VII SA/Wa 2279/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2021 r. sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. znak [....] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

I.

Decyzją z [....] czerwca 2020 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] umorzył postepowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie wykonanych robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu od strony ulicy [...] przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym na nieruchomości położonej przy ulicy [...] w W.

II.

Po rozpatrzeniu wniosku J.G. (dalej jako Skarżący), [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. nr[...] , na podstawie art. 157 § 2 i art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji PINB uznając, że wniosek nie pochodzi od osoby mogącej być stroną postępowania.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący nie posiada legitymacji procesowej w rozumieniu art. 28 k.p.a. PINB postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek J.G. w sprawie robót budowlanych przed budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym przy ul. [...] w W..

[...]WINB zwrócił uwagę, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej interes właściciela lokalu, jako członka wspólnoty mieszkaniowej, jest chroniony przez wspólnotę mieszkaniową, działającą poprzez zarząd lub zarządcę.

W orzecznictwie przyjęte jest, że co do zasady w postępowaniu administracyjnym poszczególnych członków podmiotów prawnych o charakterze zbiorowym (wspólnot mieszkaniowych czy też spółdzielni mieszkaniowych) reprezentują właściwe statutowe organy tych podmiotów. Wprawdzie nie jest wykluczony udział w postępowaniu administracyjnym obok wspólnoty mieszkaniowej/spółdzielni także właścicieli poszczególnych lokali, którym przysługuje udział w nieruchomości wspólnej, jednakże pod warunkiem, że "wykażą własny zindywidualizowany interes prawny, a więc ich udział jest zakreślony granicami tego właśnie interesu prawnego.

Nawet przy uznaniu, że Skarżący jest właścicielem jednego z mieszkań znajdujących się w ww. budynku to w imieniu wszystkich jej mieszkańców działa wspólnota mieszkaniowa, powstająca z mocy prawa w momencie wyodrębniania poszczególnych lokali. Organem właściwym do reprezentowania członków wspólnoty mieszkaniowej (w tym Skarżącego) jest zarząd wspólnoty.

Do wniosku nie załączono żadnych dokumentów, które wskazywałyby, że Skarżący posiada legitymację procesową w sprawie dotyczącej robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu od strony ulicy[...]. Brak takiej legitymacji musi więc skutkować odmową wszczęcia przez organ postępowania na mocy art. 61a § 1 k.p.a.

III.

Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z [...] października 2020 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie [...]WINB.

Organ zauważył, że o tym czy jest się stroną postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, bądź dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim, ale stwierdzenie czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny".

Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a., może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Interes prawny to osobisty, konkretny i aktualnie prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. O istnieniu tego interesu można mówić, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym.

W sprawach z zakresu Prawa budowlanego związanych z przedmiotowym budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym stroną będzie właściciel lub zarządca obiektu. W imieniu ogółu właścicieli lokali tego obiektu występuje z mocy prawa wspólnota mieszkaniowa, działająca przez swój zarząd.

W pewnych wypadkach możliwe jest jednakże odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym podmiotów prawnych o charakterze zbiorowym takich jak np. wspólnoty mieszkaniowe czy spółdzielnie. Jeśli członek wspólnoty mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także wspólnota.

Skarżący wskazał, że jego interes prawny wynika "z właściwych przepisów ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, z załączonego zgodnie z tymi przepisami do umowy deweloperskiej planu zagospodarowania nieruchomości, aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. (...) a w szczególności z wymienionej wyżej w pkt 2 decyzji prezydenta [...] z dnia [...] marca 2017 r. zatwierdzającej zamienny projekt budowlany, wydanej zgodnie z właściwością i obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego oraz mającej aktualną moc prawną, a także z powołanych w zażaleniu przepisów Prawa budowlanego".

