VII SA/Wa 907/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), asesor WSA Elżbieta Granatowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi M.M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oddala skargę

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: "MWINB", "organ odwoławczy", "organ wojewódzki") postanowieniem z dnia 28 lutego 2022 r. Nr 388/22 znak: WOP.7722.20.2022.JA działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2021 r., poz. 2351) po rozpoznaniu zażalenia M. M. ( dalej: "skarżący") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] ( dalej: "PINB", "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r., znak: [...], wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego - kiosku handlowego - usytuowanego na terenie działki ewid. nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] oraz nakładające na M. M. obowiązek przedłożenia - w terminie 3 miesięcy od dnia jego doręczenia - następujących dokumentów:

1) czterech egzemplarzy projektu budowlanego dot. ww. obiektu, zawierającego ocenę techniczną w zakresie zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami techniczno - budowlanymi,

2) zaświadczenia Prezydenta [...] o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane -

uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu i wyznaczył nowy termin, tj. 3 miesiące od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. W pozostałej części utrzymał w mocy postanowienie PINB.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że sprawa dotycząca kiosku handlowego usytuowanego na terenie działki ewid. nr [...]obręb [...] przy ul. [...] w [...] była już przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego oraz sądami administracyjnymi.

Organ przypomniał, że na ostatnim etapie, decyzją MWINB nr 1513/18 z dnia 29 października 2018 r. utrzymano w mocy decyzję PINB nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nakazującą skarżącemu rozbiórkę ww. obiektu budowlanego.

Decyzja ta poddana została kontroli sądowo-administracyjnej, w wyniku której WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 116/19, uchylił oba rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego. Wyrok ten z kolei poddany został kontroli NSA, który wyrokiem z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1633/20, oddalił złożoną przez MWINB skargę kasacyjną.

Po wydaniu przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji nr 1513/18, przedstawiciel PINB [...] przeprowadził kontrolę, w trakcie której ustalono, że sytuacja odnośnie usytuowania, gabarytów i funkcjonowania spornego kiosku handlowego nie uległa zmianie w stosunku do ustaleń poczynionych w trakcie uprzedniej kontroli z dnia 6 kwietnia 2018 r. Również w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 24 czerwca 2020 r. potwierdzono ustalenia kontroli z dnia 6 kwietnia 2018 r. Dodatkowo wskazano, że ww. kiosk handlowy to obiekt typu kontenerowego ustawiony na bloczkach betonowych. Kontener nie jest przytwierdzony do bloczków betonowych stanowiących podmurówkę obiektu. Przedmiotowy obiekt można przenieść z miejsca w którym się znajduje, a fundament rozebrać.

W dniu 15 listopada 2021 r. przeprowadzono ponowną kontrolę na terenie działki ewid. nr [...] w trakcie której potwierdzono ustalenia protokolarne z uprzednich kontroli. Stwierdzono, że kiosk ustawiony jest jako całość konstrukcyjna (kontener) na bloczkach betonowych i nie jest trwale związany z gruntem. Wyposażony jest w instalację elektryczną. Stan techniczny i estetyczny oceniono jako dobry.

Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r., znak: [...], wstrzymano prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego - kiosku handlowego - usytuowanego na terenie działki ewid. nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] oraz nałożono na M. M. obowiązek przedłożenia - w terminie 3 miesięcy od dnia jego doręczenia - określonych dokumentów.

Na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie złożył M. M.

Po rozpoznaniu ww. zażalenia Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał wskazane na wstępie postanowienie z dnia 28 lutego 2022 r. Nr 388/22.

Rozstrzygając sprawę organ stwierdził, że po przeanalizowaniu akt sprawy oraz wzięciu pod uwagę wskazań zawartych w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 16 października 2019 r. i NSA z dnia 13 października 2020 r., skarżone postanowienie winno zostać utrzymane w mocy. Zdaniem MWINB, organ pierwszej prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, jak również prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, nie naruszając przy tym przepisów prawa.

Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z dokonanych ustaleń faktycznych, na terenie ww. nieruchomości znajduje się kiosk handlowy o wymiarach 3,1 m x 7 m (wymiar zewnętrzny). Obiekt stanowi kontener blaszany i posadowiony został na bloczkach betonowych. Wejście do kiosku znajduje się od ul. [...] (dodatkowe służbowe wejście na tyłach kiosku). Przed wejściem wylane są betonowe schodki z barierką. Wewnątrz obiektu podział ściankami działowymi na część "sklepowo - handlową", przedsionek wejścia służbowego tylnego oraz pomieszczenie gospodarcze. Kiosk zasilany jest w energię elektryczną. Ponadto zgodnie ze złożonym do protokołu z dnia 6 kwietnia 2018 r. oświadczeniem Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", ww. obiekt został postawiony w 2013 r. w miejscu uprzednio istniejącego kiosku drewnianego, na co wskazuje również porównanie zdjęć lotniczych dostępnych na portalu [...].pl z lat 2012 i 2013, na których widnieją zupełnie inne obiekty budowlane.

Organ wskazał, że jak wynika z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] z dnia 2 maja 2018 r., w archiwum tego podmiotu nie odnaleziono dokumentów dotyczących wydania decyzji o pozwoleniu na budowę lub przyjęcia zgłoszenia zamiaru budowy objętego postępowaniem kiosku handlowego. Ponadto zgodnie z pismem Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Wydziału Ochrony Krajobrazu Miasta z dnia 23 lutego 2018 r., w prowadzonej przez ten organ bazie zawierającej wykaz wydanych pozwoleń na budowę, brak jest wpisu potwierdzającego wydanie w latach 2010-2013 takiego dokumentu dla ww. obiektu.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie MWINB ww. kiosk handlowy zakwalifikować należy jako obiekt wymagający uzyskania pozwolenia na jego budowę. Organ wyjaśnił, że obiekty kontenerowe są obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 i pkt 5 Prawa budowlanego i ich budowa nie wymaga pozwolenia na budowę, tylko wówczas, gdy są przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych i w celu ich wykonania.

W niniejszej sprawie kontener spełnia funkcję kiosku handlowego. Pawilony sprzedaży ulicznej stanowią tymczasowe obiekty budowlane, które w myśl art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 (obowiązujących w dacie wszczęcia postępowania) wymagają co do zasady zgłoszenia. Niemniej jednak w przypadku, kiedy obiekt taki powstaje w warunkach samowoli budowlanej i jest usytuowany w tym samym miejscu dłużej niż 180 dni (sporny obiekt postawiony został w 2013 r.), zastosowanie do niego znajduje art. 48 Prawa budowlanego. Zdaniem organu, inwestor przed przystąpieniem do posadowienia obiektu kontenerowego winien uzyskać pozwolenie na budowę. Art. 29 Prawa budowlanego enumeratywnie wymienia, jakie roboty budowlane mogą być wykonywane i jakie obiekty mogą być wznoszone bez pozwolenia na budowę. Przepis ten nie wymienia, jako zwolnionego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, budowy obiektu kontenerowego posadowionego na okres dłuższy niż 180 dni. Na powyższe wskazał również NSA w wiążącym organy wyroku z dnia 13 października 2020 r., w którym podniósł, że "Charakter tego obiektu, jego konstrukcja i przeznaczenie, nie negując ustawienia kiosku na płytach betonowych, to że konstrukcja umożliwia opieranie się czynnikom zewnętrznym, dowodzi, że jest to obiekt budowlany trwale związany z gruntem, a jego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę".

Organ wskazał, że odnośnie uprzednio istniejącego kiosku drewnianego, zebrany przez organ powiatowy materiał dowodowy potwierdza, że obiekt ten istniał najwcześniej w 2005 r., na co wskazuje treść pisma Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", w którym stwierdzono, że L. B. nabył w dniu [...] stycznia 2005 r. na mocy umowy kupna - sprzedaży kiosk drewniany typu "[...]" od E. P. Niemniej jednak organ zauważył, że dokumentacja zdjęciowa dostępna pod adresem mapa.um.[...].pl wskazuje, że opisywany obiekt istniał na ww. działce już w latach 1990-1994, a więc przed wejściem w życie ustawy prawo budowlane z 1994 r. (te zaczęło obowiązywać od 1 stycznia 1995 r.). Również i ten obiekt stanowił samowolę budowlaną, co potwierdzono w piśmie Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] z dnia 30 grudnia 2020 r., w którym wskazano, że w archiwum tego podmiotu nie odnaleziono pozwolenia na budowę i zgłoszenia zamiaru budowy kiosku drewnianego istniejącego w miejscu posadowionego w 2013 r. kiosku handlowego typu kontenerowego, zlokalizowanego na części działki ewid. nr [...] przy ul. [...] w W. Mając na uwadze ww. materiał dowodowy organ uznał, że w sprawie doszło do tzw. ciągu samowoli budowlanej tj. po samowolnym wybudowaniu drewnianego kiosku (który istniał w latach 1990-1994), dokonano jego samowolnej wymiany (w roku 2013) na obiekt o tożsamym przeznaczeniu, ale o kontenerowej budowie pod rządami obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane.

