VIII SA/Wa 369/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Domagalska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2022 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] grudnia 2021 r. znak [...].

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "Dyrektor IAS", "DIAS", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 72, art. 75, art. 79 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2021r., poz. 1540; dalej: "Op", "Ordynacja podatkowa"), decyzją z 30 marca 2022 r., po rozpatrzeniu odwołania M. Z. (dalej: "skarżący", "podatnik", "strona") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej: "Naczelnik US", "organ I instancji") z 16 grudnia 2021 r. odmawiającą skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015r. w kwocie 1.440,00 zł z tytułu skorygowania faktury sprzedażowej [...].

Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Naczelnik US ustalił, że skarżący w zeznaniu rocznym (PIT-36) za 2015 r., które wpłynęło do organu I instancji w dniu 4 maja 2016 r., wykazał przychód -199.664,20 zł, koszty uzyskania przychodu - 147.949,34 zł, dochód 51.714,86 zł, składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 8.302,36 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne 2.879,45 zł, podatek należny w wysokości 4.379,00 zł oraz kwotę do zapłaty – 4.266,00 zł, która została uregulowana. Następnie, 17 sierpnia 2021r. złożył korektę ww. deklaracji, w której wykazał przychód - 191.664,20 zł, koszty uzyskania przychodu - 147.949,34 zł, dochód 43.714,86 zł, składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 8.302,36 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne 2.879,45 zł, podatek należny - 2.939,00 zł oraz kwotę do zapłaty - 2.826,00 zł. Złożenie przedmiotowej korekty zeznania spowodowało różnicę w kwocie 1.440,00 zł (4.266 zł - 2.826 zł).

W dniu 21 sierpnia 2021r. do organu podatkowego wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie oraz zwrot nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok w kwocie 1.809,00 zł, na podstawie art. 75 w związku z art. 77 Op. Dodatkowo, 29 października 2021 r. podatnik złożył wniosek uzupełniający wskazując kwotę nadpłaty

w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 1.440,00 zł wraz

z wyjaśnieniem, że w pierwotnie złożonym wniosku błędnie obliczono i wskazano kwotę nadpłaty podatku w wysokości 1.809,00 zł. Ponadto, strona wniosła o zwrot ww. kwoty na wskazany rachunek bankowy. Do wniosku, skarżący załączył inne dokumenty, w tym m. in. wydruki księgi przychodów i rozchodów za poszczególne miesiące 2015 r., wydruki ewidencji VAT, kopię faktury nr [...] z 12 października 2015 r. wystawioną dla Prokuratury Okręgowej w W. oraz odpis wyroku z 5 lipca 2019 r. wydanego przez Sąd Okręgowy w W. (IX Wydział Karny Odwoławczy), sygn. akt IX Ka [...]. Z treści tego wyroku wynika, że skarżący został oskarżony o to, że prowadząc działalność gospodarczą wystawił bez podstawy i zasadności wystawienia fakturę VAT na kwotę 9.480,00 zł (netto 8.000,00 zł, VAT 1.840,00 zł), której odbiorcą miała być Prokuratura Okręgowa w W., a następnie na podstawie tego dokumentu przekazał do Krajowego Rejestru Długów, Biuro Informacji Gospodarczej nieprawdziwą informację gospodarczą o niespłaconej wobec niego wskazanej w tej fakturze należności.

Z korekty zeznania PIT-36 za 2015 rok wynika, że skarżący zmniejszył przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej o kwotę 8.000,00 zł. Stąd też powstała różnica w wysokości kwoty do zapłaty pomiędzy pierwotną wersją tego zeznania,

a złożoną korektą.

Naczelnik US, decyzją z 16 grudnia 2021r. odmówił stwierdzenia przedmiotowej nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015r. w kwocie 1.440,00 zł

z tytułu skorygowania faktury sprzedażowej FV [...]. Stwierdził bowiem, że na moment złożenia korekty deklaracji PIT-36 i wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok wystawiona faktura korygująca nr [...] z 23 października 2021 r. nie istniała w obrocie prawnym, zatem nie było podstaw do złożenia korekty zeznania rocznego PIT-36 za 2015 rok, a tym samym wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Z zebranego materiału w sprawie wynika, że na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (17 sierpnia 2021r.) oraz korekty deklaracji PIT-36 za 2015 rok (21 sierpnia 2021r.) skarżący nie dokonał żadnych zmian

w zapisach księgi przychodów i rozchodów za 2015 rok w związku z wystawioną fakturą korygującą. Tymczasem, w ocenie organu I instancji księga przychodów i rozchodów powinna odzwierciedlać stan rzeczywisty na dzień złożenia deklaracji. Z ustaleń faktycznych wynikało zaś, że skarżący najpierw złożył korektę deklaracji PIT-36 za 2015 rok oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty, a następnie korzystając z treści pisma organu podatkowego z 20 października 2021r. wystawił fakturę korygującą, którą następnie przesłał do Prokuratury Okręgowej w W.. Jednocześnie organ

I instancji uznał, że złożona korekta deklaracji PIT-36 za 2015 rok z 17 sierpnia 2021 r. jest bezskuteczna.

