VII SA/Wa 293/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ś. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia: odrzucić skargę.

M. Ś., reprezentowany przez pełnomocnika K. Ś., w piśmie z dnia 14 stycznia 2022 r. wniósł skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] o odmowie uzupełnienia postanowienia tego organu z dnia [...] października 2021 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. prostujące z urzędu postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie budowli składającej się z płyty obornikowej wraz z murem oporowym oraz zbiornika na gnojowicę, znajdujących się na działce nr [...] w miejscowości W., gmina K. oraz wzywające inwestora do wystąpienia do Burmistrza Miasta K. o wydanie warunków zabudowy dla tej inwestycji.

W tym samym piśmie skarżący zaskarżył również postanowienie organu z dnia [...] października 2021 r. nr [...]. Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2022 r., wydanym na podstawie art. 57 § 3 p.p.s.a., Przewodniczący Wydziału zarządził rozdzielenie skarg na te dwa postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] o odmowie uzupełnienia postanowienia tego organu z dnia [...] października 2021 r. nr [...] wydane na podstawie art. 111 § 1 i § 1b k.p.a.

Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Ponadto, z brzmienia § 1b ww. przepisu wynika, iż uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. W tym przypadku termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od chwili doręczenia jej postanowienia.

Taka konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) (vide: postanowienie NSA z 16 września 2010 r., I OSK 1486/10, postanowienie NSA 10 kwietnia 2008 r., I OSK 875/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy m.in. art. 109-113. Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. Może ono być przedmiotem kontroli Sądu w ramach kontroli postanowienia, uzupełnienia którego dotyczy.

Reasumując, skoro na zaskarżone postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie przysługuje zażalenie, postanowienie to nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy, to nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.