Organ wyjaśnił również, że warunkiem uznania, że nastąpił ciąg samowoli budowlanych, czego konsekwencją jest zastosowanie w sprawie trybu przewidzianego w art. 48-49 Prawa budowlanego jest ustalenie, że samowola budowlana jest ciągiem pewnych zdarzeń faktycznych mających miejsce na przestrzeni lat. Powołanej reguły nie można jednak rozszerzyć na inne samowolnie wykonane roboty w obiekcie budowlanym niż te, o których mowa w art. 48 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego tj. budowa obiektu budowlanego. Jeżeli zatem w budynku wzniesionym bez wymaganego pozwolenia na budowę przed datą 1 stycznia 1995 r., zostaną następnie wykonane roboty inne niż budowa, rozbudowa lub nadbudowa obiektu, to wciąż ma do niego zastosowanie intertemporalny przepis art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zastosowanie przepisu art. 48 Prawa budowlanego z 1994r. jest bowiem możliwe tylko w odniesieniu do obiektu, w którym prowadzono po dniu 1 stycznia 1995r. roboty wypełniające dyspozycję ww. przepisu - wybudowano obiekt bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 6 ww. ustawy przez pojęcie budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Jak już wskazywano, drewniany kiosk istniał na terenie opisywanej wyżej nieruchomości w latach 1990-1994. Następnie w roku 2013 w jego miejscu postawiony został kiosk o charakterze kontenerowym. Mając na uwadze powyższe stanowisko, organ odwoławczy uznał, że PINB prawidłowo zastosował przepisy ustawy tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

W związku z powyższymi ustaleniami, właściwym trybem prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie jest art. 48 ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca w toku prowadzonego postępowania nie przedstawiła żadnych dokumentów mogących potwierdzić wywiązanie się z nałożonego ww. przepisach obowiązku. Zasadne było zatem zastosowanie trybu określonego w art. 48 Prawa budowlanego.

Sentencja wydanego postanowienia Nr [...] w ocenie MWINB, w pełni odpowiada dyspozycji przepisu art. 48 Prawa budowlanego. W art. 48 ust. 2 ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno - budowlanych. Wydanie skarżonego postanowienia ma na celu umożliwienie inwestorowi (właścicielowi) zalegalizowanie wykonanego obiektu budowlanego. Możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części jest możliwa, jeżeli inwestor (właściciel) wypełni powyższy obowiązek. Nie przedkładając żądanej dokumentacji inwestor (właściciel) pozbawi się możliwości legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej. W świetle powyższego niezasadny jest zdaniem MWINB zarzut zażalenia dotyczący nie zastosowania się przez organ I instancji do zapadłych w sprawie wyroków sądów administracyjnych, szczególnie, że NSA zawarł odmienne stanowisko, niż WSA w Warszawie odnośnie możliwości doprowadzenia samowoli budowlanej do stanu zgodnego z przepisami planistycznymi oraz nieprawidłowego zastosowania w sprawie art. 48 w stosunku do obiektu kontenerowego. Dlatego w ww. zakresie organy nadzoru budowlanego były związane stanowiskiem NSA, nie zaś WSA w Warszawie.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ wskazał, że PINB [...] podjął działania mające na celu pozyskanie informacji w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę opisywanego wyżej kiosku drewnianego. (pismo do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...], oraz do dzierżawców terenu pod ww. obiekt tj. L. B. i M. B.). MWINB ponownie podkreślił, że pozyskany przez organ w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego materiał dowodowy tj., dokumentacja zdjęciowa dostępna na portalu mapa.um. [...].pl potwierdza, że ww. obiekt drewniany istniał na opisywanej wyżej nieruchomości w latach 1990-1994. Podnoszona w zażaleniu kwestia dotycząca zgodności opisywanego kiosku kontenerowego, a także jego faktu jego wymiany z przepisami planistycznymi stanowi etap wstępny prowadzonego postępowania legalizacyjnego, w którym to na inwestorze (właścicielu) spoczywa obowiązek wykazania powyższej zgodności.