W odwołaniu od tej decyzji, występując o jej uchylenie i uwzględnienie złożonego wniosku o zwrot nadpłaconego podatku skarżący uznał, że Naczelnik US nie uwzględnił podstawowych dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym dokonał błędnej interpretacji przepisów prawa, jak również faktów jakie wynikły w toku przeprowadzonej kontroli. Stwierdził, że organ I instancji błędnie interpretuje przepisy prawa, co nie pierwszy już raz stało się przedmiotem krytyki i prostowania takich nieprawidłowości przez Komisję Europejską. Zdaniem skarżącego, analogiczna sytuacja miała miejsce podczas sporu sądowego w sprawie ("[...]" versus "Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Finansów"), gdzie organy kontroli podatkowej błędnie interpretowały przepisy prawa podatkowego, między innymi w podobnych kwestiach

i które wiążą się z niniejszym odwołaniem. Zauważył, że wyrok TSUE (C-224/18) daje odpowiedź kiedy powstaje "skutek prawny", na jaki powołuje się Naczelnik US, a czego zdaniem strony organ nie rozumie. Stwierdził, że "skutek prawny" związany

z powstaniem zobowiązania podatkowego nie wynika z wystawianych faktur FV przez firmy budowlane, tylko z wykonanej usługi, a która to czynność podatkowa musi być powiązana automatycznie z prawem budowlanym, której udokumentowaniem jest sporządzenie stosowanej dokumentacji inżynieryjno-technicznej, analogicznie

w gabinecie fryzjerskim będzie to wykonanie usługi fryzjerskiej. Organy kontroli podatkowej jak się okazało dotychczas tych kwestii nie rozumiały, błędnie interpretowały przepisy prawa dochodząc do wniosku, że to faktura FV wywodzi rozpatrywany skutek prawny, a takie rozumowanie jest niezgodne z przepisami prawa.

W odwołaniu skarżący wystąpił nadto o skierowanie do Komisji Europejskiej pytań prejudycjalnych: 1. Czy postępowanie sądowe zakończone prawomocnym wyrokiem sądu II instancji (Wyrok Sądu Okręgowego w W. (Ka [...]) wywołuje "skutek prawny" jakim jest powstanie zobowiązania podatkowego,

w odniesieniu do faktury FV, która stała się przedmiotem sporu sądowego, a co za tym idzie podjęcia stosowanych działań mających na celu księgowanie, wyksięgowanie lub wprowadzenia korekty takiego zeznania podatkowego, 2. Czy możliwe jest aby po zamknięciu działalności gospodarczej podatnik mógł wprowadzić do ksiąg podatkowych fakturę korygującą do faktury pierwotnej, a która to stała się przedmiotem sporu sądowego wyżej wymienionego postępowania Wyrok Sądu Okręgowego w W. (Ka [...]); 3. Czy postępowanie sądowe zakończone prawomocnym wyrokiem sądu

II instancji (Wyrok Sądu Okręgowego w W. (Ka [...]) przerywa bieg przedawnienia w zakresie rozliczenia powstałego zobowiązania podatkowego, jakie związane było z prawidłowym zaksięgowaniem faktury pierwotnej, a która to

w późniejszym czasie stała się przedmiotem sporu sądowego, i której wyksięgowanie podczas toczącej się sprawy i do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu II instancji nie było możliwe.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wywiódł, że przepisy ustawy o VAT nie określają żadnego terminu do wystawienia faktury korygującej, a jedynie okoliczności

w jakich musi taką korektę wystawić. Zgodnie jednak z powyższym, skoro dokumentacja sprzedaży dla celów rozliczenia podatku musi być przechowywana przez 5 lat, to taki też okres powinien być przyjęty jako termin dokonania korekty. Jest to związane przede wszystkim z tym, że po upływie 5 lat zobowiązanie podatkowe się przedawnia i w tym momencie nie ma już możliwości obniżenia podstawy opodatkowania za tamten okres. Tak więc podatnik ma prawo wystawić korektę tylko do tych faktur, które ma obowiązek przechowywać, czyli takich, w przypadku których nie przedawnił się obowiązek podatkowy. Dodał, że co do zasady faktury korygujące powinny zostać wystawione w momencie zwrotu towaru bądź niezwłocznie po ujawnieniu powstałego w fakturze błędu. Bywa jednak, że błąd nie zostaje wychwycony od razu albo towar zostaje zwrócony po dłuższym czasie. Zgodnie z obowiązującym prawem, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ma to również odniesienie do okresu przez jaki powinny być przechowywane wszelkie ewidencje prowadzone dla celów rozliczenia podatku i związane z tym rozliczeniem dokumenty. Okres ten liczony jest od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku - to tak naprawdę w praktyce okres 6 lat, przez które należy przechowywać ewidencje prowadzone w celu rozliczenia podatku. W ramach tych dokumentów znajdują się między innymi faktury zakupu i sprzedaży, korekty faktur - faktury korygujące. Obecnie zasady dotyczące księgowania faktur korygujących zostały ujęte

w art. 14 ust. 1m- 1p ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynika

z nich, że moment ujęcia korekty faktury jest uzależniony od tego, z jakiego powodu została wystawiona faktura korygująca. Zdaniem skarżącego, wyrok Sądu Okręgowego w W. (Ka [...]) przerwał bieg terminu przedawnienia, co skutkuje tym, że

w przypadku czynności przed sądem biegnie na nowo od momentu zakończenia postępowania. Według strony w normalnym terminie ustawowo dopuszczalnym ostateczny termin złożenia faktury korygującej byłby do 31 grudnia 2021 r. Natomiast

z uwagi na przerwanie biegu przedawnienia ww. postępowaniem sądowym ostateczny termin rozliczenia zobowiązań podatkowych upłynie z dniem 31 grudnia 2025 r.

