VII SA/Wa 384/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2019 r. sprawy ze skargi W. W. i małoletniej N. W. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego W.W. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki oddala skargę

Przedmiotem skargi W. W. i reprezentowanej przez niego małoletniej N. W. ("skarżący") jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("[...]WINB") z [...] października 2018 r. nr [...], wydana w sprawie dotyczącej odmowy wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

[...] sierpnia 2016 r. skarżący złożyli do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] ("PINB") wniosek o wydanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego – części tarasu w postaci schodków wraz z murem oporowym będącym częścią konstrukcji tarasu – przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ulicy [...] w [...].

Podczas kontroli na ww. nieruchomości przeprowadzonej [...] grudnia 2016 r. ustalono, że roboty polegające na budowie budynku, w skład którego wchodzi przedmiotowy taras, wykonane zostały w 1998 r. na podstawie decyzji [...] z [...] października 1995 r., wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta [...]. Nie stwierdzono żadnych nowych robót budowlanych. Przy czym, w protokole ze wskazanej kontroli odnotowano, że na ww. nieruchomości istnieją schody naziemne o szerokości ok. 50 cm i długości tarasu do samej granicy w zabudowie szeregowej oraz dwa stopnie przy gruncie, które nie są usytuowane przy granicy; stopnie wydłużone do granicy powstały w miejscu przewidzianym przez zatwierdzony projekt budowlany na taras, a taras został wykonany tylko do końca ściany budynku sąsiada (według zatwierdzonego projektu miał być to taras z wąskimi schodkami o powierzchni zabudowy łącznej z obecnie wykonanymi schodami). Właścicielka budynku – E. G. – wyjaśniła, że taras z tymi schodami został wybudowany od razu w 1998 r.

Pismem z [...] grudnia 2016 r. PINB zawiadomił o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie zgodności realizacji budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (wraz z tarasem) z warunkami pozwolenia na budowę i przepisami prawa na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Następnie decyzją z [...] stycznia 2017 r., nr [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, "k.p.a."), umorzył postępowanie administracyjne w ww. sprawie. W uzasadnieniu - powołując się na wyniki kontroli z [...] grudnia 2016 r. - wskazał, że realizując objętą postępowaniem inwestycję nie zwiększono powierzchni zabudowy (schody są zbudowane w ramach powierzchni tarasowej przewidzianej przez zatwierdzony projekt budowlany), a wobec tego powyższe odstąpienie przy wykonywaniu tarasu należało ocenić jako nieistotne. PINB podał również, że podczas kontroli nie stwierdził żadnych robót polegających na wykonywaniu murku oporowego. Ze zdjęć załączonych do akt sprawy jasno wynika, że tzw. murek to element międzysąsiedzkiego ogrodzenia. Ogrodzenia międzysąsiedzkie nie podlegają reglamentacji administracyjnej, zaś spory o zajęcie własności rozstrzygają sądy. PINB uznał w efekcie, że nie zaistniały żadne przesłanki uzasadniające wydanie decyzji nakazowej w trybie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, "Prawo budowlane").

Po rozpatrzeniu odwołania skarżących od ww. decyzji PINB, [...]WINB decyzją z [...] marca 2017 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji zwrócił uwagę na wniosek, który zainicjował postępowanie. Wskazał z tej też przyczyny, że postępowanie winno być prowadzone w przedmiocie określonym w tym podaniu, a po jej rozpatrzeniu winna być wydana decyzja merytoryczna - pozytywna lub negatywna - stanowiąca odpowiedź na to podanie. Poza tym podał, że w aktach brak jest dokumentacji dotyczącej realizacji kontrolowanej inwestycji, tj. projektu budowlanego oraz dokumentów świadczących o przyjęciu budynku do użytkowania.

W toku ponownego rozpatrywania sprawy uzupełniono materiał dowodowy o projekt budowlany oraz zatwierdzającą go decyzję z [...] października 1995 r., nr [...], Burmistrza Miasta. Akta uzupełniono także o zaświadczenie Urzędu Miejskiego w [...] z [...] marca 2001 r., z którego wynika, że E. i J. G. ("uczestnicy postępowania", właściciele nieruchomości o nr ew. [...]) zawiadomili [...] lutego 2001 r. Urząd o oddaniu do użytkowania segmentu nr [...] w zabudowie szeregowej. Do akt sprawy złożono również zdjęcia przedstawiające ww. segment (w istocie sporne schody tarasowe oraz murek oporowy) w kształcie obecnym, jak i w czasie realizacji. Ponadto uczestnicy postępowania [...] maja 2018 r. załączyli do akt sprawy m.in. inwentaryzację powykonawczą z [...] listopada 1997 r., przedstawiającą sporny segment na działce o nr ew. [...] wraz z tarasem. W toku postępowania przeprowadzona również została rozprawa administracyjna z udziałem spornych stron.

