VII SA/Wa 146/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...]" z siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2020 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej: p.b., w wyniku rozpatrzenia zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z siedzibą w W. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] września 2020 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] lipca 2020 r. nr [...].

W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB) stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB) decyzją z [...] lipca 2020 r. na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 p.b. nakazał Miastu [...] usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych w stanie technicznym hali garażowej zlokalizowanej na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] pomiędzy budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi przy ul. N. i [...] w W. poprzez wykonanie następujących robót budowlanych: 1. podstemplowanie elementów konstrukcyjnych naświetla w jego osi pod każdym skrzyżowaniem elementów nośnych; 2. podstemplowanie żebra w boksie północno-wschodnim; 3. uszczelnienie tymczasowe dachu nad zjazdem oraz podczepienie rynny, zakazał użytkowania hali garażowej zlokalizowanej na terenie działki ew. nr [...] pomiędzy budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi przy ul. N. i [...] w W. wraz z częścią dziedzińca znajdującą się nad ww. halą garażową do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz zarządził wykonanie zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp osób trzecich do hali garażowej i terenu jako strefy zagrożonej, umieszczenie zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania.

Pismem z 10 sierpnia 2020 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] wystąpiła do PINB z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją PINB z [...] lipca 2020 r., w którym nie brała udziału bez swojej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

PINB postanowieniem z [...] września 2020 r. na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 i art. 150 § 1 k.p.a. oraz art. 83 p.b., odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ przywołał art. 28 k.p.a., wskazując, że Wspólnota Mieszkaniowa [...] nie posiada legitymacji procesowej do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją PINB z przyczyny wymieniowej w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., albowiem nie jest ona stroną w sprawie załatwionej wskazanym rozstrzygnięciem. Wyłącznym właścicielem przedmiotowej hali garażowej jest Miasto [...]. Fakt bezumownego korzystania przez Wspólnotę z hali garażowej oraz brak ustanowienia służebności przechodu przez dziedziniec i przejazdu wewnątrz hali wyklucza możliwość uznania wnioskodawcy za stronę.

Zażalenie na powyższe postanowienie PINB z [...] września 2020 r. złożyła w ustawowym terminie Wspólnota Mieszkaniowa [...], zarzucając organowi naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, tj. niedokonanie stanowczych ustaleń: - w granicach jakich działek ewidencyjnych znajduje się hala garażowa, z której korzystają mieszkańcy budynku w W. przy ul. [...] w zakresie znajdujących się w niej 3 miejsc garażowych; - kto jest właścicielem części hali garażowej położonej w granicach działki ewidencyjnej nr ew. [...], na której znajdują się 3 miejsca garażowe - bez których nie jest możliwe dokonanie prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie tego, kto jest właścicielem lub współwłaścicielem hali garażowej, a więc kto powinien być stroną; 2) art. 80 k.p.a. poprzez arbitralne uznanie, że Miasto [...] jest wyłącznym właścicielem hali garażowej, mimo że teza ta pozostaje w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności z załącznikami dołączonymi do podania o wznowienie postępowania, w tym z zaświadczeniem Prezydenta [...] z 28 listopada 2003 r. oraz z mapą hali garażowej, która obrazuje wyraźnie, iż część tej hali na której znajdują się 3 miejsca garażowe, znajduje się na działce nr ew. [...], będącej współwłasnością mieszkańców budynku przy ul. N. ; 3) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez niebudzące zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, jednostronne i arbitralne uznanie przez organ, że to Miasto [...] jest wyłącznym właścicielem hali garażowej, mimo że organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnych rzeczowych ustaleń; 4) art. 107 § 3 i art. 124 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu postanowienia na jakiej podstawie faktycznej i prawnej organ uznał, iż to Miasto [...] jest wyłącznym właścicielem hali garażowej; 5) art. 191 k.c. poprzez błędne niezastosowanie i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że to [...] jest wyłącznym właścicielem hali garażowej, mimo że ta znajduje się częściowo na gruncie oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr ew. [...], a zatem jako trwale związana z tym gruntem i budynkiem przy ul. N., stanowi także współwłasność właścicieli działki nr ew. [...] i budynku przy ul. N., to jest mieszkańców budynku przy ul. N. ; 6) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 p.b. poprzez błędne niezastosowanie tj. nieuznanie skarżącego jako strony postępowania; 7) art. 6 k.p.a. poprzez przekroczenie uprawnień i wydawanie niczym nieuzasadnionego osądu co do zgodności z prawem wejścia do hali garażowej przez skarżącego.