DIAS, decyzją z 30 marca 2022r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Podniósł, że przedmiotem sporu jest zasadność odmowy skarżącemu stwierdzenia nadpłaty

w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015r. w wysokości 1.440,00 zł z tytułu skorygowania faktury sprzedażowej FV [...], z uwagi na brak w obrocie prawnym faktury korygującej nr [...] z 23 października 2021 r. w momencie złożenia korekty deklaracji PIT-36 i wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r.

Organ odwoławczy zauważył także, że postępowanie w realiach niniejszej sprawy zostało wszczęte z wniosku skarżącego z 21 sierpnia 2021r. o stwierdzenie oraz zwrot nadpłaty podatku m.in. PIT-36 za 2015r. w kwocie 1.809,00 zł, na podstawie art. 75 w związku z art. 77 Ordynacji podatkowej. Kwota żądanej nadpłaty została ostatecznie skorygowana przez skarżącego i wskazana w wysokości 1.440,00 zł,

z powodu błędnego jak wskazał obliczenia i wskazania kwoty tej nadpłaty w pierwotnym wniosku. Jak ustalono, w wyniku złożonej przez skarżącego korekty zeznania podatkowego za 2015r. z 17 sierpnia 2021r. zmniejszeniu uległ przychód

z pozarolniczej działalności gospodarczej o kwotę 8.000,00 zł. Stąd powstała różnica

w wysokości kwoty do zapłaty pomiędzy pierwotną wersją zeznania PIT-36 za 2015r. - kwota 4.266,00 zł, a korektą - kwota 2.826,00 zł.

Naczelnik US, odmówił jednak skarżącemu zwrotu przedmiotowej nadpłaty

w kwocie 1.440,00 zł przyjmując, że na moment złożenia korekty deklaracji PIT-36

i wniosku o stwierdzenie nadpłaty, wystawiona faktura korygująca nie istniała w obrocie prawnym. Zatem nie było podstaw do złożenia zarówno korekty zeznania rocznego PIT-36 za 2015 rok, jak i do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Jednocześnie złożoną korektę deklaracji PIT-36 za 2015 rok uznał za bezskuteczną.

Zdaniem DIAS, stanowisko Naczelnika US jest uzasadnione i nie narusza zasad postępowania podatkowego, których naruszenia dopatrzył się skarżący we wniesionym odwołaniu. Organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji została poprzedzona niezbędnymi i możliwymi do przeprowadzenia działaniami w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia, czemu dano wyraz

w decyzji. Organ I instancji ocenił przy tym wyjaśnienia skarżącego i dokumenty, natomiast strona była informowana na bieżąco o dokonanych w sprawie ustaleniach.

Następnie, DIAS powołał treść przepisów art. 72 § 1, § 1a, § 1b, art. 73, art.

75 § 2 i § 3, art. 79 § 1 - § 3, art. 165 § 1, art. 70 § 1 Op. Odnosząc ich treść do ustaleń faktycznych sprawy przypomniał, że postępowanie podatkowe zostało wszczęte na wniosek skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok. Zauważył, że przez wzgląd na treść powołanego art. 79 § 1 Op postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty jest postępowaniem odrębnym od postępowania wymiarowego. Z kolei w art. 75 Ordynacji podatkowej określony został tryb postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Z treści art. 79 § 1 Ordynacji podatkowej wynika również to, że prawidłowo złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty wszczyna szczególną procedurę podatkową, którą określić można postępowaniem w sprawie

o stwierdzenie nadpłaty podatku (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1753/06, publ. Lex nr 468820 oraz L. Etel (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006 r., str. 350-351). W efekcie, wniosek o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą zeznania podatkowego wszczyna postępowanie w rozumieniu art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej, którego celem jest odpowiedź na pytanie, czy powstała nadpłata, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości.

W zależności od wyniku postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty kończy się ono albo zwrotem nadpłaty bez wydawania decyzji, jeżeli prawidłowość skorygowania zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, albo wydaniem decyzji stwierdzającej nadpłatę, jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) budzi wątpliwości albo też, jeżeli nie wystąpi nadpłata ani zaległość podatkowa - decyzją odmawiającą stwierdzenia nadpłaty (art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej).

Dodał, że rozstrzygające dla wyniku sprawy jest także prawidłowe odczytanie treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Przedawnienie stanowi bowiem jedną z form wygasania zobowiązań podatkowych. Po upływie terminu przedawnienia wierzyciel (Skarb Państwa) nie może skutecznie domagać się od dłużnika zachowania wynikającego z treści zobowiązania zawiązanego pomiędzy dłużnikiem, a wierzycielem podatkowym (J. Zubrzycki i in. Ordynacja podatkowa, Komentarz 2010, wyd. Unimex, str. 370). Przedawnienie jako instytucja prawa materialnego musi być bezwzględnie respektowana w toku postępowania. Wymaga więc ona oceny, czy istotnie

w okolicznościach konkretnej sprawy nastąpił upływ czasu skutkujący przedawnieniem.

Dokonując następnie wykładni przepisów art. 79 § 1 – 3 Ordynacji podatkowej, DIAS wywiódł, że zgodne z przepisami Rozdziału 9 Ordynacji podatkowej możliwe jest prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty wszczętego przed upływem terminu przedawnienia (art. 79 § 2 Op). Przepis art. 79 Ordynacji podatkowej daje organom podatkowym możliwość orzeczenia o powstałej nadpłacie, co jest niewątpliwie korzystne dla podatnika. Skoro jednak zobowiązanie wygasło na skutek upływu terminu przedawnienia, to organ podatkowy nie może już określić wysokości należnego podatku wszczynając postępowanie wymiarowe, przy czym nadal jest zobowiązany rozpatrzyć wniosek podatnika w zakresie istnienia nadpłaty.

