VII SA/Wa 522/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla asesor WSA Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2022 r sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2022 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wygaszenia decyzji ostatecznej oddala skargę

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2022 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO"), na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, po rozpatrzeniu odwołania G. Sp. z o. o. z siedzibą w G. (dalej: "Spółka") od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] marca 2021 r., nr [...], odmawiającej wygaszenia ostatecznej decyzji z [...] października 2013 r., nr [...], wydanej z upoważnienia Zarządu Dzielnicy [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej na drobny sprzęt na części działki ew. nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. R. w Dzielnicy [...] - utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że Zarząd Dzielnicy [...] decyzją z [...] października 2013 r., nr [...] ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Spółka 7 lutego 2020 r. wystąpiła z wnioskiem o wygaszenie ww. decyzji wskazując, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem decyzja ta stała się dla wnioskodawcy bezprzedmiotowa, gdyż nie ma on już zamiaru realizacji inwestycji objętej decyzją. Dodatkowo leży to w interesie wnioskodawcy i pozostałych stron postępowania, albowiem część terenu objętego powyższą decyzją jest przedmiotem postępowania podziałowego, z którym ta decyzja koliduje.

Organ I instancji pismem z 17 kwietnia 2020 r. wezwał Spółkę do wykazania, że decyzja stała się bezprzedmiotowa, a jej wygaśnięcie leży w interesie społecznym lub w interesie strony. W odpowiedzi Spółka poinformowała, że nie jest zainteresowana realizacją inwestycji objętej tą decyzją, a jej wygaszenie będzie leżało w interesie społecznym i strony. Istniejąca decyzja o warunkach zabudowy uniemożliwia dokonanie podziału nieruchomości wnioskowanego przez Skarb Państwa - Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Decyzją z [...] marca 2021r., nr [...], Zarząd Dzielnicy [...] odmówił wygaszenia ostatecznej decyzji z [...] października 2013 r., nr [...]. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca spółka złożyła odwołanie, zarzucając ww. decyzji organu I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 80 k.p.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez wywiedzenie błędnych wniosków ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz błędna ich wykładnię i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy.

SKO przytoczyło art. 65 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., w myśl którego administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

W jego ocenie, zaskarżona decyzji została wydana zgodnie z prawem, w szczególności zgodnie z przepisami k.p.a. oraz u.p.z.p. Bezprzedmiotowość decyzji daje podstawę do stwierdzenia jej wygaśnięcia - albo z mocy przepisu prawa, albo po ustaleniu, że leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Powołując się na orzecznictwo SKO opisało definicję bezprzedmiotowości decyzji. Dodało, że w przypadku, gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, stwierdzenie bezprzedmiotowości nie jest wystarczające do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, bowiem wymaga tego interes społeczny albo interes strony. W sytuacji, gdy jeden z wnioskodawców uzyska pozwolenie na budowę, to po pierwsze oznacza to, że wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a po drugie daje mu to prawo do prowadzenia robót budowlanych na danym terenie. W takiej sytuacji decyzje o warunkach zabudowy i decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydane dla innych wnioskodawców stają się bezprzedmiotowe, niezależnie od tego, czy dotyczyły tego samego rodzaju inwestycji, czy też innej na danym obszarze.

Związany charakter decyzji o warunkach zabudowy oznacza, że przed jej wydaniem organ administracji zobowiązany jest zbadać stan faktyczny sprawy pod kątem zgodności z przepisami prawa i jeżeli takiej niezgodności nie stwierdzi, jest zobowiązany wydać decyzję odpowiadającą żądaniu wnioskodawcy. Decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru konstytutywnego, gdyż nie tworzy porządku prawnego, ale stanowi informację o charakterze urzędowym, co i pod jakimi warunkami, inwestor może na danym terenie wybudować, nie naruszając przepisów prawa i w kontekście wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Funkcją decyzji o warunkach zabudowy jest określenie dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa oraz wskazanie warunków i zasad, którym inwestycja jako całość powinna odpowiadać

Art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków, tj. w sytuacji, gdy: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1), teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2); istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3); teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Oznacza to, że niespełnienie chociażby jednego z wskazanych w tym przepisie warunków prowadzić musi do wydania w sprawie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy terenu jest decyzją zastępującą na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dalej: "MPZP"), która przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony MPZP jest dopuszczalna.

