VII SA/Wa 706/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę

Przedmiotem skargi D. Sp. z o.o. w W. ("skarżąca") jest decyzja Wojewody [...] ("Wojewoda") nr [...] z [...] marca 2020 r. wydana w sprawie dotyczącej wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 10 października 2019 r. skarżąca dokonała zgłoszenia wykonania robót budowlanych, polegających na instalacji ekranu reklamowego na dachu budynku biurowo-hotelowego L. Sp. z o.o. od strony ul. C. równolegle do tej drogi, zgodnie z załączoną dokumentacją, na działce ewid. nr [...] z obrębu [...] przy ul. Al. J. w W.

Postanowieniem nr [...] z [...] października 2019 r. Prezydent [...] na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, "Prawo budowlane"), nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych o opis techniczny urządzenia reklamowego i opis sposobu montażu ekranu reklamowego na dachu budynku wraz z niezbędnymi zwymiarowanymi rysunkami oraz opis sposobu zasilania urządzenia reklamowego, sporządzone przez osobę ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi, KRS spółki, korektę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o wskazanie stron przywołanej umowy najmu i daty umowy – w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. Wskazane postanowienie zostało doręczone skarżącej 6 listopada 2019 r. W zakreślonym terminie nie zostało wykonane w żaden sposób.

Z tego też powodu Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r. na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skarżącej.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie m.in. ww. art. 30 ust. 5c i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Wnosząc o powyższe wskazała na brak podstaw prawnych do żądania wymienionych w postanowieniu organu I instancji z [...] października 2019 r. dokumentów; wywiodła w efekcie o niezasadności wezwania do uzupełnienia dokonanego przez nią zgłoszenia, a dalej – o nie przerwaniu ww. postanowieniem biegu terminu na wniesienie sprzeciwu. Wskazała w końcu na to, że organ I instancji nie był uprawniony do wniesienia sprzeciwu.

Po rozpatrzeniu tego odwołania wydana została wskazana na wstępie decyzja z [...] marca 2020 r., którą Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., "k.p.a."), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...].

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że stosownie do art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywanych robót budowalnych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy, tj. oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wyjaśnił przy tym, że instytucja zgłoszenia nie zwalnia inwestora z obowiązku przedłożenia dokumentów niezbędnych do oceny prawidłowości planowanej inwestycji. Samo dokonanie zgłoszenia nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, gdyż nie stanowi wniosku podmiotu, który w myśl k.p.a. wymagałby załatwienia sprawy administracyjnej przez organ budowlany w drodze decyzji administracyjnej. Wojewoda powołał się w tym miejscu na orzecznictwo NSA wyjaśniając, że do wydania decyzji o sprzeciwie stosuje się przepisy Prawa budowlanego, natomiast przepisy k.p.a. mają zastosowanie dopiero od czasu wydania decyzji o sprzeciwie.

Organ odwoławczy przywołał następnie treść art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego wskazując, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Wobec niekompletności zgłoszenia, jak przypomniał Wojewoda, w oparciu o art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego Prezydent [...] postanowieniem z [...] października 2019 r. nałożył na skarżącą obowiązek jego uzupełnienia, wyznaczając w tym zakresie termin 7 dni od daty otrzymania postanowienia. Zgodnie z wydrukiem śledzenia przesyłek z Poczty Polskiej S.A., skarżąca ww. postanowienie odebrała 6 listopada 2019 r. Nieuzupełnienie zgłoszenia zgodnie z tym postanowieniem skutkowało wniesieniem sprzeciwu w ustawowym terminie 21 dni, licząc od 13 listopada 2019 r., tj. od upływu 7 dni zakreślonych na wykonanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia.