Zdaniem DIAS, z akt sprawy wynika, że organ I instancji w pierwszej kolejności dążył do zbadania i ustalenia przyczyn powstałej nadpłaty i stanu faktycznego. Aby stwierdzić, że deklaracja nie budzi wątpliwości niezbędnym jest bowiem istnienie, a tym samym przedłożenie wraz z wnioskiem dokumentów potwierdzających powstanie nadpłaty (np. faktury, noty korygujące, dokumenty uprawniające do skorzystania z ulgi). W sytuacji gdy brak jest faktury korygującej, brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty. W tym celu, organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające co do przyczyn złożonego wniosku o stwierdzenie nadpłaty i podał, że z wyjaśnień skarżącego wynika m.in., że podstawą złożenia tego wniosku było złożenie korekty zeznania podatkowego PIT- 36 za 2015 rok, w wyniku której powstała nadpłata podatku dochodowego w wysokości 1.809 zł. Podstawą złożenia korekty było skorygowanie sprzedażowej faktury, która nie została przez kontrahenta uregulowana. Skarżący przedstawił przy tym odpis wyroku Sądu Rejonowego dla W. - [...] w W. z 29 marca 2019 r. oraz odpis wyroku z 5 lipca 2019 r. wydanego przez Sąd Okręgowy w W..

Następnie, organ I instancji zwrócił się z zapytaniem czy skarżący sporządził korektę faktury sprzedażowej FV [...] oraz czy została ona przekazana do Prokuratury Okręgowej w W.. Jednocześnie, w przypadku sporządzenia faktury zwrócił się o dostarczenie potwierdzenia odbioru faktury przez nabywcę (Prokuraturę). Dodatkowo zapytano o wyjaśnienie skąd wynika podana kwota nadpłaty w wysokości 1.809,00 zł w złożonym wniosku z 21 sierpnia 2021 r. W pierwotnym zeznaniu PIT-36 za 2015 rok kwota do zapłaty wynosiła bowiem 4.266,00 zł, natomiast w złożonej korekcie z 17 sierpnia 2021 r. 2.826,00 zł. Zatem kwota różnicy do zapłaty pomiędzy tymi deklaracjami wynosi 1.440,00 zł. Ponadto organ I instancji pismem

z 21 października 2021r. wystąpił do Prokuratury Okręgowej w W. z zapytaniem czy skarżący wystawił fakturę korygującą do faktury FV [...] z 12 października 2015 roku oraz czy organ ten jest w jej posiadaniu. Dodatkowo w przypadku posiadania faktury korygującej zwrócono się o wyrażenie zgody na wykorzystanie przesłanych dowodów w prowadzonym postępowaniu podatkowym.

W odpowiedzi na powyższe skarżący wyjaśnił, że obecnie nie składał faktury korygującej i nie wysyłał jej do kontrahenta Prokuratury Okręgowej w W..

W toku prowadzonej sprawy (sygn. akt XIV K [...]) z tego co pamięta nabywca faktury nie zaksięgował i nie zwrócił jej również do wystawcy ("[...]" M. Z.). Prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w W. zobowiązuje obydwie strony do podjęcia stosownych poczynań w tej sprawie. Dodał, że stosownie do treści art. 89a ustawy o VAT jako podatnik nie mógł wyksięgować faktury FV [...]

z rejestru VAT za IV kw. 2015 roku do momentu uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego. Stąd też na podstawie informacji Urzędu Skarbowego z 20 października 2021r. podjął czynności związane z wyjaśnieniem zaistniałej sytuacji i skierował pismo

z 23 października 2021 r. do nabywcy faktury sprzedażowej. Podał nadto, że skierował również informacje do biura rachunkowo księgowego, prośbę do dokonanie korekty faktury FV [...] oraz stosownych zapisów w rejestrze sprzedaży VAT, wg informacji. Wskazał również, że do niniejszej sprawy zostały przekazane wszystkie dokumenty jakie związane były ze złożeniem korekty zeznania podatkowego PIT-36 za 2015 rok

w związku ze skorygowaniem faktury FV [...]. W załączonej odpowiedzi przesłał również wydruki korespondencji z 23 października 2021r. wysłanej do Prokuratury Okręgowej w W. dotyczącej korekty faktury FV [...] w związku ze sprawą sygn. akt XIV K [...] oraz ze sprawą sygnatura akt IX Ka [...], w której prosi

o udzielenie informacji: czy nabywca faktury FV [...] zaksięgował fakturę która stała się przedmiotem sprawy sądowej o wyżej wyznaczonej sygnaturze akt sprawy? oraz czy nabywca faktury korygującej do FV [...] zaksięgował wystawioną fakturę korygującą? Załączył również fakturę VAT korygującą nr [...] z 23.10.2021 r. wystawioną do faktury [...] z 12.10.2015 r. Dodatkowo jako podstawę wystawienia korekty wskazał wyroki: Sądu Okręgowego w W. sygn. akt sprawy IX Ka [...] oraz Sądu Rejonowego dla W. [...]w W. sygn. akt sprawy XIV K [...].