Zdaniem MWINB skarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, na podstawie których zostało wydane, zaś organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego rozpatrzył przedmiotową sprawę w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy i uzasadnił swoje stanowisko w treści wydanego rozstrzygnięcia administracyjnego. Mając jednak na uwadze sposób wyznaczenia terminu w sentencji zaskarżonego postanowienia (termin 3 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia) oraz fakt przeprowadzenia przed organem odwoławczym postępowania zażaleniowego, MWINB uznał za zasadne zmienić skarżone rozstrzygniecie w części dotyczącej jego terminu.

Skargę na powyższe postanowienie MWINB, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało błędnym uznaniem że kiosk handlowy został ustawiony w ramach samowoli budowlanej, wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji MWINB w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a..

W uzasadnieniu skargi wskazał, że z treści uzasadnienia wyroku NSA niezbicie wynika jakie ustalenia faktyczne należało poczynić by móc wydać decyzję w sprawie.

Według PINB realizując zalecenia zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 16 października 2019 r., organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy kiosk drewniany istniejący uprzednio w miejscu posadowionego w 2013 r. obiektu będącego przedmiotem niniejszego postanowienia administracyjnego, został wybudowany legalnie.

Urząd przeprowadził postępowanie wykonując jedynie czynności pozorne. Należało bowiem ustalić w drodze rozpytania L B i jego syna M na okoliczności zakupu, posadowienia pawilonu drewnianego, a w szczególności czy był posadowiony na przedmiotowej działce. Natomiast E P, sprzedająca pawilon mogłaby wyjaśnić czy posiadała prawo do posadowienia pawilonu, na przedmiotowej działce, kiedy i przez kogo wydane. Podniósł zatem, że nie można przejść do porządku nad ustaleniami PINB, bowiem stwierdzenie, że wezwania dla L. B. pozostały bez odpowiedzi kończą pracę organu. Tym bardziej, że w uzasadnieniu postanowienia PINB z [...] listopada 2021 r. zawarto stanowisko, że Wydział Architektury i Budownictwa [...], nie odnalazł dokumentów dotyczących wydania decyzji o pozwoleniu na budowę lub przyjęcia zgłoszenia zamiaru budowy kiosku handlowego. Z uwagi na powyższe rozpytanie tych osób uznać należy, zdaniem skarżącego, za nieodzowne.

W treści postanowienia zawarta jest informacja, że w miejscu pawilonu istniał obiekt drewniany już w 1990 r. Zdaniem skarżącego należało by ustalić w archiwach kto był wtedy właścicielem pawilonu i czy i kiedy uzyskał pozwolenie na budowę.

Jednocześnie skarżący wskazał, że organy zobowiązują skarżącego do ogrodzenia i zabezpieczenia obiektu po upływie terminu trzech miesięcy od daty odebrania postanowienia. Jednakże skarżący nie prowadzi i nigdy nie prowadził na tym terenie żadnych prac budowlanych, dba jedynie o estetykę budowli oraz bezpieczeństwo jej użytkowania.

Mając powyższe na uwadze wskazał, że decyzja MWINB jest wydana przedwcześnie bowiem nie wykonano podstawowych czynności które należało przeprowadzić.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie, nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr 388/22, znak: WOP.7722.20.2022.JA, którym organ ten po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r., znak: [...], wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego - kiosku handlowego - usytuowanego na terenie działki ewid. nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] oraz nakładające na M. M. obowiązek przedłożenia - w terminie 3 miesięcy od dnia jego doręczenia - następujących dokumentów:

1) czterech egzemplarzy projektu budowlanego dot. w/w obiektu, zawierającego ocenę techniczną w zakresie zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami techniczno - budowlanymi,

2) zaświadczenia Prezydenta [...] o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane -

uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu i wyznaczył nowy termin, tj. 3 miesiące od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. W pozostałej części postanowienie utrzymuję w mocy.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów w rozpoznawanej sprawie, stanowił art. 48 ust. 2 i 3 Praw budowlanego.