I dalej, Wojewoda podał, że wobec zawarcia przez organ I instancji w piśmie przekazującym odwołanie skarżącej, informacji o wykonaniu robót budowlanych, wystąpił do nadzoru budowlanego o przeprowadzenie kontroli nieruchomości. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] poinformował następnie, że na terenie ww. nieruchomości zamontowane zostały "dwa ekrany – nośnik północno-zachodni niższej części budynku". Wojewoda wskazał więc na zmianę okoliczności faktycznych, która co najwyżej (jak uznał) może prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia na etapie postępowania odwoławczego, ale nie wpływa na tożsamość sprawy. Wywiódł dalej o zasadności podtrzymania sprzeciwu organu I instancji, wobec przystąpienia do robót budowlanych pomimo wniesienia sprzeciwu, a więc z uwagi na naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, który stanowi, że do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesienie, w drodze decyzji, sprzeciwu.

Dodał, że zmiana podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu na etapie II instancji nie stanowi o wadliwości decyzji. Powołał się w tej kwestii na wyok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2015 r. sygn. II OSK 1940/13, w którym Sąd stwierdził, że zmiana podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu nie prowadzi do zmiany przedmiotu decyzji, w konsekwencji organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji ma możliwość wskazać na inny przepis prawa stanowiący o konieczności wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia, a co istotne, przedmiot sprawy i skutek wywołany decyzją I i II instancji pozostaje nadal ten sam.

Z tych przyczyn podtrzymał decyzję Prezydenta [...].

W skardze do Sądu na powyższą decyzję Wojewody nr [...] z [...] marca 2020 r. skarżąca wniosła o jej uchylenie, jak też uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] oraz umorzenie postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy zgłoszenie nie wymagało uzupełnienia, a zatem brak było podstawy do wniesienia sprzeciwu;

2) art. 15 k.p.a. poprzez bezprawne oparcie rozstrzygnięcia organu II instancji na innej podstawie prawnej i faktycznej w stosunku do podstawy wniesienia sprzeciwu przez Prezydenta [...], tj. na przesłance zrealizowania robót budowlanych przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu przez organ w sytuacji, gdy przyczyną wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji było rzekome nieuzupełnienie braków sprzeciwu, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania;

3) art. 139 k.p.a. poprzez oparcie na niekorzystnych dla skarżącej przesłankach decyzji, co stanowi niedopuszczalną formę pogorszenia sytuacji prawnej skarżącej w postępowaniu odwoławczym;

4) art. 30 ust. 5c w zw. z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w sytuacji nieistnienia podstawy do żądania przedłożenia opinii technicznych, jako że nie stanowią dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 in fine ww. ustawy;

5) art. 30 ust. 5c w zw. z art. 30 ust. 2 oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niezasadne żądanie sprecyzowania w oświadczeniu o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane stron stosunku cywilnoprawnego i daty zawarcia umowy;

6) art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niezasadne wezwanie do przedłożenia dokumentu KRS w sytuacji, w której organ ma możliwość weryfikacji w publicznie dostępnym rejestrze reprezentacji skarżącej;

7) art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak pełnego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, brak prawidłowej oceny czy istniały podstawy do żądania uzupełnienia zgłoszenia, brak odniesienia do zarzutu awizacji przesyłki zawierającej postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody nr [...] z [...] marca 2020 r. wydana w sprawie dotyczącej wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji ekranu reklamowego na dachu budynku biurowo-hotelowego [...] przy ul. Al. J. w W., na działce ewid. nr [...] z obrębu [...]. Decyzją tą Wojewoda podtrzymał decyzję Prezydenta [...] z [...] listopada 2019 r. o wniesieniu sprzeciwu, choć przyjął, że wobec zmiany okoliczności sprawy na etapie postępowania odwoławczego, podstawę prawną sprzeciwu winien stanowić art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 30 ust. 5 tej ustawy, a nie - przywołany przez organ I instancji - art. 30 ust. 5c. Dokonując takiej oceny wskazał na przystąpienie przez skarżącą do realizacji inwestycji, pomimo pozostającego w obrocie prawnym sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowych robót, wniesionego decyzją Prezydenta [...] z [...] listopada 2019 r.

Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy i znajdujący w niej zastosowanie stan prawny, Sąd uznał, że decyzja ta jest prawidłowa, tj. nie narusza prawa w stopniu istotnym, uzasadniającym co najmniej jej uchylenia, zaś zarzuty skargi nie wpływają na tak dokonaną ocenę.