Analizując tak uzupełniony materiał dowodowy PINB przyjął, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją z [...] października 2995 r. przewidywał zrealizowany (aczkolwiek z nieistotnymi odstępstwami) taras wraz z murkiem oporowym. E. i J. G. [...] lutego 2001 r. zawiadomili o oddaniu do użytkowania segmentu nr [...] w zabudowie szeregowej. Ze zgromadzonych zdjęć wynika, że murek oporowy stanowiący element ogrodzenia istniał już w 1998 r., natomiast taras w obecnym kształcie istniał już [...] czerwca 2000 r., a więc przed oddaniem budynku do użytkowania. Stwierdził w efekcie, że nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 51 Prawa budowlanego (obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 1186). Dlatego też decyzją z [...] czerwca 2018 r., nr [...], orzekł o odmowie wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego (części tarasu w postaci schodków wraz z murem oporowym będącym częścią konstrukcji tarasu) przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...].

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wskazali w szczególności, że schody zostały wykonane wbrew decyzji z [...] października 1995 r. i już po złożeniu przez uczestników postępowania zawiadomieniu o zakończeniu budowy, a także, że organ pominął ich liczne wnioski procesowe.

Ponadto pismem z [...] lipca 2018 r. skarżący złożyli wniosek o uzupełnienie decyzji PINB, załatwiony odmownie postanowieniem tego organu z [...] sierpnia 2018 r. nr [...].

Decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], [...]WINB utrzymał w mocy ww. decyzję PINB.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił ocenę stanu faktycznego i prawnego dokonaną przez organ I instancji. Odnosząc się do zarzutów skarżących, organ wskazał, że na poparcie swoich twierdzeń nie przedłożyli wiarygodnych dowodów. Tymczasem jeżeli organy nadzoru budowlanego wyprowadziły określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych i nienasuwających zastrzeżeń dowodów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia skutecznego kontrdowodu z inicjatywy strony kwestionującej te ustalenia. Zadaniem organu nie jest dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym ustaleniom organu tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla jednej ze stron postępowania, która się z nim nie zgadza.

W kwestii sposobu zakończenia postępowania naprawczego w sytuacji, gdy brak jest podstaw do rozstrzygania o istocie postępowania naprawczego i wydania decyzji na podstawie art. 51 Prawa budowlanego w przedmiocie nałożenia jakichkolwiek obowiązków na inwestora, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane były rozbieżne poglądy. Uznawano bowiem zarówno, że winno ono być zakończone decyzji merytoryczną (odmawiającą nałożenia obowiązków), jak i decyzją formalną, umarzającą postępowanie (na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.). Jednakże, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 519/15, wydanie decyzji merytorycznej o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego czy też decyzji o umorzeniu postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. prowadzi w istocie do identycznego pod względem formalnym i prawnym skutku wykonanych robót "gdyż uzyskują one status legalnych, czy to ze względu na brak możliwości wydania rozstrzygnięcia merytorycznego (umorzenie postępowania), czy to poprzez wydanie decyzji stwierdzającej brak możliwości wydania nakazu wykonania czynności lub robót. Obie decyzje są zaskarżalne i mogą być zweryfikowane. Trudno dopatrzyć się wyższości w jakimkolwiek względzie decyzji merytorycznej o odstąpieniu od nałożenia jakiegokolwiek obowiązku nad decyzją umarzającą ze względu na brak przestanek do wydania decyzji o takiej treści, bowiem obie są równoważne w swych skutkach dla stron postępowania".

W tej sytuacji [...]WINB stwierdził, że zasadne jest utrzymanie w mocy decyzji PINB.