Zgodnie z treścią art. 48 Prawa budowlanego (obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania):

1. Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust 1 pkt 1 a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

3. W postanowieniu, o którym mowa w ust 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie, nie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc także wskazanych w skardze: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Nie doszło także do naruszenia art. 153 p.p.s.a., na co które wskazywał skarżący w uzasadnieniu skargi.

Wskazać na wstępie należy, że decyzją Nr [...] z [...] lipca 2018r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], nakazał skarżącemu rozbiórkę obiektu budowlanego - kiosku handlowego - usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją Nr [...] z [...] października 2018 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzję.

Wyrokiem z 16 października 2019 r., sygn. akt: VII SA/Wa 116/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił Decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr 1513/18 z 29 października 2018r. i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z [...] lipca 2018 r. Wyrok ten z kolei poddany został kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1633/20, oddalił złożoną przez MWINB skargę kasacyjną.

Z uwagi na argumentację zawartą w uzasadnieniu skargi przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901). Wskazać też należy, że pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a., oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. ( wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr 1152/15).

Poza tym niewykonanie prawomocnego wyroku sądu administracyjnego przez organ administracji publicznej jest rażącym naruszeniem prawa również dlatego, że pociąga za sobą skutki nie do przyjęcia w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP), ponieważ godzi w efektywność sądowej kontroli administracji, a więc w jedną z najważniejszych gwarancji (art. 184 Konstytucji RP) służących realizacji zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a.) w funkcjonowaniu organów administracji publicznej.

W ocenie Sądu przepis art. 153 p.p.s.a. nie został naruszony, o czym mowa będzie w dalszej części uzasadnienia.

Nie można także zgodzić się ze skarżącym, że doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Organy bowiem prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, prawidłowo i zgodnie z wytycznymi NSA przeprowadziły postępowanie administracyjne, nie naruszając przy tym przepisów prawa oraz zebrały i rozpatrzyły całokształt materiału dowodowego. Ponadto organ odwoławczy nie naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera ustalony stan faktyczny, odnosi się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w zażaleniu oraz wyjaśnia zastosowanie przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu.

Jak wynika z bezspornych ustaleń, na terenie działki o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., znajduje się kiosk handlowy o wymiarach 3,1 m x 7,0m (wymiar zewnętrzny). Obiekt stanowi kontener blaszany posadowiony został na bloczkach betonowych. Wejście do kiosku znajduje się od ul. [...] (dodatkowe służbowe wejście na tyłach kiosku). Przed wejściem wylane są betonowe schodki z barierką. Wnętrze obiektu podzielone zostało ściankami działowymi na część "sklepowo - handlową", przedsionek wejścia służbowego tylnego oraz pomieszczenie gospodarcze. Kiosk zasilany jest w energię elektryczną. Ponadto zgodnie ze złożonym do protokołu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018r. oświadczeniem Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", w/w obiekt został postawiony w 2013r. w miejscu uprzednio istniejącego kiosku drewnianego, na co wskazuje również porównanie zdjęć lotniczych dostępnych na portalu mapa.um. [...].pl z lat 2012 i 2013, na których widnieją zupełnie inne obiekty budowlane.

Wbrew zarzutom skargi, Sąd podziela ocenę organów, że sporny obiekt, wzniesiony został w warunkach samowoli budowlanej, zatem słusznie zastosowano w odniesieniu do tego obiektu tryb przewidziany w art. 48 Prawa budowlanego ( obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania). Potwierdza to także stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1633/20.