Z wyjaśnień Prokuratury Okręgowej w W. wynika natomiast, że faktura korygująca nr [...] z 23 października 2021 r. została przekazana przez stronę 23 października 2021r. za pośrednictwem platformy e-puap. Jednocześnie wyrażono zgodę na wykorzystanie przesłanych dokumentów w niniejszym postępowaniu podatkowym. Do przesłanej odpowiedzi dołączono pismo przewodnie w sprawie korekty faktury FV [...]oraz fakturę VAT korygującą nr [...]z 23 października 2021 r.

Z powyższego, w ocenie DIAS wynika więc, że dopiero w wyniku otrzymania pisma organu skarżący wystawił fakturę korygującą nr [...]z datą 23 października 2021r. Ponadto pismo Prokuratury Okręgowej w W. z 3 listopada 2021r. potwierdza, że ww. faktura korygująca została wystawiona i doręczona przez e-puap 23 października 2021r. Z ustalonego stanu faktycznego wynika zatem, że faktura korygująca z 23 października 2021r. została wystawiona przez skarżącego dopiero po złożeniu wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty z 21 sierpnia 2021r. oraz korekcie zeznania rocznego PIT-36 za 2015r., 17 sierpnia 2021r. Korekta faktury nie istniała więc ani na dzień złożenia korekty zeznania, ani wniosku o zwrot nadpłaty.

W związku z powyższym, organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że nie jest możliwe uzupełnienie takiego wniosku o fakturę korygującą wystawioną - w związku z wezwaniem organu podatkowego - z datą późniejszą niż złożona korekta deklaracji. W konsekwencji, wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż nie spełniał w chwili jego złożenia wymogów formalnych. Nie został też skutecznie uzupełniony przez podatnika.

Dyrektor IAS wskazał także, iż dla oceny prawdziwości działań w zakresie dokonania korekty deklaracji podatkowej (zeznania podatkowego) niezbędnym jest również dokonanie stosownych zmian w zapisach księgi przychodów i rozchodów w związku z wystawioną fakturą korygującą o nr [...] z 23.10.2021r. Słusznie organ I instancji wskazał bowiem, że księga przychodów i rozchodów powinna odzwierciedlać stan rzeczywisty na dzień złożenia deklaracji a w niniejszym przypadku na dzień złożenia korekty deklaracji. Korekta deklaracji powinna zostać sporządzona na podstawie prawidłowo skorygowanych zapisów księgi przychodów i rozchodów, gdyż deklaracja jest odzwierciedleniem zapisów zawartych w księdze. Natomiast jak wynika z akt sprawy na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (21 sierpnia 2021 r.) i korekty zeznania PIT-36 za 2015r. (17 sierpnia 2021 r.) skarżący nie dokonał również żadnych zmian w księdze przychodów i rozchodów.

Ze wskazanych przyczyn wszystkie zarzuty odwołania DIAS uznał za nieuzasadnione. W szczególności zauważył, że powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 14 ust. 1m, ust. 1n, ust. 1p) weszły w życie z dniem 1 stycznia 2016r. i zgodnie z art. 11 ustawy z 10 września 2015r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem polubownych metod rozwiązywania sporów (Dz. U. z 2015r. poz. 1595) mają zastosowanie do korekty przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów, uzyskanych lub poniesionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W ocenie organu odwoławczego, także treść wyroku Sądu Okręgowego z 5 lipca 2019r. nie pozostawia wątpliwości, że dokonana przez skarżącego korekta przychodu (faktury przychodowej) nie została spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką. Wobec tego wskazane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie pozwalają uznać wniosku skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015r. za zasadny. Także powołane w odwołaniu wyroki sądów zdaniem DIAS nie mają związku z zaskarżoną decyzją. Organ odwoławczy nie jest nadto władny wystąpić z wnioskowanymi pytaniami prejudycjalnymi.

Odnosząc się natomiast do terminu przedawnienia w związku z powołanymi wyrokami sądów powszechnych organ odwoławczy zauważył, że z treści wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 5 lipca 2019r. wynika, że został skarżący został oskarżony o to, że prowadząc działalność gospodarczą wystawił bez podstawy i zasadności fakturę VAT nr [...] z 12 października 2015r. na kwotę 9.480,00 zł (netto 8.000,00 zł, VAT 1.840,00 zł), której odbiorcą miała być Prokuratura Okręgowa w W., a następnie na podstawie tego dokumentu przekazał do Krajowego Rejestru Długów, Biuro Informacji Gospodarczej nieprawdziwą informację gospodarczą o niespłaconej należności w kwocie 9.840,00 zł przez Prokuraturę Okręgową. W w/w orzeczeniu przyznano rację ustaleniom Sądu Rejonowego, który stwierdził m.in., że skarżący nie miał żadnych podstaw prawnych do wystawienia przedmiotowej w sprawie faktury VAT na rzecz Prokuratury Okręgowej w W., nie został bowiem powołany w charakterze biegłego, a jego zachowanie było przemyślane i świadome.

W tym kontekście organ odwoławczy wskazał, że wbrew sugestiom skarżącego organ I instancji nie wskazywał, że sprawa niniejsza nie może być rozpatrzona ze względu na zbliżający się termin przedawnienia, gdyż z zapisu ww. art. 79 § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty na wniosek złożony przed upływem terminu przedawnienia można wydać także po upływie tego terminu.

