VII SAB/Wa 74/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na bezczynność Prokuratora Krajowego postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 3 marca 2021 r. A. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prokuratora Krajowego w zakresie dotyczącym nierozpoznania jego skargi na bezczynność Prokuratora Okręgowego w [...] w sprawie o sygn. [...] Dsn [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem przez sąd dopuszczalności jej wniesienia, w tym oceną, czy zaskarżone działanie podlega kontroli sądu administracyjnego z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 3 § 2-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają sprawy ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Analizując przedmiotową sprawę w kontekście przytoczonych przepisów, należy stwierdzić, że skarga złożona przez skarżącego nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego, ponieważ przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego nie może być bezczynność Prokuratora Krajowego mieszcząca się w zakresie przez skarżącego określonym. Należy zauważyć, że na mocy art. 2 ustawy z 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2021 r. poz. 66), dalej: u.p.p. prokuratura wykonuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności. Zadania te Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy i pozostali zastępcy Prokuratora Generalnego oraz podlegli im prokuratorzy wykonują przez czynności określone w art. 3 § 1 u.p.p., a nie poprzez wydawanie decyzji, postanowień, bądź innych aktów z zakresu administracji publicznej, których niewydanie może stanowić przedmiot skargi na bezczynność w rozumieniu przepisów p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 16 marca 2021 r. sygn. III OSK 154/20).

W kontrolowanym przypadku zastrzeżenia skarżącego budzi odstąpienie przez Prokuratora Krajowego od merytorycznego odniesienia się do skargi złożonej przez skarżącego odnośnie do złożonego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa i podejmowanych względem niego czynności prokuratorskich w zakresie ścigania. Tryb postępowania w przedmiocie tego rodzaju skargi wiążąco określają przepisy Działu VI u.p.p. Mają do nich posiłkowo zastosowanie przepisy działu VIII k.p.a. (art. 189 u.p.p.), niemniej nie powoduje to, że przypisywana Prokuratorowi Krajowemu bezczynność w zakresie dotyczącym skierowanej do niego skargi dotyczącej opieszałości działań Prokuratury, w tym niedopuszczalnego, zdaniem skarżącego, przekazania jego skargi do Prokuratury Rejonowej w [...] może podlegać rozpatrzeniu przez sąd administracyjny. Postępowanie w zakresie skarg i wniosków, normowane przepisami Działu VIII k.p.a. nie stanowi postępowania jurysdykcyjnego, które zmierza do wydania aktu o charakterze władczym. Za ugruntowany należy uznać pogląd, że czynności podejmowane przez organy w trybie przepisów Działu VIII k.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 p.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 22 stycznia 2020 r. sygn. I OSK 3300/19; postanowienie NSA z 19 grudnia 2017 r. sygn. II OSK 3207/17; postanowienie NSA z 27 listopada 2015 r. sygn. I OSK 3045/15; postanowienie NSA z 8 stycznia 2015 r. sygn. II OSK 1827/14).

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.