Natomiast organy wbrew temu co podnosi skarżący, nie dokonały w sprawie oceny zgodności spornego obiektu z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Ocena zgodności obiektu zostanie dokonana na etapie postępowania legalizacyjnego i nie jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Należy w tym miejscu wskazać, że w punkcie C uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, na który powołuje się skarżący NSA wskazał: "W ocenie Sądu podzielić wypadnie jednak to stanowisko sądu wojewódzkiego, gdzie z góry nie wykluczono, aby takie działanie podjęte w 2013 r. nie mogło mieścić się w pojęciu "wymiany" dotychczasowego obiektu budowlanego (kiosku drewnianego) na obiekt o tożsamym przeznaczeniu, ale o kontenerowej budowie. Samo stwierdzenie faktu popełnienia przez ówczesnego inwestora w 2013 r. samowoli budowlanej nie wyklucza ziszczenia się w takim działaniu "wymiany" dotychczasowego obiektu budowlanego na obiekt o tożsamym przeznaczeniu, lecz odmiennej konstrukcji. Chybione są przy tym rozważania sądu pierwszej instancji, jakoby "natura kontenera" i możliwość jego przenoszenia dawać miała podstawy do podawania w wątpliwość zastosowanie w stosunku do obiektu będącego przedmiotem postępowania, regulacji z art. 48 uPb. Charakter tego obiektu, jego konstrukcja i przeznaczenie, nie negując ustawienia kiosku na płytach betonowych, to iż konstrukcja umożliwia opieranie się czynnikom zewnętrznym, dowodzi że jest to obiekt budowlany trwale związany z gruntem, a jego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę".

NSA przesądził zatem o samowolnym wybudowaniu spornego obiektu i prawidłowości zastosowania trybu przewidzianego w art. 48 Prawa budowlanego.

Jak wynika z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] z dnia 2 maja 2018 r., w archiwum tego podmiotu nie odnaleziono dokumentów dotyczących wydania decyzji o pozwoleniu na budowę lub przyjęcia zgłoszenia zamiaru budowy objętego postępowaniem kiosku handlowego. Ponadto zgodnie z pismem Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Wydziału Ochrony Krajobrazu Miasta z dnia 23 lutego 2018r., w prowadzonej przez ten organ bazie zawierającej wykaz wydanych pozwoleń na budowę brak jest wpisu potwierdzającego wydanie w latach 2010-2013 takiego dokumentu dla tego obiektu.

Słusznie w ocenie Sądu powyższy kiosk zakwalifikowano jako obiekt wymagający uzyskania pozwolenia na jego budowę. Wskazać bowiem należy, że obiekty kontenerowe są obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt. 1 i pkt 5 Prawa budowlanego i ich budowa nie wymaga pozwolenia na budowę, tylko wówczas, gdy są przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych i w celu ich wykonania. W przedmiotowej sprawie kontener spełnia funkcję kiosku handlowego. Zgodnie z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć "obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe".

Pawilony sprzedaży ulicznej, a takim jest przedmiotowy kiosk, stanowiące tymczasowe obiekty budowlane, wymagają co do zasady jedynie zgłoszenia co wynika z treści art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 (obowiązujących w dacie wszczęcia postępowania).

Podkreślić jednak należy, że w przypadku, kiedy obiekt taki powstaje w warunkach samowoli budowlanej i jest usytuowany w tym samym miejscu dłużej niż 180 dni (sporny obiekt postawiony został w 2013 r.), zastosowanie do niego znajduje art. 48 Prawa budowlanego. Ówczesny jego inwestor przed przystąpieniem do posadowienia obiektu kontenerowego winien zatem uzyskać pozwolenie na budowę od organu administracji architektoniczno - budowlanej. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31".

Art. 29 Prawa budowlanego (obowiązujący w dacie wszczęcia postępowania) enumeratywnie wymienia, jakie roboty budowlane mogą być wykonywane i jakie obiekty mogą być wznoszone bez pozwolenia na budowę. Przepis ten nie wymienia, jako zwolnionego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, budowy obiektu kontenerowego posadowionego na okres dłuższy niż 180 dni.

Na konieczność uzyskania pozwolenia, wskazał również NSA w przytoczonym wyżej fragmencie uzasadnienia wyroku z dnia 13 października 2020 r. wiążącym organy i sąd rozpoznający sprawę.