Organ odwoławczy stwierdził, że dla terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy nr [...] nie zostało wydane pozwolenie na budowę dla jakiejkolwiek inwestycji. Teren ten nie jest objęty MPZP, który obecnie stanowiłby akt prawa miejscowego. Uznał za słuszne ustalenia organu I instancji, odnoszące się do braku przesłanki bezprzedmiotowości w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, ani co do podmiotu - na wniosek którego wszczęto postępowanie zakończone ww. decyzją, ani też co do jej przedmiotu - ustalenia warunków zabudowy dla wymienionej w tej decyzji działki. Organ odwoławczy dodał, że nadal istnieje podmiot ww. decyzji, tj. Spółka, jak również istnieje przedmiot tej decyzji, albowiem uprawnienia wynikające z jej treści mogą być nadal realizowane na wskazanej w działce np. przez inny podmiot. Decyzja o warunkach zabudowy może być przeniesiona na inną osobę (art. 63 ust. 5 u.p.z.p.) w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy (art. 63 ust. 1 u.p.z.p.).

Zdaniem SKO, zarzut odnoszący się do bezprzedmiotowości w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, należało uznać za bezzasadny. Podnoszona kwestia braku zamiaru realizacji inwestycji również nie prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji prawidłowo uznał, że przepisy u.p.z.p., nie uzależniają wydania decyzji o warunkach zabudowy od rzeczywistych zamiarów czy motywacji wnioskodawcy, który złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Rezygnacja inwestora z zamiaru realizacji inwestycji określonej decyzją o warunkach zabudowy nie oznacza automatycznie bezprzedmiotowości tej decyzji. Nie ma znaczenia w świetle przepisów warunkujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy, do jakiego celu służyć ma owa decyzja inwestorowi. Jeżeli nawet zamiarem wnioskodawcy nie jest realizacja inwestycji, to nie oznacza bezprzedmiotowości tej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy jest jedynie aktem określającym sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla inwestycji wskazanej we wniosku o wydanie tej decyzji niezobowiązującym inwestora do wystąpienia o pozwolenie na budowę. Tym samym bez znaczenia są przyczyny, dla których ktoś ubiega się o warunki zabudowy - może to być zamiar wybudowania wnioskowanych obiektów budowlanych, ale również chęć uzyskania samej decyzji w celu np. sprawdzenia czy dana inwestycja może zostać zrealizowana na działce. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy nie została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę warunku, którego niedopełnienie mogłoby skutkować stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji.

Odnośnie zarzutu do przesłanki istnienia interesu społecznego lub interesu strony w wygaszeniu decyzji SKO nadmieniło, że jeżeli stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa (jak w niniejszej sprawie), to organ administracji publicznej zobowiązany jest do zbadania, czy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie, nie zaś czy decyzja jest bezprzedmiotowa i wymaga tego interes społeczny, albo interes strony w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponownie podkreśliło, że decyzja organu I instancji nie narusza przepisów u.p.z.p. Postępowanie przeprowadzone było z zachowaniem wymaganych przepisów określonych w k.p.a. Decyzja została uzasadniona w sposób prawidłowy, a z ustaleń organu I instancji nie wynika, że zachodzą podstawy do stwierdzenia jej wygaśnięcia w trybie art. 65 u.p.z.p.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się Spółka, wnosząc pismem swego pełnomocnika, datowanym na 10 lutego 2022 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości.

Ww. decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

"1. art. 7 i 80 k.p.a. w związku z przepisem art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wywiedzenie błędnych wniosków ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz błędną ich wykładnię, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2013 r. z uwagi na brak spełnienia przesłanek wynikających z przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., podczas gdy Skarżący w toku postępowania wykazał przesłanki do wygaszenia decyzji wynikające z przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. tj. bezprzedmiotowość decyzji oraz interes strony i interes społeczny, co w konsekwencji zobowiązywało Organ do stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowej decyzji.

2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I Instancji w sytuacji, gdy były podstawy do jej uchylenia i uwzględnienia wniosku Skarżącego, ewentualnie uchylenia i przekazania Organowi I Instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia".

Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła m.in., że spełnia przesłanki konieczne do wydania decyzji o wygaszenie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Przytoczyła przepis art. 162 k.p.a. Powołując się na literaturę i orzecznictwo sądów administracyjnych opisała przesłanki bezprzedmiotowości decyzji oraz przesłanki stwierdzenia wygaszenia decyzji. Dodała, że w przedmiotowej sprawie skarżąca spółka aby móc skutecznie domagać się wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy musi spełnić dwa warunki wskazane w przepisie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. tj. wykazać, że przedmiotowa decyzja stała się bezprzedmiotowa oraz wykazać, że wymaga tego interes społeczny lub interes strony - co w jej ocenie zostało wykazane.