I tak, rozwijając tę ocenę Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.

W przytoczonym przepisie ustawodawca zakreślił termin inwestorowi, w którym musi on powstrzymać się z wykonywaniem robót budowlanych, i organowi - do ewentualnego wniesienia sprzeciwu.

Kompetencji do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu, organ nie traci w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych, przed upływem wskazanego terminu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że pozwolenie na budowę może być udzielone przed rozpoczęciem, a nie po zakończeniu robót budowlanych (wyroki NSA: z 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 333/07; z 24 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1763/09). Zasada ta - w świetle ww. art. 30 ust. 5 - ma również zastosowanie do procedury zgłaszania robót budowlanych.

W przedmiotowej sprawie skarżąca zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych w dniu 10 października 2019 r. Organ I instancji miał zatem czas na złożenie ewentualnego sprzeciwu do 31 października 2019 r. Wcześniej - w dniu [...] października 2019 r. Prezydent [...] na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego wydał postanowienie wskazując na konieczność uzupełnienia zgłoszenia. Zgodnie z tym przepisem w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Stosownie do art. 30 ust. 5d nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5. W tej sytuacji sprzeciw w niniejszej sprawie mógł być wniesiony w terminie 21 dni licząc od 13 listopada 2019 r. (tj. od bezskutecznego upływu terminu zakreślonego do uzupełnienia zgłoszenia). Wobec braku uzupełnienia zgłoszenia, Prezydent [...] w dniu 26 listopada 2019 r. wniósł sprzeciw. Nie doszło tym samym do naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, albowiem wniesienie sprzeciwu nastąpiło przed upływem 21 dni.

Dalej, analizując sprawę Sąd stwierdza, że w toku postępowania odwoławczego ustalono, że objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe zostało zainstalowane (v. protokół PINB nr [...] z [...] grudnia 2019 r.)

Wykonanie robót budowlanych mimo wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu, obligowało organ odwoławczy do utrzymania w mocy decyzji o sprzeciwie, stosownie do art. 30 ust. 6 ust. 2 Prawa budowlanego, który nakazuje wniesienie sprzeciwu w sytuacji, gdy wykonywanie robót budowlanych narusza inne przepisy. Tym "innym przepisem" w przedmiotowej sprawie jest art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, który stanowi m. in. że "do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie."

Zatem, nie jest - zdaniem Sądu - zasadny zarzut skargi, wskazujący na brak podstaw prawnych do wniesienia sprzeciwu. Przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 (w ówczesnym brzmieniu ustawy Prawo budowlane) zawiera samodzielną podstawę do zgłoszenia sprzeciwu, gdy budowa narusza "inne przepisy". Do przepisów tych należy zaliczyć między innymi art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Okoliczności faktyczne ujawnione w postępowaniu odwoławczym wykazały zaś konieczność zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Wprawdzie bowiem inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, ale następnie wykonał te roboty pomimo wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu. Sąd podkreśla przy tym, że niezależnie od prawidłowości zastosowania przez organ I instancji art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego i wydania na jego podstawie decyzji, inwestor nie mógł do czasu "obowiązywania" tego orzeczenia przystąpić do robót budowlanych, a postępując inaczej – naruszył art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Ocena prawidłowości działania organu I administracji nie jest domeną strony tego postępowania i zweryfikowana mogła być tylko i wyłącznie w toku postępowania instancyjnego. Dotyczy to zarówno postanowienia organu I instancji, wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia, jak i decyzji wnoszącej sprzeciw z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie zgłoszenia. Podnoszona przez skarżącą okoliczność bezzasadnego nałożenia na nią przez organ I instancji obowiązku uzupełnienia dokumentacji, nie mogła więc skutkować przyznaniem sobie uprawnienia do wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem.

