VII SA/Wa 2395/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Monika Kramek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2020 r., znak: [...],[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] (dalej: "PINB dla m. [...]", "organ I instancji") z dnia [...] października 2019 r., Nr [...], nakazującej rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 20 października 2016 r. przedstawiciele organu I instancji przeprowadzili czynności kontrolne na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. D. w W., podczas których odnotowali występowanie wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej montowanej do słupa stalowego utwierdzonego w fundamencie zagłębionym w gruncie (nr [...]). Pismem z dnia 14 listopada 2016 r. PINB dla m. [...] wezwał [...] S.A. (dalej: "inwestor") oraz właściciela działki ew. nr [...] w obrębie [...] do złożenia wyjaśnień w sprawie przedmiotowego nośnika reklamowego. W odpowiedzi Spółka poinformowała, że przedmiotowy nośnik reklamowy został zrealizowany przez inwestora na podstawie umowy najmu z dnia [...] sierpnia 2006 r. zawartej z M. L.. Na jej podstawie oddano w najem część działki nr ew. [...] obręb [...], celem umieszczenia jednego nośnika reklamowego typu [...]. Następnie, w dniu 6 grudnia 2016 r. do siedziby organu I instancji wpłynęło pismo Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu m. [...], przy którym przekazano kopie wszystkich akt znajdujących się w zasobach archiwalnych Wydziału. Wynika z nich, że w dniu 11 lipca 2007 r. do Urzędu Dzielnicy [...] wpłynęło pismo K. W. - pełnomocnika inwestora, informujące o zamiarze instalacji kilku urządzeń reklamowych na terenie m. [...], w tym nośnika reklamowego dwustronnego składającego się z tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 6 m x 3 m i stupa o wysokości 6 m, przy ul. D. w W.. W dniu [...] lipca 2007 r. decyzją Prezydenta m. [...] nr [...] wniesiono sprzeciw wobec powyższego zgłoszenia z uwagi na brak zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Z.. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania od wskazanej decyzji, uchylił kwestionowane rozstrzygnięcie Prezydenta m. [...] ze względu na doręczenie decyzji inwestorowi po upływie ustawowych 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia. Jednocześnie w wyniku analizy przesłanej dokumentacji ustalono, że nośnik reklamowy będący przedmiotem niniejszego postępowania, nie mógł być objęty zgłoszeniem z dnia [...] lipca 2007 r., z uwagi na jego inne wymiary. W dniu 21 lutego 2017 r. przeprowadzono oględziny z udziałem przedstawiciela inwestora, w trakcie których ustalono, że na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. D. w W., usytuowany jest wolnostojący nośnik reklamowy z tablicą o wymiarach 8,0 m x 4,0 m, mocowaną do słupa o wysokości 6 m. Jednocześnie przedstawiciel inwestora przedłożył do akt sprawy kopię pisma z dnia 18 czerwca 2006 r., adresowanego do Urzędu Dzielnicy [...] m. [...], informującego o zamiarze ustawienia na terenie m. [...] kilku wolnostojących tymczasowych nośników reklamowych, w tym nośnika reklamowego jednostronnego o wymiarach powierzchni reklamowej 8,0 m x 4,0 m przy ul. P..

Po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego PINB dla m. [...] decyzją z dnia [...] października 2019 r. nakazał rozbiórkę spornego wolnostojącego nośnika reklamowego uznając, że stanowi on samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, a także narusza zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Z. uchwalonego przez Radę Gminy [...] nr [...] w dniu [...] lipca 1999 r. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł inwestor, domagając się jego uchylenia i zarzucając organowi nieumożliwienie rozpoczęcia procedury legalizacji nośnika reklamowego poprzez wydanie postanowienia o nałożeniu obowiązku złożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji reklamy na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Po jego rozpatrzeniu [...]WINB decyzją z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, urządzenie reklamowe wolnostojące, trwale związane z podłożem jest obiektem budowlanym. Przedmiotowy nośnik stanowi zatem budowlę, której realizacja objęta była obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wykonanie bowiem obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, jak np. słupki i konstrukcja nośna, przesądza o tym, że wykonywanie tego obiektu, jako całości w danym miejscu jest budową, w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. [...]WINB podkreślił, że sporny nośnik przy ul. D. w W. posiada tablicę reklamową o wymiarach około 4,0 m x 8,0 m, montowaną do słupa stalowego utwierdzonego w fundamencie zagłębionym w gruncie, co potwierdzono zarówno w czasie oględzin przeprowadzonych w 2016 i 2017 roku, jak i w czasie kontroli z dnia [...] stycznia 2020 r. przeprowadzonej w wyniku wykonania postanowienia [...]WINB z dnia Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., zlecającego PINB dla m. [...] przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie. Równocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że dokonując oceny trwałości związania z gruntem należy wziąć pod uwagę wszystkie lokalizowane obiekty reklamowe bezpośrednio na gruncie, które z uwagi na swoje duże gabaryty i działanie sił natury mogą ulec przewróceniu i doprowadzić do powstania szkód na osobie lub mieniu, bądź w ruchu publicznym, wymagają trwałego związania z gruntem i są budowlą w rozumieniu art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego, a nie urządzeniem wymienionym w art. 29 ust. 2 pkt 6 tej ustawy.