W skardze do Sądu na ww. decyzję [...]WINB z [...] października 2018 r. skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego:

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a także art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. samodzielnie, a także art. 7, art. 77 i art. 80 i art. 76 § 1 k.p.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego wymienionymi w zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo odstąpienia przez ten organ od ustalenia prawdy materialnej i błędów w ustaleniu stanu faktycznego,

- art. 104 § 2 i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez zamieszczenie w sentencji rozstrzygnięcia nie pokrywającego się z uzasadnieniem,

- art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 140 k.p.a., a także samodzielnie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie prawidłowości decyzji organu I instancji mimo zamieszczenia przez ten organ mylącego uzasadnienia niepokrywającego się z rozstrzygnięciem sentencji decyzji oraz mimo odstąpienia od wyjaśnienia, dlaczego organ ten pominął liczne wnioski procesowe stron, pominął dokumenty urzędowe (mapy zasadnicze) oraz uznał za nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy brak w aktach procesu budowlanego geodezyjnej dokumentacji powykonawczej i dokumentów wymienionych w art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego, a w to miejsce przyjął bez weryfikacji dowodowej w całości stanowisko inwestorów,

- art. 7 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji, mimo iż organ ten pominął uprzednie wskazania organu odwoławczego zamieszczone w wydanej w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej nr [...] z [...] marca 2017 r. oraz ograniczył się tylko i wyłącznie do zgromadzenia dowodu z akt procesu budowlanego bez jego wnikliwej i dogłębnej oceny,

- art. 110 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie w rozstrzygnięciu postępowania odwoławczego własnej decyzji kasacyjnej z [...] marca 2017 r., mimo iż organ był nią związany,

- art. 10 oraz art. 8 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji mimo, iż organ ten naruszył zasadę czynnego udziału strony i zasadę zaufania poprzez przesłanie stronie informacji o otwartym terminie do składania wniosków dowodowych, a następnie, mimo skorzystania z tego prawa w otwartym dla stron terminie, celowo przedwcześnie wydał zaskarżoną decyzji bez możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego,

- art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego samodzielnie, a także w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie,

- art. 57 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 oraz art. 3 pkt 14 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w 1998 i 2001 r. oraz § 17 i § 20 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133) samodzielnie, a także w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przy ocenie zgodności realizacji budowy (rozbudowy i przebudowy) tarasu z przepisami prawa,

- art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 w zw. z art. 6 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w 1998 i 2001 r. samodzielnie, a także w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie przez organy obydwu instancji i pominięcie uzasadnionych interesów skarżących,

- art. 36a Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w 1998 i 2001 r. samodzielnie, a także w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślili, że w aktach procesu budowlanego nie ma geodezyjnej dokumentacji powykonawczej ani dokumentów, o których mowa w art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś organy powołały się na zaświadczenie z [...] marca 2001 r. W ocenie skarżących sporne obiekty zostały wykonane "poza pozwoleniem i poza inwentaryzacją".

W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2018 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję PINB z [...] czerwca 2018 r. o odmowie wydania nakazu rozbiórki części tarasu w postaci schodków wraz z murem oporowym będącym częścią konstrukcji tarasu, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Decyzja ta nie narusza prawa.

Rozwijając tę ocenę Sąd przede wszystkim dostrzega, że postępowanie zakończone ww. decyzją [...]WINB wywołane zostało wnioskiem skarżących (zawartym w piśmie z [...] sierpnia 2016 r.) o wydanie nakazu rozbiórki części tarasu "w postaci schodów wraz z murem oporowym będącym częścią konstrukcji tarasu – boczną ścianą tarasu na działce o nr ew. [...] od strony działki o nr ew. [...]". Z uwagi na zarzuty podniesione przez skarżących w ww. podaniu, zadaniem organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie było zbadanie legalności inwestycji zrealizowanej na ww. działce o nr ew. [...], ze szczególnym uwzględnieniem części tarasowej zrealizowanego na tej nieruchomości budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej.

