VII SA/Wa 3089/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 12 listopada 2024 r., znak DOZ-OAiK.650.560.2024.UB w przedmiocie skreślenia z rejestru zabytków postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu I. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

I. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 12 listopada 2024 r., znak DOZ-OAiK.650.560.2024.UB. W skardze poinformował, że wniósł do ww. organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej wydaniem decyzji z 12 listopada 2024 r. Ponadto do skargi załączył odpis tego wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że 27 listopada 2024 r. do organu wpłynął wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z 12 listopada 2024 r. Podał również, że na dzień sporządzania odpowiedzi na skargę, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest rozpatrywany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).

Ustawodawca, na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a., wprowadził więc wybór sposobu zaskarżenia określonej kategorii rozstrzygnięć: albo przez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo przez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Niemożliwe jest jednoczesne skorzystanie z dwóch środków zaskarżenia, gdyż dwa podmioty niezależne od siebie nie mogą równolegle prowadzić postępowania dotyczącego prawidłowości wydania tego samego aktu prawnego.

Skarżący w świetle powyższego przepisu powinien zdecydować, który ze środków zaskarżenia uruchomić: skargę do WSA, czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Sąd, w przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (tak jak w rozpoznawanej sprawie), nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 979/15; 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4285/17).

Tym samym Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. zobligowany był ją odrzucić.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w pkt 1 sentencji.

O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.