Spełniona została w przedmiotowej sprawie pierwsza z przesłanek wskazanych w przepisie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a mianowicie decyzja o warunkach zabudowy stała się bezprzedmiotowa. Bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego, nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu: 1) zgaśnięcia podmiotu, 2) zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, 3) rezygnacji z uprawnień przez stronę, 4) na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji, 5) powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek. Powyższe stanowisko wyrażone zostało również przez organ w zaskarżonej decyzji.

Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy stała się bezprzedmiotowa, albowiem wielokrotnie oświadczała strona skarżąca, że nie będzie realizowała inwestycji objętej tą decyzją. A zatem jest to przesłanka, która (w toku postępowania o wydanie o warunkach zabudowy) - umożliwiałaby cofnięcie wniosku i umorzenie przez organ postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jako bezprzedmiotowego. Skarżąca spółka rezygnuje z uprawnienia przyznanego jej wskazaną decyzją. Tym samym zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości decyzji z uwagi na rezygnację przez inwestora z uprawnień przyznanych mu tą decyzją. Oczywistym i logicznym wydaje się, że w sytuacji gdy strona postępowania jako wnioskodawca i de facto jego dysponent może wnieść o wydanie warunków zabudowy, tak samo może zrzec się uprawnień z niej wynikających.

Zdaniem skarżącej, organy w sposób nieprawidłowy ustaliły, że skarżąca nie spełniła przesłanki bezprzedmiotowości, bowiem przesłanka rezygnacji z uprawnień nadanych decyzją mieści się w pojęciu jej bezprzedmiotowości - co zostało potwierdzone zarówno w komentarzu do ustawy jak i w orzecznictwie. Spółka ponownie podkreśliła, że same organy również wskazały, że jest to jedna z przesłanek do uznania decyzji za bezprzedmiotową. Z niezrozumiałych dla skarżącej względów w ogóle nie wzięły powyższej okoliczności pod uwagę rozpoznając niniejszą sprawę.

Również w sprawie spełniona została druga z przesłanek, wskazanych w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. tj. stwierdzenie, że wygaśnięcie decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Sam fakt, że skarżąca nie ma zamiaru realizować inwestycji objętej decyzją powoduje, że jej wygaszenie będzie leżało w interesie strony - wbrew twierdzeniom organu. Ponadto stroną w postępowaniu o wydanie przedmiotowej decyzji był Skarb Państwa - Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "MSWiA"), które administruje terenem objętym ustaleniami decyzji. Skarb Państwa - MSWiA złożyło wniosek o podział nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb [...], objętej księgą wieczystą nr [...]. Aktualnie postępowanie to jest zawieszone na wniosek strony, albowiem istniejąca decyzja o warunkach zabudowy uniemożliwia dokonanie wnioskowanego podziału.

W ocenie skarżącej, taki stan rzeczy jest całkowicie nieuzasadniony wobec faktu, że decyzja o warunkach zabudowy nie została skonsumowana przez skarżącą jako jej adresata. Wygaszenie decyzji leży zatem również w interesie Skarbu Państwa - MSWiA jako strony. Skoro właścicielem terenu objętego wnioskowaną decyzją o warunkach zabudowy jest Skarb Państwa, który podejmuje - poprzez MSWiA - działania zmierzające do dokonania podziału nieruchomości, a to w celu regulacji stanu prawnego wskazanej nieruchomości i umożliwienia przekazania tego terenu pomiędzy stosowne jednostki organizacyjne Skarbu Państwa oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, m.in. W. w W., wygaszenie wnioskowanej decyzji leży również w interesie społecznym. W ten bowiem sposób możliwa będzie realizacja zadań ustawowych przez te podmioty. Wygaśnięcie przedmiotowej decyzji leży zarówno w interesie strony, jak i w interesie społecznym.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja (i decyzja ja poprzedzająca) była prawidłowa, a skarga nie była zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z będącym prawną podstawą żądania skarżącej art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Dyspozycja ww. przepisu dotyczy więc dwóch różnych sytuacji. Po pierwsze takiej, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, a po drugie takiej, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony.

Pierwsza z ww. sytuacji, w której stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, nie miała miejsca w tej sprawie. Jak bowiem słusznie zauważył organ odwoławczy, z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie sposób wywieść przepisu nakazującego wygaszenie decyzji o warunkach zabudowy w stanie faktycznym sprawy niniejszej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 listopada 2015 r., sygn.. akt II OSK 748/14, CBOSA, stanął na podzielanym przez tut. Sąd stanowisku, że przepisem, o jakim mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., dającym podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest art. 65 ust. 1 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 65 ust. 1 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, wyłącznie wówczas stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę lub dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.

