VII SA/Wa 2620/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę

1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") postanowieniem z dnia [...] września 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1257 z późn. zm.; dalej: ,,k.p.a.’’) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202; dalej: ,,p.b’’), po rozpatrzeniu zażalenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], nakładające na [...] Sp. z o.o. obowiązek przedłożenia - w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia – decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie podświetlanego nośnika reklamowego o konstrukcji stalowej i całkowitej wysokości ok. 11,90 m w postaci rusztowania o wymiarach ok. 5,46 x 12,44 m (rzut podstawy nośnika), z zamocowanym banerem reklamowym, znajdującego się na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej w [...] przy [...], ul. [...] i ul. [...]; czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opinią techniczną w zakresie zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi i uzgodnieniami; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu i w tym zakresie orzekł, że obowiązek należy wykonać w terminie 60 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 24 sierpnia 2017 r., PINB zawiadomił [...] S.A. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej nośnika reklamowego w postaci rusztowania, usytuowanego na terenie działek nr ewid. [...] z obrębu [...] i nr ewid. [...] z obrębu [...], położonych w [...] przy [...], ul. [...] i ul. [...] oraz oględzinach planowanych na dzień 13 września 2017 r.

Przedstawiciel organu powiatowego w dniu 13 września 2017 r., dokonał oględzin przedmiotowego nośnika reklamowego. W sporządzonym protokole nr [...] stwierdzono, że nośnik reklamowy ma konstrukcję stalową w postaci rusztowania, do której zamocowany jest baner. Nośnik jest wyposażony w oświetlenie. Podstawa nośnika ma wymiary 5,40 x 12,45 m, zaś wysokość nośnika wynosi ok. 14,10 m. Rusztowanie ustabilizowane jest za pomocą bloków betonowych. Nośnik reklamowy jest chroniony sygnalizacją alarmową. W protokole wskazano również, że przedmiotowy nośnik reklamowy znajduje się na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] i nr ewid. [...] z obrębu [...]. Ł. J. uczestniczący w oględzinach oświadczył do protokołu, że działka nr ewid. [...] uległa podziałowi, zaś do działki nr ewid. [...] przylega działka nr ewid. [...] z obrębu [...].

PINB postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 p.b. zobowiązał [...] S.A. do przedłożenia w wyznaczonym terminie określonych w tym postanowieniu dokumentów.

Następnie [...]WINB postanowieniem nr z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] uchylił w całości zaskarżone przez pełnomocnika [...] S.A. postanowienie nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu.

Pismem z dnia 10 listopada 2017 r., PINB zawiadomił [...] S.A. i [...] Sp. z o.o., że w sprawie ww. nośnika reklamowego w postaci rusztowania prowadzone jest postępowanie administracyjne.

Kolejno, pismem z dnia 4 grudnia 2017 r. (stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu powiatowego z dnia 10 listopada 2017 r.) [...] sp. z o.o. poinformowała, że jest inwestorem ww. nośnika reklamowego, który został zrealizowany wyłącznie na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] w dniu [...].04.2017 r. w oparciu o skutecznie dokonane w dniu 9 września 2015 r. zgłoszenie (wobec którego organ wniósł sprzeciw, który następnie decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] został uchylony, a postępowanie zostało umorzone).

Przedstawiciel PINB w dniu 11 grudnia 2017 r., ponownie dokonał oględzin przedmiotowego nośnika reklamowego. W sporządzonym protokole nr [...] potwierdzono dotychczasowe ustalenia faktyczne.

Kolejna kontrola przedmiotowego nośnika reklamowego została przeprowadzona przez przedstawicieli organu powiatowego w dniu [...] lutego 2018 r. przy udziale przedstawiciela [...] Sp. z o.o. oraz przedstawiciela [...] S.A. W sporządzonym protokole nr [...] wskazano, że dokonano pomiarów przedmiotowego nośnika reklamowego, które odpowiednio wynoszą: wysokość - 11,90 m, długość - 12,44 m i szerokość - 5,46 m. Nadto w oparciu o przedstawiony dokument z pomiaru kontrolnego usytuowania przedmiotowego nośnika reklamowego dokonanego przez uprawnionego geodetę - G. W. doprecyzowano, że nośnik ten usytuowany jest w całości na działce nr ewid. [...] z obrębu [...].