We wskazanym wyżej postanowieniu z [...] listopada 2020 r. [...]WINB przyjął, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, jak i prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, nie naruszając przy tym przepisów prawa. W uzasadnieniu powyższej decyzji [...]WINB wskazał, że PINB słusznie przyjął, iż Wspólnota Mieszkaniowa [...] nie posiada interesu prawnego w przedmiocie żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją PINB z [...] lipca 2020 r. Organ zauważył, że z analizy akt oraz zapisów księgi wieczystej wynika, iż działka nr ew. [...] znajduje się we współużytkowaniu wieczystym właścicieli poszczególnych lokali budynku przy ul. N. (tworzących wspólnotę mieszkaniową). Działka ta sąsiaduje z działką nr ew. [...], na której znajduje się objęta ww. decyzją hala garażowa. Działka nr ew. [...] zgodnie z informacją widniejącą w rejestrze gruntów z 4 września 2020 r. oraz z zapisami księgi wieczystej KW nr [...] stanowi przedmiot własności Miasta [...] działającego przez ZGN. Powyższe wskazuje więc, że wnioskodawczyni nie posiada żadnych praw do działki, na której zlokalizowana jest hala garażowa. [...]WINB podkreślił, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się wyłącznie do zagadnienia możliwości dojazdu przez członków wspólnoty do opisywanych 3 miejsc postojowych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] (w związku z wyłączeniem przez decyzję hali z użytkowania z uwagi na jej nieprawidłowy stan techniczny), co może świadczyć o jej interesie faktycznym, a nie prawnym. Zdaniem [...]WINB, zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wyjaśnia stosunki własnościowe dotyczące działek nr ew. [...] oraz [...], a także lokalizację hali garażowej i 3 miejsc postojowych, do których dostęp (w ocenie Wspólnoty) jest utrudniony. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw dla przeprowadzenia uzupełniającego postępowania w ww. zakresie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...]WINB z [...] listopada 2020 r. złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...], zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie, jak też uchylenie poprzedzającego je postanowienia PINB z [...] września 2020 r. wraz z zobowiązaniem PINB w określonym terminie do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją PINB z dnia [...] lipca 2020 r.

Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 i art. 77 w związku z art. 28 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, tj. nie dokonanie stanowczych ustaleń: a) w granicach jakich działek ewidencyjnych znajduje się hala garażowa, z której korzystają mieszkańcy budynku w Warszawie przy ul. N., w zakresie znajdujących się w niej 3 miejsc garażowych; b) kto jest właścicielem części hali garażowej położonej w granicach działki nr ew. [...], na której znajdują się 3 miejsca garażowe; bez których nie jest możliwe dokonanie prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie tego, kto jest właścicielem lub współwłaścicielem hali garażowej, a więc kto powinien być stroną decyzji PINB z [...] lipca 2020 r.; 2) art. 80 w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 i art. 195 k.c. poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz arbitralne uznanie, że Miasto [...] jest wyłącznym właścicielem hali garażowej, mimo że teza ta pozostaje w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności z załącznikami dołączonymi do podania o wznowienie postępowania, w tym z zaświadczeniem Prezydenta [...] z 28 listopada 2003 r. oraz z mapą hali garażowej, która obrazuje wyraźnie, iż część tej hali, na której znajdują się 3 miejsca garażowe, znajduje się na działce nr ew. [...] będącej współwłasnością mieszkańców budynku przy ul. N.; w szczególności, mimo iż na s. 4 zaskarżonego postanowienia organ sam przyznaje, że 3 miejsca garażowe znajdujące się w hali garażowej należą do skarżącej, nie idą za tym stosowne dalsze wnioski wskazujące, że hala garażowa nie znajduje się tylko na działce nr ew. 65, ale także na działce nr ew. [...], a zatem skarżącej powinny zostać przyznane uprawnienia strony ze względu na współwłasność hali garażowej; 3) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez niebudzące zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, jednostronne i arbitralne uznanie przez organ, że to Miasto [...] jest wyłącznym właścicielem hali garażowej, mimo iż współwłaścicielem hali w części, w której znajdują się 3 miejsca garażowe, jest także skarżąca; 4) art. 107 § 3 i art. 124 § w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu postanowienia, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej organ uznał, że to Miasto [...] jest wyłącznym właścicielem hali garażowej, skoro właścicielem części powierzchni tej hali znajdującej się na działce nr ew. [...] jest skarżąca; 5) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego zażaleniem postanowienia organu I instancji, które było postanowieniem wadliwym; 6) art. 191 k.c. poprzez błędne niezastosowanie i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że to Miasto [...] jest wyłącznym właścicielem hali garażowej, mimo że ta znajduje się częściowo na gruncie oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr ew. [...], a zatem jako trwale związana z tym gruntem i budynkiem przy ul. N., stanowi także współwłasność skarżącej tj. właścicieli działki nr ew. [...] i budynku przy ul. N., mieszkańców budynku przy ul. N.; 7) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 p.b. poprzez błędne niezastosowanie tj. nieuznanie skarżącej za stronę postępowania.