Nadto, w ocenie DIAS w świetle przepisów Ordynacji podatkowej normujących przedawnienie zobowiązania podatkowego wyrok Sądu Okręgowego, na który powołał się skarżący nie przerwał biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015r. Ponadto skarżący wskazał nieprawidłowy termin rozliczenia zobowiązań podatkowych (zeznania PIT-36 za 2015 rok), który ma upłynąć z dniem 31 grudnia 2025 r. DIAS stwierdził również, że organ I instancji nie kwestionował także okoliczności wystawienia przez skarżącego faktury korygującej, a jedynie wskazywał na fakt, że została ona wystawiona po złożeniu wniosku o stwierdzenia nadpłaty i korekty deklaracji PIT-36 za 2015 rok. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący najpierw złożył korektę deklaracji PIT-36 za 2015 rok i wniosek o stwierdzenie nadpłaty, a następnie korzystając z treści pisma organu I instancji z 20 października 2021 r. wystawił fakturę korygującą nr [...] z 23 października 2021 r. i przesłał do Prokuratury Okręgowej w W.. Z materiału zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty z 21 sierpnia 2021r. i korekty deklaracji PIT- 36 za 2015 roku złożonej 17 sierpnia 2021r., faktura korygująca nr [...]z 23 października 2021 r. nie istniała w obrocie prawnym. Tym samym, z uwagi na brak faktury korygującej nie było podstaw do złożenia korekty deklaracji PIT-36 za 2015 rok oraz wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, występując o uchylenie decyzji organów podatkowych obydwu instancji skarżący podał, że głównym powodem złożenia odwołania jest fakt niewłaściwego zastosowania i interpretacji przepisów prawa stanowiących podstawę złożenia wniosku o zwrot nadpłaconego podatku przez podatnika, jaki przysługuje każdemu podatnikowi z mocy prawa, a ponadto niewłaściwa interpretacja i analiza zgromadzonego materiału dowodowego.

Uzasadniając swoje wystąpienie skarżący wyjaśnił, że podstawą złożenia wniosku o zwrot nadpłaconego podatku VAT oraz podatku dochodowego stanowią art. 75 w zw. z art. 77 Op, które w powiązaniu z art.118 k.c., w zw. art. 70 § 1 Op oraz wyrokiem WSA w Gliwicach z 25 października 2016 r., sygn. akt. III SA/GI 360/16 jest w pełni zasadny, ze szczególnym uwzględnieniem wykładni przepisów:

- art. 118 roszczenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przedawniają się z upływem 3 lat, a nie z upływem 2 lat, jak podał Urząd Skarbowy w P.;

- art. 70 § 1 Op, który definiuje, że zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stąd też należy zwrócić uwagę, że urząd skarbowy nie odróżnia zobowiązań z tytułu działalności gospodarczej od zobowiązań podatkowych skarbu państwa;

- art. 123 k.c., który wskazuje, kiedy bieg przedawnienia ulega przerwaniu: poprzez dokonanie każdej czynności przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia; poprzez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje;

- wyrok WSA w Gliwicach z 25 października 2016 r., sygn. akt. III SA/GI 360/16 dotyczący odpowiedzi na pytanie "czy każdy podatnik VAT może skorygować deklarację po zakończeniu działalności gospodarczej".

Wskazał, że decyzje organów podatkowych obydwu instancji stoją w sprzeczności z przepisami prawa. Zawarte tam informacje odnoszą się do sytuacji, w której przedsiębiorca w relacjach gospodarczych prowadzi w sposób ciągły działalność gospodarczą. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący od 23 grudnia 2019 r. został wykreślony z rejestru przedsiębiorców i nie był czynnym podatnikiem VAT, tym samym dokumentacja w postaci ksiąg rachunkowych "Książki Przychodów i Rozchodów" zostały zamknięte. Wprowadzanie do nich jakichkolwiek zmian w postaci dodatkowych dokumentów po terminie 23 grudnia 2019 r. stało się niemożliwe do wykonania. Stąd też, kwestionowanie i zarzucanie podatnikowi braku w obrocie gospodarczym takiego dokumentu jak "korekta do faktury FV [...]" jest prawnie nieuzasadniona, bowiem to właśnie złożony wniosek podatnika o zwrot nadpłaconego podatku sam w sobie wywołuje skutek prawny w postaci możliwości wprowadzenia dodatkowych dokumentów do obrotu gospodarczego w postaci w/w korekty, a na którą to zgodę powinien wyrazić sam organ kontroli podatkowej I bądź II instancji. Wprowadzenie tego dokumentu z woli podatnika po zamknięciu działalności gospodarczej było niemożliwe do wykonania, a z punktu widzenia przepisów prawa zapewne byłoby to przestępstwo skarbowe. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że zgodnie z przepisami prawa maksymalny termin na wprowadzenie zmian w zeznaniu podatkowym upływa z okresem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, i z którego to podatnik się wywiązał. W rozpatrywanej sprawie będzie to zatem 31 grudnia 2021 r., który to w niniejszej sprawie bieg uległ przerwaniu zgodnie z art. 123 k.c., a termin przedawnienia roszczeń wydłużył się o kolejne 5 lat i biegnie na nowo. Z powyższych wyjaśnień podatnika wynika maksymalny termin na wprowadzenie dokumentów do ksiąg rachunkowych, w sytuacji kiedy w sposób nieprzerwany prowadzona jest działalność gospodarcza dokumenty wprowadzane są na bieżąco przez biuro rachunkowe, natomiast kiedy przedsiębiorca uległ wykreśleniu z wpisu CEIDG lub KRS zgoda na wprowadzenie dodatkowych dokumentów do zamkniętych już ksiąg rachunkowych przez przedsiębiorcę następuje z chwilą kiedy takową wyrazi uprawniony organ kontroli podatkowej lub Sąd Rejestrowy. Treść w/w decyzji organów podatkowych jest jednak zupełnie odmienna i stoi w sprzeczności z przepisami prawa, co stanowi podstawę niniejszej skargi.