W punkcie D uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "Z tych względów co do reguły rację ma sąd pierwszej instancji, że należało – przed jednoznacznym stwierdzeniem niedopuszczalności legalizacji powstałej samowoli budowlanej, wyjaśnić legalność istniejącego uprzednio kiosku drewnianego. W szczególności znaczenie ma zaś to, czy działanie poprzedniego właściciela aktualnie istniejącego kiosku nie było "wymianą" dotychczasowego obiektu na aktualnie istniejący. Wywody skargi kasacyjnej, jakoby ustalenia odnośnie poprzedniego obiektu nie mają żadnego znaczenia w sprawie, w kontekście treści § 26 ust. 2 pkt 1 MPZP, charakteru obu tych obiektów (kioski handlowe), nie zasługują na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, organ również wbrew zarzutom skargi dokonał w tym zakresie możliwych ustaleń realizując wytyczne NSA, zaś jego działania nie były działaniami pozornymi.

PINB podjął działania mające na celu pozyskanie informacji w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę opisywanego wyżej kiosku drewnianego. W tym zakresie bowiem pismem z dnia 18 grudnia 2020r. zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...], występując jednocześnie z odrębnym pismem do dzierżawców terenu pod w/w obiekt tj. L. B. i M. B.

Jak wynika z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] z dnia 30 grudnia 2020 r., w archiwum tego podmiotu nie odnaleziono pozwolenia na budowę i zgłoszenia zamiaru budowy kiosku drewnianego istniejącego w miejscu posadowionego w 2013r. kiosku handlowego typu kontenerowego, zlokalizowanego na części działki ewid. nr [...] przy ul. [...] w W.

Ponadto jak wynika ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, drewniany kiosk istniał najwcześniej w 2005 r., na co wskazuje treść pisma Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", w którym stwierdzono, że L. B. nabył w dniu [...] stycznia 2005 r. na mocy umowy kupna - sprzedaży kiosk drewniany typu "[...]" od E. P.

Korespondencja zaś skierowana do L. B. i M. B. - dzierżawców terenu pod w/w obiekt - o przedstawienie wyjaśnień w przedmiocie legalności opisywanego kiosku oraz posiadanej dokumentacji pozostała bez odpowiedzi - przesyłka zawierająca przedmiotowe pismo powróciła z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" (K. 118 akt). Nie było zatem możliwe wskazane w skardze "rozpytanie" L. B. i M. B., na okoliczności związane z przedmiotowym kioskiem.

Podkreślić także należy, że dokumentacja zdjęciowa dostępna pod adresem mapa.um. [...].pl wskazuje, że opisywany obiekt istniał na w/w działce już w latach 1990-1994, a więc przed wejściem w życie ustawy prawo budowlane z 1994r. ( zaczęło obowiązywać od 1 stycznia 1995r.).

Wspomniane wyżej pismo z Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] z dnia 30 grudnia 2020 r. wskazuje, że również i ten obiekt stanowił samowolę budowlaną. Ustaleń tych nie zmieniło by rozpytanie E. P., na co wskazywał skarżący.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi, wskazać należy, że w postępowaniu administracyjnym organy mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie oznacza to jednak przerzucanie na nie całego ciężaru dowodzenia w sprawie. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń, dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2007 r., I OSK 1704/06, LEX nr 386433). Zatem w interesie skarżącego, było także dokonanie koniecznych jego zdaniem ustaleń, skoro uznał, że inicjatywa dowodowa organów była w tym zakresie niewystarczająca.

Organ słusznie uznał, że w niniejszej sprawie doszło do tzw. ciągu samowoli budowlanej. Po samowolnym wybudowaniu drewnianego kiosku (który istniał w latach 1990-1994), dokonano jego samowolnej wymiany (w roku 2013) na obiekt o tożsamym przeznaczeniu, ale o kontenerowej budowie pod rządami obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane.

Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2017 r., II OSK 2132/15, LEX nr 2283067, samowola budowlana jest zdarzeniem prawnym o charakterze ciągłym. Powstaje w chwili rozpoczęcia budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę i trwa przez cały czas jej prowadzenia aż do jej likwidacji, a więc do momentu wydania nakazu rozbiórki lub legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu w wyniku wydania pozwolenia na użytkowanie.