Powyższe zarzuty skarżąca rozwinęła w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia z [...] listopada 2020 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, niemniej z przyczyn częściowo odmiennych od powołanych w skardze.

Zaskarżonym postanowieniem [...]WINB utrzymał w mocy postanowienie PINB, którym organ I instancji odmówił wznowienia na wniosek strony skarżącej postępowania zakończonego decyzja PINB z [...] lipca 2020 r. Jego podstawę stanowił art. 149 § 3 k.p.a. Wymaga w tym kontekście przypomnienia, że złożenie wniosku o wznowienie nie prowadzi do wszczęcia postępowania, ale skutkuje podjęciem przez organ czynności proceduralnych podejmowanych poza ramami postępowania. Jednolicie przyjmuje się, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji powinien zbadać, czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom k.p.a. dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym, czy został zachowany termin od dnia, w którym powzięto wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, czy została w nim powołana choćby jedna z okoliczności, o której mowa w art. 145-145b k.p.a. i wreszcie, czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie. Dopiero kumulatywne spełnienie tych przesłanek prowadzi do wznowienia postępowania, a w jego następstwie, do merytorycznego rozpoznania wniosku. Natomiast w przypadku, gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie spełnia powołanych wyżej warunków jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 k.p.a. Powyższe prowadzi do wniosku, że orzekanie w fazie poprzedzającej wszczęcie postępowania administracyjnego (wznowienie postępowania) sprowadza się do stwierdzenia przez organ podmiotowej i przedmiotowej dopuszczalności wznowienia postępowania na wniosek osoby, która o to w swoim podaniu wystąpiła.

Stanowisko to tym niemniej objąć trzeba zastrzeżeniem, że odmowa wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 k.p.a. z powodu wystąpienia z takim żądaniem przez podmiot do tego nielegitymowany jest dopuszczalna wyłącznie, gdy brak przymiotu strony jest oczywisty i nie wymaga przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. W innym przypadku ustalenie, czy sprawa dotyczy interesu prawnego danej osoby, może nastąpić wyłącznie w toku postępowania, prowadząc po jej negatywnym zweryfikowaniu do umorzenia wznowionego postępowania (art. 105 § 1 k.p.a.).

