stosunku do art. 28 k.p.a., z tych przyczyn eksponuje się, że w sprawach, w których nie jest to wyraźnie wykluczone przez przepisy prawa, np. art. 28 ust. 2 i art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, art. 28 k.p.a. powinno się wykładać i stosować w ten sposób, aby zapewnić właścicielowi nieruchomości udział w postępowaniu, które dotyczy oceny tego, czy sąsiednia nieruchomość została zabudowa zgodnie

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki NSA z: 31 stycznia 2018 r., II OSK 1572/17, LEX nr 2466818; 8 września 2021 r., II OSK 3182/18, LEX nr 3230429). Sąd w tym składzie podziela i ten pogląd jurydyczny, w ramach którego wywodzono, że "Przyjęte ograniczenie podmiotowe z art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego należy odnosić do spraw, w których nie jest kwestionowana decyzja

o pozwoleniu na budowę. W przypadkach kwestionowania zgodności z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego wymaga zastosowania wykładni rozszerzającej, wyprowadzając prawo do żądania weryfikacji nie tylko do inwestora, ale również tych, którzy wywodzą ingerencję decyzją o użytkowaniu w konkretny, aktualny interes prawny wywodzony z przepisów Prawa budowlanego i innych ustaw, w tym ochrony prawa własności" (por. wyrok NSA z 15 maja 2014 r., II OSK 2998/12, LEX nr 1586388).

Sąd w składzie orzekającym podziela w całości i w pełni akceptuje stanowisko wyrażone w podanych orzeczeniach NSA i wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że organy administracyjne należycie oceniły, iż skarżący nie spełnia przesłanki podmiotowej, ponieważ nie był inwestorem w rozpoznawanej sprawie. Nie może zatem inicjować postępowania wznowieniowego. W sprawie nie zachodziły też elementy postępowania legalizacyjnego, które uprawniały by organy do badania interesu prawnego skarżącego w oparciu o art. 28 k.p.a.

Zarzuty skargi Sąd uznał za chybione. Okoliczności podnoszone w skardze nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organy nie badały w sprawie czy skarżący miał interes prawny, który faktycznie podlegał by ocenie, ale na tle innych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a mianowicie gdyby pozwolenia na użytkowanie było efektem prowadzonej legalizacji samowoli budowlanej czy legalizacji odstępstw od warunków pozwolenia na budowę. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Zastosowanie znajdował bowiem art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, który ma charakter "lex specialis" w stosunku do art. 28 k.p.a.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym wskazanych w skardze, a sprawa została dostatecznie wyjaśniona. Uzasadnienie postanowienia spełnia przesłanki z art. 107 § 3 k.pa.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.