VII SA/Wa 1940/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2020 r., nr [...], Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm; dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. (dalej: "skarżąca") od decyzji Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z [...] marca 2020 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W wyniku wniosku K G (dalej: "inwestor"), Prezydent decyzją z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę myjni samochodowej samoobsługowej wraz z wewnętrzną instalacją gazową, na działce nr ew. [...] obręb [...], położonej w [...] przy ul. [...].

Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie, wniosła skarżąca.

W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania, Wojewoda decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...], uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Powołaną na wstępie decyzją z [...] marca 2020 r., organ I instancji, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę myjni samochodowej samoobsługowej wraz z wewnętrzną instalacją gazową na działce nr [...] (obręb [...], arkusz [...]), położonej w [...] przy ul. [...].

Od ww. decyzji, w ustawowym terminie, odwołanie złożyła skarżąca.

Wojewoda [...], postanowieniem z [...] maja 2020 r., zlecił Prezydentowi przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dokumentacji projektowej, wskazując na konieczność:

1) przedłożenia oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem (przez notariusza albo ustanowionego w sprawie adwokata lub radcę prawnego, zgodnie z art. 76a k.p.a.) kopii ostatecznej decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z [...] marca 2019 r., znak: [...];

2) doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z wnioskiem o pozwolenie na budowę w zakresie projektowanej inwestycji; Wojewoda wskazał, że z dokumentacji projektowej zgromadzonej w niniejszej sprawie wynika, że inwestor rozszerzył przedmiot planowanego zamierzenia budowlanego o wewnętrzną instalację gazu;

3) doprowadzenia opinii geotechnicznej do zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463); Wojewoda podniósł, że przedłożona opinia geotechniczna (zarówno w projekcie branży budowlanej i projekcie zagospodarowania terenu, jak i w projekcie dróg wewnętrznych i ukształtowania nawierzchni) nie zawiera badań geotechnicznych gruntu uzgodnionych z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych; wskazał, że opinia geotechniczna powinna zawierać część opisową oraz graficzną; część opisowa powinna zawierać m.in. informację o poziomie wód gruntowych, opis poszczególnych warstw gruntu z podaną głębokością ich zalegania i miąższością oraz zagęszczeniem, plastycznością, wilgotnością, gęstością i spójnością; część graficzna natomiast przedstawia na planie sytuacyjnym punkty wierceń i linie przekrojów geotechnicznych, a w przekrojach otworów obrazuje się warstwy gruntu.

4) doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), w zakresie:

a) § 209 ust. 1 i 2, tj.: nie określono kategorii budynku planowanej inwestycji pod względem bezpieczeństwa pożarowego oraz nie określono kategorii zagrożenia ludzi;

b) § 18 ust. 1, tj.: zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne; na projekcie zagospodarowania terenu nie przewidziano miejsca dla osoby niepełnosprawnej.

Ponadto Wojewoda wskazał, że:

1) przedłożony projekt budowlany musi być wewnętrznie spójny - w przedmiotowym projekcie budowlanym organ dostrzegł nieścisłości tj.: na str. tytułowej projektu zagospodarowania terenu cyt.: "[...] Kategoria obiektu: XVII, VIII [...]", natomiast na str. II oraz 1 jako kategorię obiektu wskazano Kategorię XVII;

2) wprowadzone dopiski oraz wklejki należy autoryzować poprzez podanie daty ich wprowadzenia, pieczęci oraz podpisu, w celu stwierdzenia kto i kiedy ich dokonał (np. str. tytułowa projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania terenu); podobnie należy uczynić w przypadku wprowadzenia kolejnych dopisków oraz wklejek.

Organ II instancji wezwał do uzupełnienia dokumentacji o aktualne na dzień naniesionych zmian oświadczenia projektantów poszczególnych branż o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane z art. 20 ust. 4 p.b., oraz do przedłożenia, stosownie do art. 12 ust. 7 p.b., ważnych (na dzień nanoszonych poprawek w projekcie budowlanym) zaświadczeń o przynależności projektantów do izby a także do przesłania 4 egzemplarzy kompletnego (uzupełnionego) projektu budowlanego.

Przy piśmie z [...] czerwca 2020 r., organ I instancji przesłał wyjaśnienia wraz z 4 egzemplarzami projektu budowlanego.

Następnie, Wojewoda [...], pismem z [...] lipca 2020 r., wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego. Przy piśmie z [...] lipca 2020 r., inwestor przedłożył uzupełnioną dokumentację projektową.