Zdaniem GINB nie istnieje przepis prawa, który mógłby stanowić źródło interesu prawnego Skarżącego. Nie ulega wątpliwości, że jest on bezpośrednio zainteresowany stwierdzeniem nieważności decyzji organu powiatowego jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji, co wskazuje, że ma on w sprawie wyłącznie interes faktyczny. Interes faktyczny - dający się nawet racjonalnie uzasadnić - nie powoduje jednak po stronie dysponującego nim podmiotu uzyskania statusu strony danego postępowania administracyjnego. Roboty konieczne do doprowadzenia obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu technicznego (tj. związane w przedmiotowej sprawie z utwardzeniem terenu) dotyczą części wspólnych, a podnoszone przez Skarżącego okoliczności świadczą tylko o naruszeniu jego interesu faktycznego, a nie prawnego.

Na marginesie organ wskazał, że zgodnie z protokołem kontroli utwardzenia terenu z [...] stycznia 2020 r. nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. W związku z powyższym Skarżący nie jest uprawniony do złożenia skutecznego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu powiatowego, co skutkowało odmową wszczęcia postępowania.

IV.

Skargę na postanowienie GINB wniósł J.G., zaskarżając je w całości. Rozstrzygnięciu zarzucił, że:

1. jego interesu prawnego w sprawie domagania się przywrócenia zagospodarowania terenu przed budynkiem przy ul.[...], od strony ulicy, zgodnego z zamiennym projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2017 r. Nr[...], a w tym obowiązującym projektem zagospodarowania terenu obejmującym układ komunikacyjny i układ zieleni całego zespołu zabudowy mieszkaniowej [...] , prospektem informacyjnym sporządzonym i doręczonym przez inwestora zgodnie z ustawą, a także pozwoleniem na użytkowanie udzielonym decyzją PINB z dnia [...] września 2019 r. Nr[...], który ma bezpośredni związek z jego prawem do lokalu mieszkalnego nr [...] w tym budynku, do ułamkowego udziału w nieruchomości wspólnej, w tym gruntu i do współkorzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem;

2. jest niezgodne z całokształtem obowiązujących przepisów prawa, z których wynika jego interes prawny w przedmiotowej sprawie, a w szczególności:

a) art. 20.2., art. 21 pkt 3 i 5, art. 22.1 pkt 10 i art. 27.1 ustawy z 16 września 2011 r. o ochronie nabywcy lokalu mieszkalnego, tj. Dz.U. z 2019 r. poz.1805,

b) art. 2.1a., art. 3.1 i 2, art. 12.1. ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. Dz. U. z 2020 r. poz. 532,

c) art. 34.3 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 59.1. w związku z art. 6 Prawa budowlanego tj. Dz.U. z 2020 r. Poz.1333.

3. zostało wydane z naruszeniem art. 28 w związku z art.61a § 1 oraz art. 234 pkt 2 w związku z art. 236 k.p.a.

4. nie uwzględnia także interesu prawnego Skarżącego w sprawie nieważności decyzji PINB z [...] czerwca 2020 r., który wynika z tzw. prawa refleksowego, o którym mowa w wyroku NSA z dnia 3 sierpnia 2000 r. I SA 565/99 i z dnia 9 grudnia 2005 r. II OSK 310/05, które jest uznane przez doktrynę w publikacjach autorów cytowanych w załączniku.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez właściwy organ.

Zdaniem Skarżącego, jego prawo wynika z zawartej w dniu [...] maja 2018 r. przed notariuszem umowy deweloperskiej, która obowiązuje i dotyczyła zagospodarowania wskazanego w zamiennym projekcie budowlanym.

Prawa i roszczenia wynikające z ww. umowy zostały wpisane do księgi wieczystej[...], a zatem jego interes prawny powstał zgodnie z wymienionymi przepisami ustawy o własności lokali i całkowicie niezależnie od wspólnoty mieszkaniowej.

Po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie zmieniono zagospodarowanie terenu przed budynkiem przez to, że zlikwidowano wygrodzenia między 10 ogródkami lokatorskimi, a nawet część ogrodzenia zewnętrznego od strony południowo-wschodniej budynku, a zamiast zieleni - trawników ułożono płyty betonowe na całej długości budynku, opisane w zaskarżonej decyzji PINB jako utwardzenie terenu, chociaż faktycznie jest to betonowy chodnik, który istotnie zmniejsza powierzchnię biologicznie czynną, jest odpowiedzialny za emisję szkodliwego dla klimatu CO2 z każdej tony zawartego w niej cementu, pogarsza warunki środowiska i warunki mieszkaniowe w tym budynku oraz został wybudowany z naruszeniem zatwierdzonego i nadal obowiązującego projektu budowlanego oraz pozwolenia na użytkowanie.