Równoważny wniosek dotyczący niedopuszczalności odmowy wznowienia odnieść trzeba również do tej szczególnej sytuacji, w której osoba, która nie została uznana za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, uznając się jednakże za jej stronę, która w tym postępowaniu została bez swojej winy pominięta, w oparciu o przyczynę wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., żąda wznowienia wskazanego postępowania. W takim przypadku, gdy dochodzi do zbiegu kontroli przesłanki podmiotowej dopuszczalności wznowienia postępowania z merytoryczną oceną zaistnienia przyczyny wznowienia, która jest dokonywana w świetle art. 149 § 2 k.p.a. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy o pozostawaniu stroną w sprawie bezwzględnie powinna nastąpić dopiero w drugiej fazie postępowania, tj. po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. W tym zakresie Sąd nie podziela przedstawionego przez [...]WINB w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odmiennego poglądu. O przesądzeniu tego, czy przyczyna wznowienia wystąpiła, jak podaje strona, czy też wniosek ten jest nieuprawniony, wedle zasad, na których jest oparty kodeksowy model wznowienia postępowania w rozdziale 12 działu II k.p.a., organ rozstrzyga w fazie rozpoznawczej w formie decyzji administracyjnej (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.) a nie postanowienia.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Teza, że skoro podstawą wznowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, to wobec takiego określenia podstawy wznowienia w powołanym przepisie nie ma powodu by przyjąć, że kwestia, czy wnoszący o wznowienie postępowania jest stroną w sprawie, była rozstrzygana przed wydaniem postanowienia w przedmiocie wznowienia została sformułowana już w dawniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przed jego reformą (por. wyrok NSA z 27 marca 2001 r. sygn. I SA 2390/99; wyrok NSA z 14 czerwca 1999 r. sygn. IV SA 2397/98), dominuje ona również w najnowszym orzecznictwie (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r. sygn. II OSK 1509/17; wyrok NSA z 10 maja 2018 r. sygn. II OSK 2912/17; wyrok NSA z 19 maja 2017 r. sygn. II OSK 2411/15; wyrok NSA z 5 kwietnia 2017 r. sygn. I OSK 2214/16; wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r. sygn. II OSK 933/14; wyrok NSA z 24 listopada 2015 r. sygn. II OSK 685/14; wyrok NSA z 24 marca 2015 r. sygn. II OSK 2035/13; wyrok NSA z 7 listopada 2014 r. sygn. II OSK 986/13; wyrok NSA z 18 marca 2014 r. sygn. II OSK 2527/12; wyrok NSA z 19 marca 2013 r. sygn. II OSK 2215/11), które to stanowisko Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w całości podziela. Jest ono prezentowane również w piśmiennictwie (por. K. Sobielarski [w:] System prawa administracyjnego procesowego. Weryfikacja rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym ogólnym, Tom II część 5, red. B. Adamiak, Warszawa 2019, s. 431 i 542). Trafnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 października 2017 r. sygn. II OSK 2541/16, że odmienny pogląd ograniczałby istotnie wnioskodawcę w możliwości obrony swoich interesów. Działania podejmowane w fazie między złożeniem wniosku o wznowienie postępowania a wydaniem postanowienia na podstawie art. 149 k.p.a. mają charakter wewnętrzny i nie są czynnościami procesowymi. Wnioskodawca nie korzysta zatem w tej fazie przedprocesowej z gwarancji procesowych przewidzianych w przepisach k.p.a. Podmiot ten nie może między innymi wystąpić o przeprowadzenie określonych dowodów mających na celu wyjaśnienie jego statusu prawnego, co zasadniczo pozbawia go możliwości bronienia swoich interesów w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym.

W sytuacji gdy wniosek o wznowienie postępowania z [...] sierpnia 2020 r. złożony przez skarżącą został, co niesporne, oparty o przyczynę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawierał stwierdzenie, że składająca wniosek Wspólnota Mieszkaniowa Narbutta 26-Oficyna uważa, iż przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją PINB z [...] lipca 2020 r., a została ona w tym postępowaniu pominięta, weryfikacja tego twierdzenia powinna była nastąpić po wydaniu przez PINB postanowienia o wznowieniu postępowania, jeżeli organ nie miał powodów, by uznać, że strona nie dochowała 1-miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Niedostrzeżenie przez [...]WINB niezachowania tego warunku procesowego w kontrolowanym postępowaniu stanowi wpływające na wynik sprawy naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 149 § 2 i 3 oraz art. 151 § 1 k.p.a. W całości odrzucić, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, należy równocześnie twierdzenie, że zagadnienie odnoszące się do przysługującego skarżącej interesu faktycznego a nie prawnego przez swoją jednoznaczność nie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (uzupełniającego), przez co możliwe było w sprawie odwołanie się do tej linii orzeczniczej, która dopuszcza stosowanie art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy brak przedmiotu strony jest oczywisty. Wniosek ten należy uznać za dowolny w świetle zgromadzonego materiału dowodowego (art. 7 , art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), nie został on również w wystarczający sposób uzasadniony, co uchybia art. 107 § 3 i art. 124 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a.