W takim też zakresie przeprowadzono w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe; na podstawie zgromadzonego materiału ustalono przede wszystkim, że "budynek mieszkalny jednorodzinny – segment nr [...] zabudowy szeregowej na działce o nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...]" został zrealizowany legalnie, w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę z [...] października 1995 r., nr [...], wydaną dla E. i J. G. z upoważnienia Burmistrza Miasta [...] (nie wynika z akt, aby decyzja ta została usunięta z obrotu prawnego). Dysponując ww. decyzją oraz zatwierdzonym nią projektem budowlanym ustalono następnie, że wskazany projekt przewidywał wykonanie przy budynku tarasu (z wąskimi schodami po środku) o długości wychodzącej poza ścianę budynku sąsiedniego (oznaczonego w projekcie nr [...]) i z murem od strony tego budynku. Podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych z udziałem stron w dniu [...] grudnia 2016 r. ustalono zaś, że w ramach powierzchni tarasowej wykonano schody, ale powierzchnia zabudowy tarasu nie zwiększyła się; taras skrócono do końca ściany budynku sąsiada, a w ramach pozostałej jego części - przewidzianej w projekcie - wykonano schody na całej jego długości. Nadto, w toku tych czynności nie stwierdzono wykonywania żadnych prac budowlanych na działce o nr ew. [...]; poza tym właścicielka nieruchomości wyjaśniła wówczas, że taras w obecnym kształcie został zrealizowany "od razu", w 1998 r. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w dokumentacji zdjęciowej, tak załączonej przez PINB do ww. protokołu z czynności kontrolnych, jak i złożonej przez uczestników postępowania w toku postępowania (obrazującej stan obecny, ale też z daty realizacji budynku na działce nr ew. [...]). Potwierdzeniem realizacji "od początku" tarasu krótszego od zaprojektowanego oraz murku (od strony działki skarżących), jest zaś inwentaryzacja powykonawcza z [...] listopada 1997 r., wskazująca taras o długości nie przekraczającej ściany budynku sąsiedniego oraz sporny murek (objęty również ww. projektem budowlanym). Nadto z akt sprawy wynika, że inwestorzy w dniu [...] lutego 2001 r. dokonali zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku – segmentu nr [...] (a jednocześnie z akt tych nie wynika, aby właściwy organ zareagował na to zawiadomienie sprzeciwem). Biorąc pod uwagę cały zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia inwestorów, kierując się przy tym zasadą uregulowaną w art. 80 k.p.a., organy nadzoru budowlanego prawidłowo w efekcie uznały, że w sprawie brak jest podstaw do ingerencji, tj. do wydania decyzji nakazującej wykonanie określonych obowiązków w oparciu o art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego.

Sąd dostrzega przy tym, że w sprawie prawidłowo przyjęto, że wobec jego przedmiotu i okoliczności faktycznych, można było rozważać zastosowanie wyłącznie trybu naprawczego uregulowanego we wskazanym art. 51. Sprawa nie dotyczy bowiem samowoli określonej w art. 48, ani uregulowanej w art. 49b Prawa budowlanego, jeśli już – to inwestycji zrealizowanej z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego, albo robót budowlanych przy istniejącym i legalnie zrealizowanym oraz oddanym do użytkowania budynku. W obu zaś tych przypadkach należy stosować wskazany tryb, także wówczas, gdy wykonane roboty budowlane przy budynku (już po jego oddaniu do użytkowania) nie wymagały pozwolenia na budowę czy zgłoszenia (v. art. 50 ust 1 pkt 4 Prawa budowlanego, uchwała NSA z 3.10.2016 r., sygn. akt II OPS 1/16). Wobec stanowiska skarżących, warto w tym miejscu też dostrzec, że stwierdzając taki stan (istotne odstąpienie), należałoby rozważyć zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i zobligowanie na jego podstawie inwestorów przede wszystkim do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Nakazanie zaś w takiej sytuacji (ale też w każdej innej uzasadniającej zastosowanie art. 51) rozbiórki części obiektu budowlanego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego mogłoby mieć miejsce tylko w ostateczności, tj. w sytuacji stwierdzenia, że istotne odstąpienie powoduje stan niezgodności z prawem, którego w inny sposób nie można usunąć.

W tej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Przede wszystkim należy zgodzić się z organami nadzoru budowlanego, że w okolicznościach w niej występujących nie można stwierdzić, aby doszło do istotnego odstąpienia w rozumieniu art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, skoro charakterystyczny parametr jakim jest powierzchnia zabudowy - w stosunku do tarasu - nie uległ zmianie; taras skrócono, a schody wykonano w ramach jego pierwotnie przewidzianej powierzchni. Odstąpiono więc niewątpliwie od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę, ale odstąpienie to w takich warunkach nie ma charakteru istotnego. W tej sytuacji nie było więc podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 tej ustawy.

Niezależnie od tej argumentacji Sąd stwierdza, że nawet gdyby przyjąć za skarżącymi (powołującymi się na brak uwzględnienia spornych schodów na aktualnej mapie geodezyjnej, jak i inwentaryzacji powykonawczej), że część tarasu w postaci schodów powstała po oddaniu obiektu do użytkowania, to i tak nie byłoby podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i wydania na jego podstawie nakazu rozbiórki tej części obiektu. Sankcja żądana przez skarżących może być bowiem orzeczona tylko w przypadku braku możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W tej sprawie, choć skarżący na każdym etapie postępowania wnosili konsekwentnie o wydanie nakazu rozbiórki, to jednak nie wskazywali na żadną tego rodzaju nieprawidłowość związaną z kształtem tarasu na działce o nr ew. [...], która to wobec obowiązującego stanu prawnego nie mogłaby być zaakceptowana.