Podobne stanowisko zostało zawarte także w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13, w której wskazano, że "Samowola budowlana jest zdarzeniem prawnym o charakterze ciągłym. Powstaje w chwili rozpoczęcia budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę i trwa przez cały czas jej prowadzenia aż do jej likwidacji, a więc do momentu wydania nakazu rozbiórki lub legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu w wyniku wydania pozwolenia na użytkowanie. Trybunał Konstytucyjny podkreślał, że pojęcie samowoli budowlanej nie odnosi się do zdarzenia polegającego na rozpoczęciu budowy bez pozwolenia budowlanego, ale obejmuje także ewentualną kontynuację takiej budowy aż do uzyskania wymaganego prawem pozwolenia (lub decyzji ekwiwalentnej) albo do usunięcia materialnych skutków samowoli (orzeczenie TK z dnia 31 stycznia 1996 r. sygn. akt K 9/95, OTK 1996, nr 1, poz. 2)".

Warunkiem uznania, że nastąpił ciąg samowoli budowlanych, czego konsekwencją jest zastosowanie w sprawie trybu przewidzianego w art. 48-49 Prawa budowlanego jest ustalenie, że samowola budowlana jest ciągiem pewnych zdarzeń faktycznych mających miejsce na przestrzeni lat.

Reguły tej nie można jednak rozszerzyć na inne samowolnie wykonane roboty w obiekcie budowlanym niż te, o których mowa w art. 48 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego tj. budowa obiektu budowlanego. Jeżeli zatem w budynku wzniesionym bez wymaganego pozwolenia na budowę przed datą 1 stycznia 1995 r., zostaną następnie wykonane roboty inne niż budowa, rozbudowa lub nadbudowa obiektu, to wciąż ma do niego zastosowanie intertemporalny przepis art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zastosowanie przepisu art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. jest bowiem możliwe tylko w odniesieniu do obiektu, w którym prowadzono po dniu 1 stycznia 1995r. roboty wypełniające dyspozycję w/w przepisu - wybudowano obiekt bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 6 w/w ustawy przez pojęcie budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.

Konstrukcja ścian i dachu przedmiotowego pawilonu typu kontener ustawiona jest na płytach betonowych. Obiekt wydzielony jest za pomocą przegród budowlanych tworząc przestrzeń zamkniętą. Podkreślić w tym miejscu należy, że trwałe związanie z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Natomiast dla określenia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność zagłębienia w gruncie czy też posadowienia na nim obiektu ani technika w jakiej tego dokonano czy też rodzaj materiału z jakiego wykonany jest sporny obiekt (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 maja 2009r., sygn. akt: II OSK 735/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 maja 2012r., sygn. akt: II OSK 323/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 stycznia 2017r., sygn. akt: II OSK 894/15).

Zdaniem Sądu, konstrukcja przedmiotowego obiektu budowlanego umożliwia opieranie się czynnikom zewnętrznym, co wskazuje na trwałe związanie z gruntem, a w konsekwencji konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu.

Jak już wcześniej wspomniano, drewniany kiosk istniał na terenie opisywanej wyżej nieruchomości w latach 1990-1994. Następnie w roku 2013 w jego miejscu postawiony został kiosk o charakterze kontenerowym. Mając na uwadze powyższe stanowisko uznać należy, że organy prawidłowo zastosowały przepisy ustawy tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

W związku z powyższymi ustaleniami, właściwym trybem prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie jest art. 48 ustawy Prawo budowlane obowiązujący w dacie wszczęcia postępowania. Reguluje on kwestię samowoli budowlanej, polegającej na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020r., poz. 471 ze zm.) "Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 (tj. ustawą Prawo budowlane), wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia wżycie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym."

W art. 48 ust. 2 przewidziano możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno - budowlanych.

Wydanie zatem skarżonego postanowienia, miało na celu umożliwienie skarżącemu zalegalizowanie wykonanego obiektu budowlanego. Możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części jest możliwa, jeżeli inwestor (właściciel) wypełni powyższy obowiązek.

Ponadto organ słusznie mając na uwadze sposób wyznaczenia terminu w sentencji zaskarżonego postanowienia (termin 3 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia) oraz konieczność przeprowadzenia przed organem odwoławczym postępowania zażaleniowego, uznał za zasadne zmienić skarżone rozstrzygniecie w części dotyczącej jego terminu.

Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.