Niezależnie od tej argumentacji Sąd zauważa, że zgłoszenie skarżącej dotyczyło instalacji ekranu reklamowego na dachu budynku. Z załączonego do zgłoszenia szkicu wynika, że wskazany ekran ma mieć następujące wymiary: 15,84 m x 10,30 m. W zgłoszeniu powołano art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przytoczony przepis wskazuje na sposób wykonania robót budowlanych - instalowanie. Od tego też uzależnia możliwość jego zastosowania (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 4048/19). Wobec treści zgłoszenia i załączonego do niego szkicu (zawierającego "jedynie" wymiar ekranu reklamowego), organ I instancji mógł zatem - dla zweryfikowania prawidłowości zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego - za konieczne uznać zobowiązanie inwestora do uzupełnienia zgłoszenia w oparciu o art. 30 ust. 5c ww. ustawy, co też w tym zakresie uczynił. Dlatego też Sąd nie podziela również zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 30 ust. 2 i art. 30 ust. 5c ww. ustawy, choć ma przy tym na uwadze, że Wojewoda utrzymał w mocy sprzeciw z powołaniem się na inną podstawę prawną. Ma też na uwadze, że organ II instancji nie odniósł się w sposób szczegółowy do prawidłowości wydanego na podstawie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego postanowienia Prezydenta [...]; niemniej stwierdza, że uchybienie to należy rozważać wyłącznie w kategorii wadliwość uzasadnienia decyzji Wojewody, która nie miała wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, albowiem nie mogło być ono odmienne, nawet w przypadku uznania, że postanowienie organu I instancji było nieprawidłowe, czy też – nieskutecznie doręczone.

I w końcu, wobec pozostałych zarzutów skargi, Sąd wyjaśnia, że zmiana podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu na etapie II instancji nie prowadzi do zmiany przedmiotu sprawy i może mieć miejsce. Sąd zauważa przy tym, że kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Sąd zauważa także, że zawarty w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zwrot: "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu, który oznacza, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Ten skrót myślowy (techniczny) oznacza więc, organ II instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji; i nie tylko chodzi tu o rezultat co do zgodności z prawem, lecz także wzgląd na kryteria celowości i słuszności rozstrzygnięcia. Porównanie obu wydanych w niniejszej sprawie przez organ I i II instancji decyzji prowadzi do wniosku, że oba te organy stwierdziły zaistnienie przesłanek uzasadniających zgłoszenie sprzeciwu w odniesieniu do zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych. W konsekwencji tego stanowiska inwestor nie uzyskał prawa do rozpoczęcia robót budowlanych. Wprawdzie Wojewoda uczynił to kierując się art. 30 ust. 6 pkt 2 i art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, a Prezydent [...] – art. 30 ust. 5c tej ustawy. Jednakże Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że w razie, gdy w ocenie organu drugiej instancji należało zastosować inny, niż to uczynił organ pierwszej instancji, przepis prawa materialnego - wnosząc sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, wcale nie trzeba, a nawet nie można z tej przyczyny orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji, aby zmienić podstawę prawną rozstrzygnięcia. "Całkowicie wystarczające jest, gdy organ odwoławczy wyda decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, zaś we własnym określeniu podstawy prawnej poda w jego ocenie właściwe unormowanie i omówi tę kwestię w uzasadnieniu własnej decyzji." (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1602/12). W tym też kontekście Sąd także nie dopatrzył się więc naruszenia prawa, ani art. 138 § 1 pkt 1, ani art. 15 k.p.a.

Sąd nie stwierdził też naruszenia art. 139 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Sąd wyjaśnia bowiem, że przez orzeczenie na niekorzyść strony skarżącej w rozumieniu ww. przepisu należy rozumieć tego rodzaju rozstrzygnięcie, które pogarsza sytuację odwołującego się w stosunku do tej, jaką miał przed wniesieniem odwołania. Oznacza to, że organ odwoławczy nie może orzec w sposób, który pogorszy sytuację strony ukształtowaną decyzją organu pierwszej instancji. Tego rodzaju "pogorszenie" w tym przypadku nie wystąpiło (skoro już decyzja Prezydenta [...] uniemożliwiła skarżącemu przystąpienie do realizacji inwestycji), a wobec tego i ten zarzut skarżącej nie okazał się skuteczny.

W tych warunkach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.