Pismem z [...] lipca 2020 r., organ odwoławczy zawiadomił strony postępowania o zakończeniu dodatkowego postępowania dowodowego oraz poinformował, że strony mogą zapoznać się z aktami sprawy.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda, w uzasadnieniu decyzji z [...] września 2020 r., przywołał art. 35 ust. 1 p.b. wskazując, że w razie spełnienia wymagań w nim określonych oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie Wojewody, po analizie uzupełnionego i zgromadzonego materiału dowodowego, inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane przepisami Prawa budowlanego.

I tak, organ odwoławczy wyjaśnił, że działka, na której planowane jest przedsięwzięcie położona jest na obszarze objętym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], w południowej części miasta w obrębie ulic: [...] - dalej "mpzp", zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2004 r., nr [...] . Działka inwestycyjna znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 3U (strefa zabudowy usługowej). Na powyższym terenie ustala się "obiekty usługowe z zakresu handlu, gastronomii, hotelarstwa, rekreacji, sportu i innych usług komercyjnych z wyjątkiem obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 300 m2. W ocenie Wojewody, planowana inwestycja nie ogranicza w większym stopniu możliwości usytuowania obiektów na działkach sąsiednich, jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów w sposób stały.

Wojewoda zaznaczył, że projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. 33-35 Tom I). Dodatkowo inwestor przedłożył opinię geotechniczną, zawierającą część opisową i graficzną, z której wynika, że planowany budynek zalicza się do pierwszej kategorii geotechnicznej, a na działce występują proste warunki geotechniczne.

Organ odwoławczy stwierdził, że Projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonym w nim terminem ważności. Inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wojewoda wyjaśnił, że organ zatwierdzający projekt budowlany nie sprawdza prawidłowości konkretnych rozwiązań projektowych oraz zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż art. 35 ust. 1 p.b. nie daje mu takich uprawnień. Powyższy przepis pozwala jedynie na sprawdzenie zgodności z przepisami prawa w tym przepisami techniczno-budowlanymi projektu zagospodarowania terenu. Za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej odpowiada wyłącznie uprawniony i należący do izby samorządu zawodowego projektant. Za rozwiązania zawarte w projekcie architektoniczno- budowlanym odpowiada jego autor.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, że planowana budowa jest niezgodna z zapisami mpzp, a w szczególności z § 7 pkt. 4 i 5, organ odwoławczy uznał je za niezasadne. W jego ocenie planowana budowa samoobsługowej myjni bezdotykowej nie zalicza się do obiektów usługowo-rzemieślniczych. Przedmiotem takiego przedsięwzięcia nie jest rzemiosło. Dodatkowo podniósł, że samoobsługową myjnię bezdotykową można zaliczyć do usług komercyjnych, których jedynym celem jest osiągnięcie zysku.

Zdaniem Wojewody, po przeanalizowaniu materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie, możliwa jest realizacja ww. zamierzenia inwestycyjnego na danym terenie.

Pismem z 15 października 2020 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody z [...] września 2020 r., nr [...].

Skarżąca zarzuciła brak wydania należytego wyjaśnienia oraz ustosunkowania się do zarzutów wskazanych w piśmie z [...] marca 2020 r.

Dalej podniosła naruszenie art. 8 k.p.a. wskazując, na obrazę zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej. Dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 87 § 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nierozpoznanie sprawy co do jej istoty oraz naruszenie "art. 14 ust.8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które stanowią, iż akty prawa miejscowego są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działań organów, które je ustanowiły’’.

Dalej skarżąca zaznaczyła, że zgodnie z § 7 pkt. 5 ww. uchwały "obiekty usługowo-rzemieślniczne, w których wykonywane będą prace mogące wywoływać hałas na zewnątrz obiektów winny posiadać ściany zewnętrzne o podwyższonej izolacji akustycznej oraz podłoże odseparowane od konstrukcji budynku w celu całkowitej eliminacji ww. uciążliwości dla otoczenia zewnętrznego". Wskazała, że jak wynika z analizy projektu techniczno-budowlanego, sporny obiekt ma formę wielostanowiskowej wiaty, natomiast stanowiska służące do bezdotykowego mycia samochodów nie posiadają bram wjazdowych, które powinny być zamykane na czas mycia samochodów w celu całkowitej eliminacji hałasu na zewnątrz i pylenia mineralnego. Zdaniem skarżącej normy projektowanego obiektu nie gwarantują, że hałas podczas korzystania z myjni samochodowej samoobsługowej zostanie całkowicie wyeliminowany. Tym samym, w jej ocenie, zaskarżona decyzja Wojewody jest sprzeczna z uchwałą Rady Miejskiej w [...] z [...] września 2004 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, zdaniem Sądu, skarga nie jest zasadna i jako taka podlegała oddaleniu.

Podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji utrzymanej przez Wojewodę [...] stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w tym art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36. Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę, przy czym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest ocena, czy inwestor spełnił wymogi z art. 32 ust. 4 p.b., a ponadto sprawdzenie projektu pod kątem warunków wynikających z art. 35 ust. 1 tej ustawy.