Sąd z uwagi na charakter stwierdzonego naruszenia na obecnym etapie postępowania nie może rozstrzygnąć, czy przyczyna wznowienia, na którą strona powołała się, w rzeczywistości w sprawie zaistniała. Tę kwestię może przesądzić wyłącznie organ w toku ponownego rozpatrzenia sprawy. Wobec uznania, że w sprawie wydania przez organ nadzoru budowlanego nakazu usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w obiekcie budowlanym i zakazania jego użytkowania (art. 66 ust. 1-2 p.b.) kwestię jej stron normuje art. 28 k.p.a., przyjąć trzeba, iż działanie organu powinno umożliwiać skarżącej wykazanie w toku jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego podstaw, które nakazywać mogłyby przyznanie jej interesu prawnego w tejże sprawie. W tym zakresie strona ma prawo posłużyć się środkami dowodowymi, których ocena powinna spełniać wymagania określone w rozdziale 4 działu II k.p.a.

Kontekst przyjętych przez organ wniosków każe jedynie zauważyć, że jakkolwiek zgodnie z art. 61 p.b. kwestia stanu technicznego obiektu budowlanego faktycznie leży w gestii jego właściciela, który zobowiązany jest do zapewnienia utrzymania jego odpowiedniego stanu technicznego, tym niemniej poza adresatem wydanego na podstawie art. 66 p.b. nakazu interes prawny w ewentualnym podważaniu zasadności jego obowiązywania albo zakresu (treści) zamieszczonych w nim obowiązków, zdaniem Sądu, mogą mieć wszystkie podmioty, na które nakaz ten bezpośrednio oddziałuje, rzutując na sytuację prawną, w jakiej się one znajdują.

Organ niewątpliwie powinien odnieść się do argumentacji strony skarżącej zwracającej uwagę w kontekście art. 28 k.p.a. ma fakt zlokalizowania miejsc postojowych w obrębie działki nr ew. [...], jednakże, na co wskazuje dokumentacja techniczna, w przestrzeni kubaturowo scalonej z halą garażową wyłączoną z użytkowania, znajdującą się na działce nr ew. [...] należącą do Miasta [...]. Obowiązek zabezpieczenia i wyłączenia z użytkowania hali garażowej spoczywa na jej właścicielu, jednakże, jak się wydaje, wzięta pod uwagę powinna zostać konstrukcja techniczna hali. W tym zakresie organ nie zawarł jakichkolwiek wyjaśnień w treści zaskarżonego postanowienia, tymczasem z włączonej do akt ekspertyzy technicznej w branży konstrukcyjno-budowlanej wraz z inwentaryzacją nr [...] podziemnej hali garażowej pod terenem podwórza budynków przy ul. N. w W. autorstwa rzeczoznawcy budowlanego mgr. inż. M. H. wynika, że ściany zewnętrzne budynków od strony garażu stanowią konstrukcję wspólną garażu i budynków. Część elementów hali garażowej objętej sporną decyzją PINB jest konstrukcją wspólną z budynkiem oficyny. Dokumentacja fotograficzna (m.in. fot. nr 11-13) ujawnia zły stan zabezpieczenia (zawilgocenie) elementów budowlanych znajdujących się, jak podano, "na styku oficyny i garażu", toteż organ przy wyjaśnianiu sprawy odnośnie do wystąpienia przyczyny wznowienia powołanej przez stronę skarżącą powinien mieć na uwadze również potrzebę określenia, czy wskazana płaszczyzna analizy sprawy zapewnienia utrzymania odpowiedniego stanu technicznego hali garażowej i podane okoliczności w niej zawierające się mogą oddziaływać na interes prawny skarżącej wywodzony z prawa własności nieruchomości budynkowej, a jeżeli nie, to jakie przyczyny sprzeciwiają się temu. Sprowadzenie tejże kwestii do ogólnikowego wniosku, że "[...] zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wyjaśnia stosunki własnościowe dotyczące działek nr ew. [...] oraz [...], a także lokalizację hali garażowej [...]" jest niewystarczające.

W tych warunkach Sąd uwzględnił skargę, stwierdzając, że zaskarżone postanowienie [...]WINB oraz poprzedzające je postanowienie PINB z powodów wyżej przedstawionych naruszają powołane przepisy prawa procesowego, co skutkować musi ich uchyleniem.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.