2. [...] sp. z o.o., z siedzibą w [...] złożyła zażalenie na powyższe postanowienie organu powiatowego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

a) art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b., poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji w której mamy do czynienia z realizacją inwestycji w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie w dniu 8 września 2015 r., co wyłącza stosowanie przez organ procedury z ww. przepisu, a obliguje zastosowanie odpowiednich postanowień art. 50-51 p.b.;

b) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 w zw. z art. 126 k.p.a., oraz art. 124 k.p.a., poprzez:

- błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie podstawy realizacji inwestycji oraz rozmiarów zrealizowanej inwestycji;

- naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, co nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem postanowienia i w konsekwencji błędne wydanie postanowienia nakładającego na Spółkę obowiązek przedłożenia dokumentów.

Skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia organu I instancji.

3. [...]WINB po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z [...] września 2018 r., nr [...] - uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu i w tym zakresie orzekł, że obowiązek należy wykonać w terminie 60 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. W pozostałej części organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przedmiotem postępowania administracyjnego objęty był podświetlany nośnik reklamowy o konstrukcji stalowej i całkowitej wysokości ok. 11,90 m w postaci rusztowania o wymiarach ok. 5,46 x 12,44 m (rzut podstawy nośnika), z banerem reklamowym, umocowany za terenie za pomocną bloków betonowych znajdujący się w rejonie [...] przy ul. [...] i ul. [...] w [...]. Stwierdził, że toku kontynuowanego w związku z postanowieniem kasacyjnym [...]WINB nr [...] postępowania organu I instancji ustalono, że przedmiotowy nośnik reklamowy usytuowany jest w całości na należącej do [...] S.A. działce nr ewid. [...] z obrębu [...] (co wynika z protokołu kontroli PINB [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] i załączonego sprawozdania oraz wydruku z mapy zasadniczej z wynikami pomiaru kontrolnego wykonanego przez uprawnionego geodetę). Inwestorem tego nośnika reklamowego jest [...] Sp. z o.o., co wynika z pisma ww. Spółki z dnia 4 grudnia 2017 r. W piśmie tym wskazano, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w dniu 25 kwietnia 2017 r.

[...] Sp. z o.o., domagając się w zażaleniu uchylenia zaskarżonego postanowienia [...] wskazała, że nośnik reklamowy zrealizowany został w oparciu o skuteczne zgłoszenie z dnia 8 września 2015 r., co wyłącza stosowanie procedury z art. 48 ust. 2 p.b. a obliguje do przeprowadzenia postępowania w oparciu o przepisy art. 50-51 p.b.

W ocenie [...]WINB nie sposób się zgodzić z powyższym poglądem. Organ wojewódzki podkreślił, że z uzyskanych od Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] akt administracyjnych, znak: [...] wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...], wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia [...] Sp. z o.o. z dnia [...] września 2015 r., dotyczącego zamiaru montażu rusztowań modułowych z siatką reklamową wraz z oświetleniem na nieruchomości, przy [...] w [...] - na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] i umorzył postępowanie organu I instancji.

[...]WINB wziął pod uwagę, że skarżąca spółka powoływała się na powyższe zgłoszenie z dnia [...] września 2015 r. i decyzję Wojewody [...] nr [...] w innej sprawie administracyjnej (załatwionej ostatecznie decyzją rozbiórkową PINB z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...]). W sprawie tej nakazem rozbiórki objęty był podświetlany nośnik reklamowy w postaci rusztowania stalowego o podobnych parametrach z zamontowaną na nim drukowaną siatką winylową, usytuowany na tej samej działce co obecny, z tym, że uprzedni nośnik reklamowy został rozebrany (co potwierdza protokół kontroli PINB z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] wraz z załączonym do niego materiałem zdjęciowym).

W tym samym miejscu w terminie późniejszym (tj. w dniu 25 kwietnia 2017 r., co wynika z pisma z dnia 4 grudnia 2017 r.) [...] Sp. z o.o. znowu posadowiła podświetlany nośnik reklamowy w kształcie rusztowania, (powołując się na to samo co poprzednio zgłoszenie z dnia [...] września 2015 r., chcąc tym razem dowieść legalności nowopowstałego nośnika reklamowego).