Według art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlanego (obowiązującego na dzień wydania decyzji z 5 marca 2020 r.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730), jeżeli są one wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 1 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W ocenie Sądu inwestor spełnił wymogi z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, a organ wypełnił obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 tej ustawy. Wobec powyższego, zaistniały podstawy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

I tak, inwestor (na skutek wezwania wynikającego z postanowienia Wojewody [...] z [...] maja 2020 r. oraz wezwania organu odwoławczego z [...] lipca 2020 r.) uzupełnił dokumentację projektową zgodnie z nałożonymi, a wyżej opisanymi obowiązkami. W konsekwencji przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Projektant złożył oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt posiada wymagane zgody i dokumenty. Do wniosku o pozwolenia na budowę inwestor załączył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Dokonana przez organy architektoniczno-budowlane analiza wykazała, że przedmiotowe zamierzenie zgodne jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w południowej części miasta w obrębie ulic: [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2004 r., Nr [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z 2004 r., Nr [...], poz. [...]).

Powyższego stanowisko nie podzieliła jednak strona skarżąca, do czego sprowadza się istota sporu.

W tym miejscu podkreślić należy, że działka inwestycyjna nr [...] (obręb [...]) położona jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 3U, tj. strefa zabudowy usługowej.

W Rozdziale II Uchwały w sprawie planu miejscowego (...), zatytułowanym "Ustalenia szczegółowe", w § 6 ust. 3 pkt 1) wskazano, że: "Podstawowym rodzajem zainwestowania w obrębie strefy zabudowy usługowej, są: a) obiekty usługowe z zakresu handlu, gastronomii, hotelarstwa, rekreacji, sportu i innych usług komercyjnych z wyjątkiem obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 300 m2, b) elementy infrastruktury technicznej związane z obsługą strefy. W pkt 2) ustalono, że: "Uzupełniającym rodzajem zainwestowania w obrębie strefy są: a) obiekty o funkcji mieszkalnej ściśle związane z podstawowym rodzajem zainwestowania i je uzupełniające, b) urządzenia i obiekty budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, takie jak: przejazdy, ogrodzenia, place pod śmietniki itp.

W planie miejscowym nie sprecyzowano jak należy rozumieć zwrot "usług komercyjnych", brak jest także jego ustawowej definicji. W słowniku języka polskiego słowo "komercyjny" znaczy tyle co "obliczony na zysk, przynoszący dochód." Zgodzić się należy więc z organem odwoławczym, że w takiej sytuacji, inwestycja w postaci myjni samochodowej samoobsługowej należy do usług komercyjnych, o jakich mowa w planie.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że jak stanowi § 6 ust. 3 pkt 3) planu "W obrębie strefy (U1-3) obowiązują ustalenia planu jak w § 6 ust. 2 pkt 3 i 4. W § 6 ust. 2 wprowadzono warunki dla strefy funkcjonalnej MN 1-14, tj. strefy zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności. W strefie tej "nie dopuszcza się lokalizacji obiektów budowlanych i urządzeń, o których mowa w § 7 oraz nie spełniających wymogów w zakresie ochrony środowiska" – (tak w pkt 3). W § 7 pkt 1) do 17) planu ustalono, że na "Na obszarach stref ujętych w § 6 obowiązują następujące wymogi w zakresie ochrony środowiska:

1) obiekty powodujące uciążliwość lub szkodliwość dla środowiska nie mogą wykraczać poza teren lokalizacji obiektu, a tym samym wywoływać konieczność ustanowienia strefy ograniczonego użytkowania,

2) w przypadku obiektu funkcjonującego lub projektowanego zaliczonego do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należy wykonać ocenę oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko i uzyskać przewidzianą obowiązującymi przepisami zgodę na dalsze funkcjonowanie,

3) ustalenie pkt 2 dotyczy także obiektów nowo lokalizowanych i adaptowanych nie zaliczonych przepisami odrębnymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, na których właściwy organ administracji nałoży obowiązek sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko,

4) podejmowanie działalności usługowo-rzemieślniczej, wiążącej się z wprowadzeniem substancji zanieczyszczającej powietrze, jest możliwe wyłącznie po uzyskaniu decyzji o dopuszczeniu emisji na podstawie przepisów szczególnych, przy czym poziom emisji ze wszystkich źródeł na granicy działki, na której są zlokalizowane obiekty winien nie wyróżniać się w tle,

5) obiekty usługowo-rzemieślnicze, w których wykonywane będą prace mogące wywoływać hałas na zewnątrz obiektów winny posiadać ściany zewnętrzne o podwyższonej izolacji akustycznej oraz podłoże odseparowane od konstrukcji budynku w celu całkowitej eliminacji ww. uciążliwości dla otoczenia zewnętrznego,