Sąd podziela tym samym stanowisko [...]WINB wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zgadza się z tym organem co do kompletności materiału dowodowego oraz ustaleń poczynionych na jego podstawie. Zgadza się również ze stwierdzeniem [...]WINB wskazującym na to, że zadaniem organu nie jest "dalsze" poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym ustaleniom tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla jednej ze stron postępowania, która się z nim nie zgadza i go kwestionuje. Stąd też Sąd uznał, że zarzuty procesowe podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Sąd zauważa przy tym, że wbrew stanowisku skarżących, wydana w sprawie decyzja kasacyjna [...]WINB została wykonana przez PINB. Organ ten usunął nieprawidłowości stwierdzone w jego postępowaniu przez organ odwoławczy i uzupełnił - kierując się zaleceniami [...]WINB - materiał dowodowy. Sąd zauważa nadto, że skarżący pomimo formułowanych zarzutów nie przedstawili żadnego dowodu wskazującego na to, że sporne schody zrealizowano po oddaniu obiektu do użytkowania. Sąd dostrzega jednocześnie, że skarżący zakupili nieruchomość sąsiednią w 2006 r., a - jak sam skarżący podał - sporne schody już wówczas istniały. Kwestionując natomiast w 2016 r. wykonane w ramach tarasu schody i murek oporowy, skarżący nie wskazał na żadną "dolegliwość" z tym związaną. Wywodzenie zaś o niezgodności tej części tarasu z zatwierdzonym projektem budowlanym, z przyczyn już podniesionych nie mogło stanowić wyłącznego powodu uwzględnienia (daleko idącego) żądania skarżących. Sąd ponownie przy tym stwierdza, że zastosowanie trybu naprawczego może mieć miejsce tylko w przypadkach określonych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, m.in. do robót budowlanych wykonanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Zastosowanie zaś art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego służyć ma usunięciu stwierdzonej niezgodności z przepisami prawa, czy inaczej: doprowadzeniu wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W tym przypadku nie stwierdzono tego rodzaju nieprawidłowości, o której mowa w art. 50 ust. 1, a skoro tak – to nie było również możliwym wydanie decyzji merytorycznej – pozytywnej (nakładającej obowiązki) na podstawie art. 51 ust. 1.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się naruszenia w sprawie art. 7, art. 77 § 1, czy art. 80 k.p.a.; uznał, że prawidłowym było wydanie decyzji odstępującej od nałożenia na inwestorów obowiązku. Sąd zauważa również, że z uwagi na to, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było z wniosku skarżących, a ten zawierał żądanie nakazu rozbiórki, PINB w decyzji z [...] czerwca 2018 r. mógł odnieść się do tego żądania, odmawiając wydania nakazu rozbiórki, co (wbrew zarzutom skargi) nie stanowi o naruszeniu prawa, ani o sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem orzeczenia. Sąd dostrzega przy tym, że równie dobrze organ ten mógłby orzec o umorzeniu postępowania w sprawie (wobec braku możliwości zastosowania przepisu prawa materialnego); obie te formy Sąd uznaje bowiem za dopuszczalne i zgadza się z [...]WINB, iż wywołują one ten sam skutek formalnoprawny. W tych warunkach Sąd nie podzielił więc zarzutów skargi dotyczących art. 105 § 1 k.p.a. Nie podzielił nadto zarzutu naruszenia art. 51 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, ani art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich nieuwzględnienie. W kontekście tych ostatnich Sąd raz jeszcze dostrzega, że skarżący wskazują na nieuwzględnienie w sprawie ich "uzasadnionych interesów", ale jednocześnie ich nie precyzują, także w kontekście ww. przepisów art. 5 Prawa budowlanego. I w końcu Sąd wyjaśnia, że o zasadności skargi nie mógł stanowić zarzut dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a. Sąd przede wszystkim dostrzega w tej kwestii, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek jedynie wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, że uniemożliwiono jej w ten sposób dokonania konkretnych czynności procesowych. Skarżący nie wykazali, w jaki sposób brak zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków uniemożliwił im dokonanie czynności procesowych ani nie wskazali tych czynności. Jednocześnie Sąd stwierdza, że z akt sprawy wynika, iż PINB zastosował się do art. 10 § 1 k.p.a. informując strony pismem z [...] maja 2018 r. o zakończeniu postępowania dowodowego, o czym skarżący dowiedzieli się [...] maja 2018 r.; decyzję zaś wydał [...] czerwca 2018 r., a wobec tego ww. zarzut należało uznać w całości za chybiony.

W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.