Tym samym, w ocenie organu wojewódzkiego nie można przyjąć, aby nowo zrealizowany nośnik reklamowy powstał na podstawie skutecznego zgłoszenia z dnia [...] września 2015 r. Wskazał, że przepisy p.b. nie przewidują możliwości, aby w oparciu o to samo zgłoszenie móc dwukrotnie realizować taką samą inwestycję budowlaną. Wziął również pod uwagę, że decyzja Prezydenta [...] nr [...] wnosząca sprzeciw wobec zgłoszenia z dnia [...] września 2015 r. została uchylona przez Wojewodę [...] z przyczyn formalnoprawnych, tj. z uwagi, że nie została prawidłowo doręczona).

Zdaniem organu wojewódzkiego, na realizację przedmiotowej inwestycji budowlanej wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, bowiem przedmiotowy nośnik reklamowy stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. (do kategorii której zaliczone zostały wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe), na co wskazują jego parametry techniczne (wymiary wynoszące ok 5,46 x 12,44 m i wysokość wynosząca ok. 11,90 m) oraz ustabilizowanie za pomocą bloków betonowych.

W ocenie organu odwoławczego, PINB zastosował do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy właściwy tryb przepisów p.b., czyli tryb określony w przepisach art. 48 p.b. Zaznaczył przy tym, że art. 48 p.b. dopuszczają legalizację samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub części obiektu, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Powołał się przy tym na art. 48 ust. 3 p.b. Zdaniem [...]WINB, organ powiatowy prawidłowo wydał postanowienie nr [...] zobowiązujące [...] Sp. z o.o. do przedłożenia wymienionych dokumentów, niezbędnych do kontynuowania procedury legalizacyjnej.

Z przekazanych przy piśmie PINB z dnia 2 lipca 2018 r., załączników wynika, że [...] Sp. z o.o. przy piśmie z dnia 1 czerwca 2018 r. przedłożyła do organu powiatowego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, cztery egzemplarze projektu budowlanego rusztowania modułowego, balastowanego do montażu banneru reklamowego wraz z załącznikami oraz potwierdzenie złożonego w dniu 1 czerwca 2018 r. do właściwego organu wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla ww. nośnika reklamowego.

W ocenie organu wojewódzkiego (mając na uwadze konieczność uzyskania przez podmiot zobowiązany decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej inwestycji, co podlega odrębnej procedurze administracyjnej) stwierdził, że 30 dniowy termin wyznaczony w zaskarżonym postanowieniu do jest zbyt krótki do terminowego wywiązania się z nałożonego obowiązku przedłożenia żądanych dokumentów.

W konsekwencji [...]WINB postanowieniem z dnia [...] września 2018 r., nr [...] - uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu i w tym zakresie orzekł, że obowiązek należy wykonać w terminie 60 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

4. Skargę na postanowienie z dnia [...] września 2018 r., wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskarżonemu rozstrzygnięcia zarzuciła naruszenie:

a) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przez organ II instancji i uchylenie zaskarżonego postanowienia jedynie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie wyznaczenia nowego terminu; w ocenie skarżącej spółki organ odwoławczy zobligowany był do uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia z uwagi na jego wadliwość;

b) art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b. poprzez jego błędne zastosowanie; zdaniem skarżącej spółki przedmiotem niniejszej sprawy jest realizacja inwestycji w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie z dnia [...] września 2015 r.;

c) art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 124 § 2 k.p.a., poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (w szczególności w zakresie podstawy zrealizowanej inwestycji, co nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem postanowienia).

Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozważenie przez Sąd zasadności uchylenia poprzedzającego go postanowienia PINB z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.

5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

1. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: P.p.s.a.) zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

2. Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należy przyznać organom a nie Stronie skarżącej.

Przedmiotem sporu jest postanowienie [...]WINB z dnia [...] września 2018 r., nr [...], w którym organ uchylił zaskarżone postanowienie PINB w części dotyczącej terminu i w tym zakresie orzekł, że wskazane w postanowieniu obowiązki należy wykonać w terminie 60 dni od dnia otrzymania postanowienia. W pozostałej części organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Przedmiotem postępowania administracyjnego objęty był podświetlany nośnik reklamowy o konstrukcji stalowej i całkowitej wysokości ok. 11,90 m w postaci rusztowania o wymiarach ok. 5,46 x 12,44 m (rzut podstawy nośnika), z banerem reklamowym, umocowany za terenie za pomocną bloków betonowych znajdujący się w rejonie [...] przy ul. [...] i ul. [...] w [...].