Jednocześnie [...]WINB podniósł, że z informacji udzielonej w piśmie z 24 sierpnia 2020 r. przez Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu m. [...] dla Dzielnicy [...] wynika wprost, że organ nie dysponuje dokumentacją zgłoszeniową wobec wniosku pełnomocnika inwestora, dotyczącego zgłoszenia m.in. zamiaru montażu wolnostojącego nośnika reklamowego nr [...] o wymiarach 8,0 m x 4,0 m zlokalizowanego zgodnie ze zgłoszeniem z dnia [...] września 2006 r. Z tego względu w ocenie [...]WINB organ I instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji nośnika reklamowego jako postawionego bez wymaganego pozwolenia na budowę i właściwie zastosował art. 48 – 49 Prawa budowlanego. Na ich gruncie istnieje możliwość legalizacji obiektu budowlanego zrealizowanego samowolnie pod warunkiem spełnienia łącznie następujących przesłanek:

a) budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

b) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem,

c) inwestor przedkłada dokumenty, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego,

d) uiszczona zostaje opłata legalizacyjna.

W tym miejscu wojewódzki organ nadzoru budowlanego podkreślił, że na terenie spornej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla Z., zatwierdzony uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 1999 r. Rady Gminy [...]. Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt b tego planu, dopuszcza się lokalizację reklam w formie: słupów reklamowych o wysokości 4 m i średnicy do 1,5 m, a także tablic, neonów i ekranów o powierzchni do 8 m2. Tymczasem przedmiotowy nośnik reklamowy posiada tablicę o powierzchni reklamowej około

24 m2, co oznacza jego niezgodność z przepisami planistycznymi. Stąd też, zdaniem [...]WINB, jego legalizacja nie jest możliwa.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu [...]WINB wyjaśnił, że jedynie łączne spełnienie przesłanek, o jakich mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, daje możliwość wdrożenia procedury legalizacyjnej. Organ orzekający w sprawie nie jest z kolei zobowiązany w każdym przypadku do podjęcia takiego postanowienia, a wydanie go w sytuacji stwierdzenia przeszkód do wdrożenia procedury legalizacyjnej byłoby całkowicie zbędne i mogłoby narazić inwestora na bezzasadne poniesienie kosztów. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego PINB dla m. [...] był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu, gdyż legalizacja samowoli w przypadku braku zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest dopuszczalna.

Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] S.A. z siedzibą w W., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, poprzez nieuwzględnienie uzupełnienia,

- art. 48 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez ich błędną wykładnię.

W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] października 2020r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] z dnia [...] października 2019 r., Nr [...], nakazującą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej o wymiarach 4,0m x 8,0m mocowanej do słupa stalowego, utwierdzonego w fundamencie zagłębionym w gruncie, wybudowanego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. D. w W.

Nakazując rozbiórkę tego nośnika po pierwsze uznano, że został on zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, po drugie przyjęto, że wobec zapisów obowiązującego na tym terenie planu miejscowego – brak jest możliwości wdrożenia w stosunku do niego procedury legalizacyjnej. Te zaś okoliczności uzasadniają zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Ocena ta, zdaniem Sądu, jest prawidłowa; oparta na wyczerpująco ustalonych okolicznościach faktycznych, a także na właściwych przepisach prawa, w tym budowlanego i miejscowego, i właściwej ich interpretacji. Dlatego też Sąd nie podzielił żadnego z zarzutów podniesionych w skardze, zgadzając się z organami nadzoru budowlanego tak co do kwalifikacji objętego postępowaniem nośnika reklamowego, jak również – wykładni przepisów obowiązującego na tym obszarze planu miejscowego.

Podkreślić trzeba, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło nośnika reklamowego składającego się z tablicy reklamowej o wymiarach 4,0m x 8,0m mocowanej do słupa stalowego, utwierdzonego w fundamencie zagłębionym w gruncie, wybudowanego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. D. w W..

Bezspornym jest, że inwestorem i właścicielem tego nośnika jest skarżąca – [...] S.A. w W. oraz, że na jego realizację nie uzyskano wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę ( okoliczność bezsporna). Nie budzi przy tym wątpliwości w sprawie dokonana przez organy orzekające kwalifikacja prawna zrealizowanego nośnika.