W szczególności trafne były rozważania SKO w zakresie, w jakim organ ten odnosił się do kwestii potencjalnej bezprzedmiotowości takiej decyzji. Organ ten zasadnie podtrzymał stanowisko organu I instancji co do istnienia podmiotowej i przedmiotowej przedmiotowości decyzji o warunkach zabudowy, dokonując poprawnej wykładni. Słusznie wyjaśniło w tym zakresie SKO, że nadal istnieje podmiot ww. decyzji, tj. G. sp. z o. o., jak również istnieje przedmiot tej decyzji, jakim były ustalone warunki dopuszczalnej zabudowy.

Odnośnie zaś sytuacji drugiej – a więc takiej, w której decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony - stwierdzić należy, że skoro decyzja z [...] października 2013 r., nr [...] Zarządu Dzielnicy [...], ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej na drobny sprzęt na części działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. R. w W. nie stała się bezprzedmiotowa, to nie wymaga dodatkowego rozważania, czy za stwierdzeniem jej wygaśnięcia przemawia interes strony lub interes społeczny. Interes strony tylko wówczas zasługuje na uwzględnienie, jeżeli nie jest on sprzeczny z porządkiem prawnym albo nie zmierza do niewykonywania obowiązków wynikających z obowiązujących decyzji administracyjnych.

Fakt, że skarżąca nie zamierza realizować zamierzenia, określonego w decyzji o warunkach zabudowy w żadnej mierze nie przesądza o bezprzedmiotowości tejże decyzji. Jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 października 2017 r., sygn.. akt II OSK 2603/16 (CBOSA) "decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie staje się bezprzedmiotowa z powodu rezygnacji uprawnionego z wykonania uprawnienia wynikającego z tej decyzji. Nadal bowiem obowiązują jej skutki prawnorzeczowe, które mogą być usunięte w szczególnym trybie". Wyrok ten dotyczył wprawdzie szczególnej inwestycji, realizowanej w oparciu o inne przepisy, ale jego znaczenie w tej sprawie polega na tym, że odnosił się do decyzji przyznającej konkretne uprawnienie do rozpoczęcia realizacji inwestycji (budowy) na rzecz konkretnego podmiotu. A maiori ad minus – decyzja, która takich uprawnień nie przyznaje i jedynie określa dopuszczalne ramy inwestycji dla dowolnej (a więc nie tylko wnioskodawcy) osoby nie stanie się bezprzedmiotowa w sytuacji rezygnacji przez podmiot wnioskujący z wystąpienia o pozwolenie na budowę, gdyż ustalone nią warunki nadal pozostaną wiążące zarówno dla organu, jak i kolejnych wnioskodawców.

Przesądzenie, że decyzja nie stała się bezprzedmiotowa powoduje jednocześnie, że nie jest konieczne rozważanie pozostałych elementów przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji administracyjnej, wynikających z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a więc interesu strony lub społecznego (por. wyrok NSA z 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2603/16, CBOSA).

Tym niemniej – uwzględniając okoliczności sprawy niniejszej – wyjaśnić należy, że ww. art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. odnosi swą dyspozycję do interesu strony, a nie innego podmiotu, nawet działającego w przekonaniu, że działa w interesie strony. Jak zaś wprost wynika z akt sprawy i w szczególności ze stanowiska skarżącej, interes prawny w wygaszeniu decyzji o warunkach zabudowy tej nieruchomości powiązany jest chęcią dokonania podziału nieruchomości przez jego właściciela – Skarb Państwa. Tym samym, stroną w znaczeniu dyspozycji art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w rozumieniu art. 28 k.p.a., której interes miałby być rozważany przez organ mógłby być ewentualnie Skarb Państwa, a nie Spółka.

Z uwagi na powyższe, niezasadny był nie tylko zarzut naruszenia przez organ art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., ale również art. 7 i art. 80 k.p.a. Organa obu instancji należycie zebrały taki materiał dowodowy, jaki był konieczny do rozpoznania sprawy w granicach wytyczonych podstawą prawną żądania i nie dokonały dowolnej oceny dowodów. Ocena dokumentów, znajdujących się w sprawie pozwoliła organom obu instancji na poprawną subsumpcję prawną, a organ odwoławczy – z uwagi na prawidłowość rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego – zobowiązany był do zastosowania art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., gdyż w przeciwnym wypadku naruszyłby prawo (art. 6 k.p.a.).

Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.