Z ustaleń organów wynikały następujące okoliczności mające wpływ na wydane rozstrzygniecie:

- nośnik reklamowy usytuowany był w całości na należącej do [...] S.A. działce nr ewid. [...] z obrębu [...] (co wynika z protokołu kontroli PINB [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] i załączonego sprawozdania oraz wydruku z mapy zasadniczej z wynikami pomiaru kontrolnego wykonanego przez uprawnionego geodetę);

- inwestorem tego nośnika reklamowego był [...] Sp. z o.o. (to wynika z pisma Spółki z dnia 4 grudnia 2017 r.; w piśmie tym wskazano, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w dniu 25 kwietnia 2017 r.); przepisy p.b. nie definiuje pojęcia "inwestora", ale przyjmuje się, że jest nim sprawca samowoli budowlanej, czyli podmiot, który we własnym imieniu i na własną rzecz prowadzi roboty budowlane (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 2943/17);

- skarżąca Spółka domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia PINB wskazała, że nośnik reklamowy zrealizowany został w oparciu o skuteczne wcześniejsze zgłoszenie z dnia [...] września 2015 r. (co w ocenie Strony wyłącza stosowanie procedury z art. 48 ust. 2 p.b. a obliguje do przeprowadzenia postępowania w oparciu o przepisy art. 50-51 p.b.).

3. Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organom wydającym zaskarżone postanowienia a nie Stronie. Z akt sprawy wynikają bowiem następujące ustalenia:

- z uzyskanych od Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] akt administracyjnych (znak: [...]) wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...], wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia [...] Sp. z o.o. z dnia [...] września 2015 r., dotyczącego zamiaru montażu rusztowań modułowych z siatką reklamową wraz z oświetleniem na nieruchomości, przy [...] w [...] - na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] i umorzył postępowanie organu I instancji;

- skarżąca Spółka powoływała się na powyższe zgłoszenie z dnia [...] września 2015 r. i decyzję Wojewody [...] nr [...] w innej sprawie administracyjnej (załatwionej ostatecznie decyzją rozbiórkową PINB z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...]); w sprawie tej nakazem rozbiórki objęty był podświetlany nośnik reklamowy w postaci rusztowania stalowego o podobnych parametrach z zamontowaną na nim drukowaną siatką winylową, usytuowany na tej samej działce co obecny, z tym, że uprzedni nośnik reklamowy został rozebrany (co potwierdza protokół kontroli PINB z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] wraz z załączonym do niego materiałem zdjęciowym);

- w tym samym miejscu ale w terminie późniejszym (tj. w dniu 25 kwietnia 2017 r., co wynika z pisma z dnia 4 grudnia 2017 r.) [...] Sp. z o.o. ponownie posadowiła podświetlany nośnik reklamowy w kształcie rusztowania, (powołując się na to samo co poprzednio zgłoszenie z dnia [...] września 2015 r., chcąc tym razem wskazać na legalności nowopowstałego nośnika reklamowego).

Zatem, zdaniem Sądu, nie można przyjąć, aby nowo zrealizowany nośnik reklamowy powstał na podstawie skutecznego wcześniejszego zgłoszenia z dnia [...] września 2015 r. Zasadnie to potwierdziły organy wydające zaskarżone postanowienia. Przepisy p.b. nie przewidują bowiem możliwości, aby w oparciu o jedno i to samo zgłoszenie móc dwukrotnie lub kilkukrotnie realizować taką samą inwestycję budowlaną. Taka sytuacja jest niedopuszczalna, gdyż dotyczy różnych zakresów przedmiotowych i innych postępowań administracyjnych. Podkreślić również należy to, że decyzja Prezydenta [...] nr [...] wnosząca sprzeciw wobec zgłoszenia z dnia [...] września 2015 r. została uchylona przez Wojewodę [...] z przyczyn formalnoprawnych (nie została prawidłowo doręczona).