W tym miejscu przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z powyższego wynika, że ww. roboty -instalacja tablic i urządzeń reklamowych- nie zostały objęte obowiązkiem uzyskania (wcześniej: ostatecznego) pozwolenia na budowę, a jedynie obowiązkiem dokonania zgłoszenia. Odstępstwo to, od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, ma charakter wyjątku, a wobec tego nie może być też interpretowane rozszerzająco. Przy czym, co do zasady – wzniesienie budowli, przez którą ustawa uznawała i uznaje nadal urządzenie reklamowe wolno stojące i trwale związane z gruntem - art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Kryterium rozróżnienia pomiędzy budową budowli – tj. urządzenia reklamowego, a instalowaniem tablicy lub urządzenia reklamowego stanowią cechy tego urządzenia i sposób jego posadowienia. Jak zauważa się w orzecznictwie, w wyniku czynności instalowania ma powstać nowe urządzenie reklamowe; zakres jednak prac, jakie winny być wykonane przy realizacji tego urządzenia zawsze będzie wynikał z konkretnej ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość tegoż urządzenia, jak i miejsce jego posadowienia. "Inne będą bowiem prace wykonywane przy realizacji urządzenia wolnostojącego o wadze kilku kilogramów, a inne o wadze kilku ton, inne przy urządzeniu o wysokości jednego metra, a inne przy urządzeniu o wysokości kilkunastu metrów. (...) Wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy może to być obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też wolnostojący nie trwale związany z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym. Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę również przepis art. 5 Prawa budowlanego w świetle, którego nie jest obojętna jego wielkość i cechy konstrukcyjne" ( wyrok NSA z 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1034/09). W konsekwencji, jak wskazał NSA w cyt. wyroku, "dla przyjęcia, czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego (...)".

Podzielając w całości to stanowisko i przenosząc je grunt niniejszej sprawy, Sąd zauważa, że przedmiotowa inwestycja nie polegała tylko na instalowaniu urządzenia; inwestycja ta obejmowała większy zakres prac, a to prowadziło do obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestycja ta wymagała realizacji podłoża/fundamentu, mocowania konstrukcji, po czym dopiero mógł nastąpić montaż tablicy reklamowej o wymiarach ok. 4 m x 8 m. Z tych też powodów rację mają organy orzekające w sprawie wskazując, że dotyczy ona wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę. Analizując sprawę w tym aspekcie prawidłowo organy uznały, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje wyłącznie sposób i metoda związania z gruntem, ani technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania.

Istotny dla rozstrzygnięcia jest stopień trwałości połączenia oraz to czy konstrukcja opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. (wyroki NSA z 1 marca 2012 r., II OSK 2558/10, z 5 stycznia 2011 r., II OSK 25/10, z 10 października 2010 r., II OSK 1596/09, z 1 października 2009 r., II OSK 1461/08, z 12 maja 2009 r., II OSK 735/08 oraz z 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05, orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy także podkreślić, że zasadnie organy przyjęły, że przedmiotowy nośnik reklamowy, ze względu na swoje wymiary nie był objęty zgłoszeniem z dnia [...] lipca 2007r. dotyczącym zamiaru realizacji nośnika reklamowego dwustronnego składającego się z tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 6 m x 3 m i stupa o wysokości 6 m, przy ul. D. w W..

Dlatego też, kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do wadliwego uruchomienia trybu uregulowanego w art. 48 Prawa budowlanego (skoro skarżąca nie uzyskała na przedmiotową inwestycję wymaganego pozwolenia na budowę), a także – aby wadliwie na jego podstawie orzeczono nakaz rozbiórki (wobec, w szczególności, niezgodności tej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym). Należy podkreślić, że zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W myśl ust. 2, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

Rację ma więc organ odwoławczy podnosząc w niniejszej sprawie, że dopuszczalność legalizacji obiektów budowlanych wykonanych w warunkach samowoli budowlanej została uzależniona od spełnienia dwóch (określonych w cyt. ust. 2) warunków, w tym: zgodności tej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co w przypadku obowiązywania planu miejscowego oznacza brak sprzeczności z ustaleniami tego planu.

Należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że w niniejszej sprawie ta przesłanka nie jest spełniona; dlatego też nie było możliwe uruchomienie procedury legalizacyjnej i należało orzec na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Niekwestionowaną okoliczności jest, że przedmiotowy nośnik reklamowy został usytuowany na terenie dla którego obowiązuje miejscowy planie zagospodarowania przestrzennego osiedla Z., zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 1999r.

Zgodnie z ustaleniami prawa miejscowego ( art. 8 ust 2 pkt b), dopuszcza się lokalizację reklam w formie: słupów reklamowych o wysokości 4m i średnicy do 1,5m, tablic, neonów, ekranów o pow. do 8 m2. Tymczasem przedmiotowy nośnik reklamowy posiada tablicę o powierzchni reklamowej około

24 m2 (4m x8m), co oznacza jego niezgodność z przepisami planistycznymi.

Z tego względu nie ma możliwości legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej.

Zatem, Sąd nie stwierdził, aby organy orzekające naruszyły przepisy art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie. W ww. warunkach, legalizacja przedmiotowego nośnika nie była bowiem możliwa, a organ I instancji miał obowiązek wydać decyzję na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Sąd nie podzielił również podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów procesowych.

Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono prawidłowo, przy czym organy potwierdziły go w protokole z kontroli oraz dokumentacji zdjęciowej. Skarżąca natomiast nie przedstawiła żadnych kontrargumentów kwestionujących poczynione ustalenia.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organ przytoczył fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśnił jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres analizowanych ustaleń.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325.), skargę oddalił.