Prawo Skarżącego do udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt, w tym także grunt od strony ulicy, przed budynkiem przy ul.[...], w którym na I piętrze znajduje się jego lokal mieszkalny nr [...] w świetle art. 3.1. i 2 oraz umowy notarialnej z dnia [...] kwietnia 2020 r. zostało naruszone.

Indywidualny interes prawny Strony wynika z prawa do współkorzystania z nieruchomości wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem, o którym mowa art. 12.1. Polega ono na tym, aby zostało przywrócone zagospodarowanie tej części nieruchomości zgodne z projektem budowlanym, obejmującym także układ komunikacyjny i układ zieleni, opracowanym zatwierdzonym zgodnie z art. 34.3.1.i ust. 4, a także z pozwoleniem na użytkowanie wydanym na podstawie art. 59.1 i art. 6 Prawa budowlanego, który stanowi, że zagospodarowanie terenu zgodne z projektem należy zrealizować przed oddaniem obiektu budowlanego do użytkowania oraz zapewnić utrzymanie tego zagospodarowania we właściwym stanie techniczno-użytkowym przez okres istnienia obiektu oraz aby korzystając z loggii przyległej do salonu można było patrzeć na zieleń-trawniki i powierzchnię biologicznie czynną na całej powierzchni przed budynkiem, która ma pozytywny wpływ na ochronę klimatu, warunki klimatyczne w mieszkaniu, na oczy, odpoczynek, samopoczucie i zdrowie.

V.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., w sytuacji gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio.

Powołany przepis przewiduje dwie grupy przeszkód z uwagi na które winna nastąpić odmowa wszczęcia postępowania. Po pierwsze, jeżeli podanie wniosła osoba nie legitymująca się interesem prawnym, a przez to nieposiadająca przymiotu strony postępowania (przyczyna podmiotowa). Po drugie, jeżeli sprawa nie może zostać wszczęta ze względu na inne przeszkody (przyczyna przedmiotowa).

Sąd wskazuje zarazem, że odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. ogranicza się do sytuacji oczywistego braku przymiotu strony, a nie sytuacji, gdy ocena tej kwestii wymaga przeprowadzenia np. głębokiego postępowania wyjaśniającego (por. wyrok NSA z 29 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 330/17).

Taka sytuacja w ocenie Sąd zachodziła w niniejszej sprawie, tj. niewątpliwie Skarżący pozbawiony jest przymiotu strony w postępowaniu mającym zmierzać do unieważnienia decyzji PINB z [...] czerwca 2020 r.

Przypomnienia wymaga, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego immanentnie związane jest - co do zasady - z normami prawa materialnego, tj. należy ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1559/06). Interes prawny pojawia się zatem zawsze wtedy, gdy ustalony zostanie związek pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy prawnej może mieć wpływ na sytuację podmiotu ustaloną właśnie przepisem prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 1998 r. sygn. akt IV SA 2164/97).

Cechą wyróżniającą interesu prawnego jest przy tym to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i obiektywnie sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania danego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Interes prawny "nie jest zatem dany raz na zawsze" i w związku z tym może podlegać zmianom w czasie.