W ocenie Sądu, na realizację wskazanej w postanowieniach inwestycji budowlanej wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Przedmiotowy nośnik reklamowy stanowi bowiem budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. (do kategorii której zaliczone zostały wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe), na co wskazują jego parametry techniczne (wymiary wynoszące ok 5,46 x 12,44 m i wysokość wynosząca ok. 11,90 m) oraz ustabilizowanie za pomocą bloków betonowych. Wyliczenie zawarte w art. 3 pkt 3 p.b. nie jest kompletne i nie stanowi zamkniętego katalogu, a jedynie służy ułatwieniu kwalifikacji określonego obiektu do kategorii budowli w sytuacji, gdy obiekt posiada cechy tożsame lub znacznie zbliżone do jednego z wymienionych w tym przepisie (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 952/18). W jednym z uzasadnień NSA przyjął, że wolno stojący nośnik reklamowy o konstrukcji stalowej, wsparty na dwóch stalowych słupach z odciągami stalowymi z kształtowników stalowych, wewnątrz których na całej rozpiętości złożone zostały bloczki betonowe o wymiarach 5,20 m x 2,60 m jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2008/16). Pogląd ten należy podzielić również w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu, organy w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowały tryb określony w przepisach art. 48 p.b. Przepis ten dopuszcza legalizację samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub części obiektu, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Organy prawidłowo również wskazały na art. 48 ust. 3 p.b., zgodnie z którym "(...) w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2 m.in. nakłada się obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2".

Zdaniem Sądu, organy prawidłowo wydały postanowienie zobowiązujące [...] sp. z o.o. do przedłożenia wymienionych dokumentów, niezbędnych do kontynuowania procedury legalizacyjnej. Z przekazanych przy piśmie PINB z dnia 2 lipca 2018 r., załączników wynika, że Spółka przy piśmie z dnia 1 czerwca 2018 r. przedłożyła do organu powiatowego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, cztery egzemplarze projektu budowlanego rusztowania modułowego, balastowanego do montażu banneru reklamowego wraz z załącznikami oraz potwierdzenie złożonego w dniu 1 czerwca 2018 r. do właściwego organu wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla ww. nośnika reklamowego.

Zasadnie zatem organ wojewódzki (mając na uwadze konieczność uzyskania przez podmiot zobowiązany decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej inwestycji, co podlega odrębnej procedurze administracyjnej) stwierdził, że 30 dniowy termin wyznaczony w zaskarżonym postanowieniu do jest zbyt krótki do terminowego wywiązania się z nałożonego obowiązku przedłożenia żądanych dokumentów. W konsekwencji [...]WINB postanowieniem z dnia [...] września 2018 r., nr [...] - uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu i w tym zakresie orzekł, że obowiązek należy wykonać w terminie 60 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Termin przedłożenia wymaganych dokumentów, przewidziany w art. 48 ust. 3 p.b., określa sam organ w ramach posiadanego przez siebie luzu decyzyjnego. Nie jest to przy tym termin materialnoprawny, prekluzyjny, ale ma on charakter procesowy. Oznacza to, że termin ten może być w dowolny sposób zarówno przedłużany jak i skracany (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 571/18). W niniejszej sprawie termin ten zasadnie został wydłużony.

Zasadniczo każda budowa musi być zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem albo z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto nie może naruszać przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Dopiero w przypadku łącznego zrealizowania tych wymogów właściwy organ nadzoru budowlanego może podjąć dalsze czynności, zmierzające do legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu, określone w art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 49 p.b. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 627/18).

5. Zdaniem Sądu, wszelkie zarzuty zawarte w skardze są bezzasadne. Organy wydając zaskarżone postanowienie nie naruszyły przepisów postępowania (w tym art. 7, art. 8, art. 77 i art. 124 § 2 k.p.a.), jak i też prawidłowo zastosowały w sprawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b. Wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 471/18). Naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. następuje wówczas, gdy organ nie podejmie działań w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego istotnego dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i wyda rozstrzygnięcie pomimo niekompletnych ustaleń (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1172/18). Taka sytuacja jednak w analizowanej sprawie nie wystąpiła.

Przepisy art. 48 ust. 2 i 3 p.b. należy rozumieć w ten sposób, że nałożony na inwestora obowiązek złożenia stosownego zaświadczenia w wyznaczonym terminie musi być bezwzględnie przez niego zrealizowany, pod rygorem sankcji określonej w art. 48 ust. 4 p.b. (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 828/17). Żaden przepis p.b. nie przewiduje w sytuacji niespełnienia przez stronę w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 527/18). Zatem ustawodawca z mocy art. 48 ust. 4 p.b. nie pozostawia właściwemu organowi wyboru treści rozstrzygnięcia - nakazując mu stosować przepis art. 48 ust. 1 p.b., czyli nakaz rozbiórki (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 874/17).

6. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji, oddalając skargę na postanowienie na podstawie art. 151 P.p.s.a.