Reasumując, zdaniem skarżącego uzasadnionym jest stwierdzenie, że zakwestionowany przez organy podatkowe wniosek skarżącego o zwrot nadpłaconego podatku dochodowego jest zasadny, zgodny z przepisami i co potwierdzają również obszerne wyjaśnienia złożone przez skarżącego w ramach niniejszego postępowania. Z tego też względu, powinny one stanowić podstawę do obniżenia podatku dochodowego do zapłaty.

Ponadto, skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o skierowanie pytań prejudycjalnych:

- Czy postępowanie sądowe zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w W., sygn. akt Ka [...] wywołuje "skutek prawny" jakim jest powstanie zobowiązania podatkowego, w odniesieniu do faktury FV, która stała się przedmiotem sporu sądowego, a co za tym idzie podjęcia stosowanych działań mających na celu księgowanie, wyksięgowanie lub wprowadzenia korekty takiego zeznania podatkowego?

- Czy możliwe jest, aby po zamknięciu działalności gospodarczej podatnik mógł wprowadzić do ksiąg podatkowych fakturę korygującą do faktury pierwotnej, a która to stałą się przedmiotem sporu sądowego wyżej wymienionego postępowania - wyrok Sądu Okręgowego w W. (Ka [...])?

- Czy postępowanie sądowe zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w W. (Ka [...]) przerywa bieg przedawnienia w zakresie

rozliczenia powstałego zobowiązania podatkowego, jakie związane było z prawidłowym zaksięgowaniem faktury pierwotnej, a która to w późniejszym czasie stała się przedmiotem sporu sądowego, i której wyksięgowanie podczas toczącej się sprawy i do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu II instancji nie było możliwe?

- Czy przedsiębiorca, który został wykreślony z wpisu do rejestru CEIDG i zakończył prowadzanie działalności gospodarczej bez zgody właściwego Sądu lub organu kontroli podatkowej może wprowadzać dokumenty księgowe do zamkniętych już ksiąg rachunkowych?

- Jaki jest maksymalny termin dla przedsiębiorcy na wprowadzenie korekty zeznania podatkowego i w jakich okolicznościach bieg tego terminu oraz jego przedawnienie ulega przerwaniu?

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 8 września 2022 r. ogłoszonym na rozprawie Sąd połączył sprawę niniejszą i sprawę sygn. akt VIII SA/Wa 371/22, której przedmiotem jest odmowa stwierdzenia nadpłaty w podatku o towarów i usług za IV kwartał 2015 r., do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Badając sprawę w tak zakreślonych granicach kompetencji Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sporem w sprawie objęta jest odmowa stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. Orzekające w sprawie organy zgodnie uznały, iż brak jest podstaw do stwierdzenia wnioskowanej przez skarżącego nadpłaty

z uwagi na to, że na moment złożenia korekty deklaracji PIT-36 za 2015 r. oraz wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie było podstaw do złożenia tej korekty, a tym samym wniosku o stwierdzenie nadpłaty, albowiem faktura korygująca nr [...] z 23.10.2021 r. nie istniała w obrocie prawnym. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że faktura korygująca została wystawiona dopiero po złożeniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty

i korekty deklaracji, w związku z wezwaniem organu podatkowego - z datą późniejszą niż korekta deklaracji. Ustalono jednocześnie, iż ze złożonych przez skarżącego dokumentów wynika, iż nadpłata powstała w wyniku pomniejszenia przez skarżącego przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej o kwotę 8.000,00 zł, wynikającej

z faktury nr [...] z dnia 12 października 2015 r. (netto 8.000 zł, VAT 1.840 zł) wystawionej na rzecz Prokuratury Okręgowej w W.. Z treści wydanego

w sprawie sygn. akt IX Ka [...] wyroku Sądu Okręgowego w W. IX Wydział Karny Odwoławczy z dnia 5 lipca 2019 r. wynika, iż podatnik został oskarżony o to, że prowadząc działalność gospodarczą wystawił bez podstawy i zasadności fakturę VAT nr [...] z dnia 12 października 2015 r. na kwotę 9.480,00 zł (netto 8.000,00 zł, VAT 1.840,00 zł), której odbiorcą miała być Prokuratura Okręgowa w W.,

a następnie na podstawie tego dokumentu przekazał do Krajowego Rejestru Długów, Biuro Informacji Gospodarczej nieprawdziwą informację gospodarczą o niespłaconej należności w kwocie 9.840,00 zł.

Zdaniem skarżącego złożone w postępowaniu wyjaśnienia, wbrew twierdzeniom organów podatkowych dają podstawę do obniżenia podatku dochodowego do zapłaty.

Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu wskazać należy, iż zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W myśl art. 73 § 1 pkt 1 Op, nadpłata powstaje,

z zastrzeżeniem § 2, z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub

w wysokości większej od należnej. Jak zaś stanowi art. 75 § 2 zdanie pierwsze Op, uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej

w momencie rozwiązania spółki w zakresie zobowiązań spółki. Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację) (art. 75 § 3 Op). Zgodnie z art. 79 § 2 Op prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku. Zgodnie zaś z art. 79 § 3 Op decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty na wniosek złożony przed upływem terminu przedawnienia można wydać także po upływie tego terminu. W myśl art. 70 § 1 Op zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Z treści przywołanych przepisów wynika, iż podatnikowi przysługuje uprawnienie złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w przypadku nadpłacenia lub nienależnego zapłacenia podatku, który to wniosek powinien został złożony równocześnie ze skorygowaną deklaracją podatkową. Co istotne, wniosek taki powinien być złożony przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom orzekających w sprawie organów wszystkie przesłanki niezbędne dla stwierdzenia wnioskowanej przez skarżącego nadpłaty zostały spełnione. Nie jest bowiem sporne w sprawie, że skarżący zapłacił kwotę podatku podlegającego wpłacie w wysokości 4.266,00 zł, a z korekty deklaracji PIT-36 za 2015 r. wynika, iż skarżący zmniejszył przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej

o kwotę 8.000,00 zł, wynikającą z faktury 02/2015 z 12 października 2015 r., w której wykazano kwotę 9.840,00 zł (8.000 zł netto, 1.840 zł VAT). Faktura nr [...] z dnia 12 października 2015 r. została skorygowana fakturą z dnia 23 października 2021 r.,

w której ww. wartości zostały skorygowane do 0,00 zł. Jako podstawę wystawienia faktury korygującej skarżący wskazał wyrok Sądu Okręgowego w W. sygn. akt IX Ka [...] oraz wyrok Sądu Rejonowego dla W. -[...]w W. sygn. akt XIV K [...]. Z treści ww. wyroków wynika, że skarżący został prawomocnie uznany za winnego tego, że działając w nieustalonym miejscu, w nieustalonym dniu,

w okresie od dnia 12 października 2015 r. do 21 października 2016 r. prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" M. Z., na podstawie wystawionej przez siebie bez podstawy i zasadności jej wystawienia fakturę VAT nr [...] z dnia 12 października 2015 r., w której poświadczył nieprawdę co do przysługującej mu wierzytelności na kwotę 9.840 zł, której odbiorcą miała być Prokuratura Okręgowa w W. przekazał do Krajowego Rejestru Długów, Biuro Informacji Gospodarczej nieprawdziwą informację gospodarczą o niespłaconej przez Prokuraturę na jego rzecz należności w kwocie 9.840 zł. Z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego dla W. -[...]w W. Wydział XIV Karny w sprawie sygn. akt XIV K [...]wynika, iż skarżący na rzecz wskazanego w fakturze odbiorcy nie wykonał żadnego zlecenia, które mogłoby stanowić podstawę do wyliczenia wynagrodzenia. Wynagrodzenie to nie zostało też w tych okolicznościach wypłacone.

Z powyższego wynika zatem, iż zarówno wystawienie powyższej faktury

z 12 października 2015 r., jak i uwzględnienie w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. wynikającej z niej kwoty 8.000,00 zł oraz uregulowanie wynikającego z tego rozliczenia podatku odbyło się bez jakiejkolwiek podstawy faktycznej. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania zasadności zarówno korekty faktury z 12 października 2015r., jak i deklaracji PIT-36 za 2015 r. Z ustalonych przez organy podatkowe okoliczności faktycznych wynika bowiem, iż korekta deklaracji PIT-36 odzwierciedla wartość podlagającego opodatkowaniu przychodu.

Wbrew twierdzeniom organów podatkowych przeszkody dla stwierdzenia nadpłaty, szczególnie w okolicznościach niniejszej sprawy, nie stanowi wystawienie faktury korygującej w dacie późniejszej niż data złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji PIT-36, jak i niedokonanie zmian w księdze przychodów i rozchodów.

Jednocześnie wskazać wypada, iż w myśl art. 70 § 1 Op zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych przedawniało się z końcem 2021 r. Z okoliczności sprawy nie wynika, iż w sprawie zaistniały przesłanki powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania, o których mowa w art. 70 Op. Postępowanie karne zakończone ww. wyrokiem Sądu Okręgowego w W. pozostaje bez wpływu na jego bieg.

Okoliczność upływu terminu przedawnienia nie stanowi jednak w niniejszej sprawie przeszkody w rozpoznaniu wniosku skarżącego o stwierdzenie i zwrot nadpłaty, albowiem wniosek ten wpłynął przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy nadpłata. Jak już była o tym mowa, zgodnie z art. 79 § 3 Op, decyzja w sprawie stwierdzenia nadpłaty może być wydana także po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o ile wniosek o stwierdzenie nadpłaty został złożony przed jego upływem.

Zastosowania w sprawie nie miały też wskazane w skardze przepisy Kodeksu Cywilnego, albowiem regulacja dotycząca przedawnienia zobowiązań podatkowych została zawarta w Ordynacji podatkowej i przepisy tej ustawy miały w sprawie zastosowanie. Brak też było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego

w przedmiocie pytań prejudycjalnych. Wniosek ten został zatem postanowieniem z dnia 8 września 2022 r., ogłoszonym na rozprawie – oddalony.

Decyzje organów obu instancji zostały zatem wydane z naruszeniem art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 i § 3 Op w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Prawidłowe zastosowanie przepisów Ordynacji podatkowej powinno bowiem doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane będą uwzględnić powyższe rozważania i ocenę prawną.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa, uchylił zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, orzekając jak

w wyroku.