Idąc dalej Sąd wskazuje, że jak wynika z ustalonych przez organy okoliczności sprawy, po pierwsze, osią sporu są, jak wskazuje także Skarżący, roboty budowlane wykonane na nieruchomości wspólnej polegające m.in. na jej utwardzeniu przy czym wykonano je zaraz po tym, jak deweloper otrzymał pozwolenie na użytkowanie budynku przy ul. [...] w W. Po drugie, Skarżący jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego o nr [...] w tym właśnie budynku mieszkalnym wielorodzinnym (zob. księga wieczysta[...]) wraz z prawem do ułamkowego udziału w nieruchomości wspólnej. Z tego w istocie wywodzi swój interes prawny, uważając że ma prawo podmiotowe uprawniające go do współdecydowania o losach nieruchomości wspólnej, a nadto do użytkowania jej w sposób jaki wynika z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko organów, że Skarżącemu nie przysługuje interes prawny umożliwiający kwestionowanie w trybie nieważności decyzji PINB z [...] czerwca 2020 r.

Należy zwrócić uwagę na wyrok NSA z 22 października 2015 r. sygn. akt II OSK 2772/13 wskazujący, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej interes właściciela lokalu, jako członka wspólnoty mieszkaniowej jest chroniony przez wspólnotę mieszkaniową, działającą poprzez zarząd lub zarządcę ustanowionego w trybie art. 18 ust. 1 lub art. 18 ust. 3 ustawy o własności lokali. Z art. 6 i art. 21 u.w.l. wynika ponadto, że rozstrzygnięcia administracyjne załatwiające sprawy dotyczące nieruchomości wspólnej, odnoszą się do praw i obowiązków wspólnoty mieszkaniowej. Dotyczy to także spraw prowadzonych w oparciu o przepisy prawa budowlanego. W sprawach dotyczących wyodrębnionych lokali konieczne jest natomiast wykazanie interesu prawnego ich poszczególnych właścicieli.

W związku z tym, że wykonane roboty budowlane bez wątpienia dotyczyły nieruchomości wspólnej (jej częściowe utwardzenie), nie zaś lokalu Skarżącego, nie ma on interesu prawnego w skutecznym kwestionowaniu decyzji wydanej przez PINB. Skarżący legitymuje się, jak słusznie wskazuje GINB, jedynie interesem faktycznym (nie zgadza się z wykonaną inwestycją), który nie jest jednak źródłem jego uprawnień, jakie mogą doprowadzić do wszczęcia postępowania.

W sytuacjach takich jak zastana w sprawie niniejszej ustawodawca wyraźnie wskazuje, że prawa członków wspólnoty mieszkaniowej (także członków spółdzielni mieszkaniowych), reprezentowane są przez właściwy zarząd, chyba że właściciel indywidualnie określonego lokalu wykaże swój własny interes prawny podlegający ochronie i w istocie związany z własnością jego lokalu. Nie jest taką okolicznością to, że Skarżący kupił lokal mieszkalny z określonym planem zagospodarowania terenu, który po oddaniu inwestycji do użytku uległ zmianie, która w jego ocenie jest niekorzystna. Wszelkie uwagi bądź zastrzeżenia dotyczące dysponowania nieruchomością wspólną wykonywane przez zarząd wspólnoty Skarżący winien realizować w ramach przysługującego mu prawa głosu na zebraniu członków wspólnoty.

Jeżeli zaś Skarżący jest niezadowolony z powodu niedotrzymania umowy przez dewelopera i zmianą sposobu zagospodarowania części wspólnych, to może to co do zasady stanowić podstawę do kierowania stosownego roszczenia cywilnego. Nie jest ono jednak źródłem interesu prawnego.

Jeszcze raz przypomnieć należy, w ślad za wyrokiem tutejszego Sądu z 6 maja 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1883/15, że podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa, który uprawniałby do żądania stosownych czynności organu administracyjnego.

W powyższej sytuacji Sąd nie ma wątpliwości, że Skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. i nie może on w związku z tym skutecznie domagać się wszczęcia postępowania nadzwyczajnego.

Niezasadne są zatem zarzuty skargi.

Powoływanie się na naruszenie art. 20 ust. 2, art. 21 pkt 3 i 5, art. 22 ust. 1 pkt 10 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1805 z zm.) jest niezasadne. Wskazane przepisy, zawierające wyliczenie niezbędnych dokumentów, regulują stosunek zobowiązaniowy pomiędzy nabywcą lokalu mieszkalnego a deweloperem. Nie są i nie mogą być źródłem interesu prawnego w sprawie budowlanej, a co najwyżej roszczeń odszkodowawczych ze strony nabywcy za niewywiązanie się z ustaleń zawartych w umowie, o czym rozstrzygają sądy powszechne.