6) w przypadku występowania odpadów technologicznych związanych z prowadzeniem działalności usługowo-rzemieślniczej należy przechowywać je czasowo w wydzielonych zamkniętych boksach wewnątrz obiektu, a następnie wywozić na zewnątrz zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi,

7) działalność usługowo-rzemieślniczą należy prowadzić wewnątrz obiektów, z dopuszczeniem drobnych prac przygotowawczych na zewnątrz, nie powodujących uciążliwości jak hałas, pylenie mineralne itp.,

8) urządzenia grzewcze należy eksploatować z zachowaniem ustalonych z organami ochrony środowiska warunków emisji spalin,

9) obowiązuje zakaz lokalizacji nowych i adaptacji istniejących obiektów mogących powodować stałe lub okresowe uciążliwości dla podstawowych funkcji przyległych terenów, (...)".

Zdaniem skarżącej spółki prowadzenie "myjni samochodowej samoobsługowej" mieści się w pojęciu działalności usługowo-rzemieślniczej, zaś jej obiekt w pojęciu obiektu usługowo-rzemieślniczego - o czym mowa w § 7 planu. Jak domaga się skarżąca kwestia ta powinno być przedmiotem analizy Wojewody, szczególnie w kontekście zasad pisowni polskiej i ortografii. W ocenie skarżącej przy prawidłowej interpretacji zapisu planu, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest z nim sprzeczne. Zwroty "obiekty usługowo-rzemieślnicze" oraz "działalność usługowo-rzemieślnicza", należy bowiem odczytywać w ten sposób, że łącznik "-" powoduje, iż plan w powołanym wyżej przepisie odnosi się zarówno do obiektów usługowych jak i do obiektów rzemieślniczych oraz zarówno do działalności usługowej jak i działalności rzemieślniczej. Tym samym ustanawia zakaz sytuowania w strefie 3U zarówno obiektów usługowych jak i rzemieślniczych - emitujących hałas na zewnątrz oraz dokonujących pylenia mineralnego.

Sąd wskazuje, że dokonując interpretacji uchwał zatwierdzających miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, należy brać pod uwagę szczególne zasady dotyczące wykładni ich postanowień. Przede wszystkim uwzględnić należy art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z którego wynika m.in. zasada wolności zagospodarowania terenu, jak również zakaz rozszerzającej interpretacji ustawowych ograniczeń prawa własności (zob. wyrok NSA z 25 kwietnia 2013 r., sygn. II OSK 2611/11).

Wojewoda stanął na stanowisku, że samoobsługowa myjnia samochodowa nie zalicza się do obiektów usługowo-rzemieślniczych albowiem przedmiotem takiego przedsięwzięcia nie jest rzemiosło. Powyższą ocenę Sąd podziela.

Ustalenie rzeczywistego sensu przepisu § 6 ust. 1 pkt a) w zw. z § 7 pkt 5) i 7) planu nakazuje przyjąć, że obiektami usługowymi w rozumieniu planu są obiekty umożliwiające korzystanie z usług handlowych, gastronomicznych, hotelarskich, rekreacji, sportu, i innych usług komercyjnych (z wyłączeniem obiektów handlowych powyżej 300 m2), przy czym można powiedzieć, że ograniczenia wynikające z § 6 ust. 2 odnoszą się do innych usług komercyjnych ale powiązanych z rzemiosłem.

Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że zamierzenie inwestycyjne to obiekt służący świadczeniu usług o charakterze komercyjnym nie wiążący się w żaden sposób z pojęciem rzemiosła. W planie miejscowym pojęcie "rzemiosła" nie zostało zdefiniowane jednak orzecznictwo sądowoadministracyjne, opierając się na definicji słownikowej, przyjmuje, że "rzemiosło" to: 1) drobna wytwórczość obejmująca wykonywanie i naprawianie przedmiotów użytkowych ręcznie lub prostymi narzędziami; 2) umiejętność wykonywania takich przedmiotów; 3) w odniesieniu do dziedzin sztuki: opanowanie techniki, warsztat twórczy; 4) dawniej zawód, zajęcie; rzemieślnik, rzemieślniczka" (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 listopada 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 859/12).

Stwierdzić więc należy, że wydane przez organy obu instancji rozstrzygnięcia stanowią wynik prawidłowej wykładni polegającej na interpretacji przepisu w sposób umożliwiający zaliczenie do kategorii obiektów usługowych komercyjnych myjni samochodowej samoobsługowej.

Na skutek postępowania uzupełniającego projekt budowlany został doprowadzony także do zgodności z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło więc do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, które uniemożliwiałyby zaaprobowanie wydanych decyzji.

Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.