Również przepis art. 2 ust. 1a, art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1910 ze zm.) nie wskazują na interes prawny Skarżącego. Odróżnić bowiem należy zakres i warunki ustanowienia odrębnej własności lokalu, prawo właściciela lokalu odrębnego do współużytkowania nieruchomości wspólnej, od uregulowanych również w tej samej ustawie kwestii zarządu tą nieruchomością - patrz art. 21. Powołane przez Skarżącego przepisy nie stanowią o jego interesie prawnym.

Nie są również jego źródłem przepisy art. 34 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 59 ust. 1 w zw. z art. 6 Prawa budowlanego. Wszystkie uprawnienia w tym zakresie są co do zasady realizowane przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej, a nie poszczególnych jej członków.

Całkowicie nieprzydatne w sprawie są twierdzenia Skarżącego o naruszeniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61a § 1 oraz art. 234 pkt 2 w zw. z art. 236 k.p.a. Bez wątpienia prawo złożenia skargi w trybie Działu VIII k.p.a. (zob. art. 234 pkt 2 w zw. z art. 236 k.p.a.) nie stanowi źródła interesu prawnego Skarżącego w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Odnośnie do uwag Skarżącego co do nieuwzględnienia jako źródła jego interesu prawnego tzw. prawa refleksowego, o którym mowa w wyroku NSA z 3 sierpnia 2000 r. I SA 565/99 i z 9 grudnia 2005 r. II OSK 310/05 należy wyjaśnić jak niżej.

W postanowieniu NSA z 5 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 9/13 wyjaśniono, że prawo refleksowe kształtuje specyficzną więź prawną między podmiotem dysponującym publicznym prawem podmiotowym o charakterze pozytywnym a osobą trzecią dysponującą prawem publicznym negatywnym. Związek ten ma charakter materialny i formalny. Materialny wyraża się w tym, że wykonywanie (przyznanie) uprawnień pierwszemu z nich powoduje pewien skutek w uprawnieniach drugiego. Formalny z kolei wiąże się z koniecznością ochrony procesowej podmiotu dysponującego prawem refleksowym w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji.

Słuszne jest więc twierdzenie wyroku NSA z 3 sierpnia 2000 r. I SA 565/99 zgonie z którym organ, czyniąc ustalenia faktyczne i rozstrzygając sprawę w oparciu o konkretny przepis prawa, powinien mieć na uwadze cały system przepisów istniejących w ustawie, w oparciu o przepis której rozstrzyga sprawę. Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. lub obowiązek może wypływać nie tylko z konkretnego przepisu powołanego jako podstawa materialnoprawna rozstrzygnięcia, ale i z przepisów regulujących prawa i obowiązki osób, których to prawa i obowiązki zderzają się z prawami i obowiązkami podmiotów, których uprawnienia wypływają z zastosowanego w sprawie przepisu prawa materialnego.

W pełni należy się z tą tezą zgodzić z tym zastrzeżeniem, że nie znajduje ona zastosowania w niniejszej sprawie. O ile należy uznać ją za trafną w stanie faktycznym na tle którego została sformułowana (uprawnienia byłego właściciela nieruchomości w zderzeniu ze sprawą tej nieruchomości dotyczącą), to w sprawie niniejszej nie ma zastosowania. Jak już wielokrotnie wskazano, nikt nie kwestionuje prawa własności Skarżącego, w tym prawa własności do ułamkowej części nieruchomości. Rzecz w tym, że na podstawie decyzji ustawodawcy uprawnienia te są reprezentowane przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej, a nie Skarżącego bezpośrednio. Może on więc kształtować ów zarząd, żądać od niego określonych działań, wreszcie odwoływać i powoływać nowy. Nie może jednak działać za ten zarząd lub obok niego, bez wykazania, że konkretne działania naruszają jego interes prawny.

W tej sytuacji Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.