VII SA/Wa 140/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki Sędziowie: WSA Monika Kramek WSA Artur Kuś (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2020 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

1. Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2020 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB) podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania Z. S. od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r., znak: [...] umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] maja 2017 r. nr [...] udzielającej K. L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, obiekt kat. I na działkach nr ew. [...] w miejscowości [...] - utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Starosta [...] wskazaną wyżej decyzją z [...]maja 2017 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlanych i udzielił K. L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, obiekt kat. I na działkach nr ew. [...] w miejscowości [...].

Pismem z [...] kwietnia 2019 r. zatytułowanym "skarga" Z. S. (właściciel działki sąsiedniej nr [...]) wniósł o wstrzymanie realizowanej na podstawie ww. decyzji, spowodowanie wyjaśnienia przyczyn dla których w identycznych sytuacji faktycznej i prawnej właściciele sąsiadujących ze sobą działek budowlanych nr [...] i nr [...] potraktowani zostali w odmienny sposób oraz wyjaśnienie przyczyn fałszywych danych zawartych w opisie do projektu zagospodarowania działki.

Wojewoda [...] pismem z [...] października 2019 r. wezwał (na podstawie art. 64 § 2 k.p.a.) Z. S. do określenia żądania w drodze jednoznacznego wskazania charakteru prawnego wniesionego podania. Pismem z [...] października 2019 r. Z. S. wyjaśnił, że wnosi o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a.

Decyzją z [...] lipca 2020 r., znak: [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...]. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawca nie wykazał, że posiada przymiot strony postępowania wynikający z art. 28 ust. 2 p.b., wobec kwestionowanej decyzji Starosty [...]. Wojewoda uznał, że realizowana inwestycja nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącego. Podkreślił, że w przypadku stwierdzenia braku interesu prawnego po stronie wnioskodawcy po wszczęciu postępowania nieważnościowego, właściwy organ zobligowany jest wydać decyzję o umorzeniu takiego postępowania jako bezprzedmiotowego (art. 105 § 1 k.p.a.).

Odwołanie od ww. decyzji wniósł Z.S.. Po rozpatrzeniu ww. odwołania decyzją z [...] listopada 2020 r., znak: [...] GINB utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ wojewódzki rozpatrzył podanie (skargę) z [...] października 2019 r. zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, toteż argumentacja podnoszona w odwołaniu dotycząca zastosowania niewłaściwego trybu postępowania była chybiona. Powołał art. 157 k.p.a. i podkreślił, że organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, ma w pierwszej kolejności zbadać, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Podkreślił, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę krąg stron ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 p.b. Wojewoda przytoczył również art. 3 pkt 20 p.b. i wyjaśnił, co należy rozumieć przez "obszar oddziaływania".

GINB wskazał, że Z.S. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Z. S. wywodzi swój interes prawny z tytułu przysługującego mu prawa własności działki nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w miejscowości [...]. Ponadto skarżący wywodzi swój interes prawny z bezprawnego zajęcia jego nieruchomości, bez powiadomienia go o zajęciu tej nieruchomości.

Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr ew. [...], o wysokości w kalenicy 7,05 m, położony przy ul. [...] w miejscowości [...], realizowany w ramach przedmiotowej inwestycji usytuowany jest w odległości ok. 14 m od granicy działki nr ew. [...], należącej do skarżącego. Natomiast projektowany zbiornik ścieków i miejsce na odpady są oddalone o ok. 6 m od granicy działki nr ew. [...]. W ocenie GINB, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie obejmuje swym zakresem działki nr ew. [...]. Położenie wskazanej działki względem projektowanej inwestycji wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki należącej do wnioskodawcy, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. GINB stwierdził, że Z. S. może bez przeszkód zagospodarować i korzystać z należącej do niego nieruchomość, zaś projektowana inwestycja nie ogranicza go w tym w najmniejszym stopniu. GINB podkreślił również, że sam wnioskodawca również nie wskazał swego interesu prawnego w kwestionowaniu ww. decyzji organu stopnia podstawowego, tj. nie wykazał, jaki z dotychczas dopuszczalnych sposobów zagospodarowania należącej do niego nieruchomości, będzie niedopuszczalny w świetle przepisów prawa wskutek zrealizowania spornego przedsięwzięcia.

W ocenie GINB skoro decyzja Starosty [...] z [...] maja 2017 r., Nr [...], nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku Z. S. - stosownie do art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b. - nie może być on uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia. Dlatego też decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r. utrzymano w mocy.

2. Skargę do WSA w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniósł Z. S. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

a) nie zapoznanie się przez organ z materiałami, które dostarczył, w rezultacie czego organ wydał decyzję w nieistniejącej sprawie w której inwestorem jest "K. L.", podczas, gdy rzeczywistym inwestorem jest "K. Ż. L.",

b) nie rozpoznanie przez organ istoty sprawy z ograniczeniem się do statusu skarżącego jako osoby nie będącej stroną, podczas, gdy niezależnie od wskazanej okoliczności, istotą postępowania jest brak dostępu do drogi publicznej oraz oparcie decyzji Starosty [...] na fałszywych danych zawartych w opisie do projektu zagospodarowania działki K. Ż. L.

c) nie uwzględnienie dodatkowych dokumentów, które przesłał organowi orzekającemu w sprawie zezwolenia na budowę przez inwestorów G. i O. O. w której skarżący i inwestorzy pozostają w identycznej sytuacji, jak w przypadku inwestycji K. Ż. L. i w której skarżący uznany jest za stronę postępowania,

d) odstąpienie od obowiązku powiadomienia organów ścigania z ograniczenie tego obowiązku do osoby skarżącego, który nie posiada dostępu do materiałów źródłowych.

3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

1. Istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji organów, w których umorzono postępowania (brak przymiotu strony) w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] maja 2017 r., Nr [...], udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...], w miejscowości [...].

2. W pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest tzw. postępowaniem nadzwyczajnym. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.

Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest merytoryczne, ponowne rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stąd, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1198/19).

Zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Właściwy organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, ma obowiązek w pierwszej kolejności zbadać, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Żądania stwierdzenia nieważności nie może skutecznie wywieść jednostka, która nie wykaże interesu prawnego lub obowiązku w podważeniu mocy prawnej decyzji, ze względu na naruszenie jej interesu prawnego. Wskazać należy, że stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (por. wyrok WSA w Gdańsku z 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 103/20). Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa, który uprawniałby do żądania stosownych czynności organu administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 maja 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1883/15). Istotą interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest jego związek z konkretną norma prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania.

W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, ustalenie interesu prawnego następuje przy uwzględnieniu kręgu podmiotowego określonego w art. 28 ust. 2 p.b. (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2170/20).

Zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 p.b. (wg. brzmienia na dzień wszczęcia postępowania), jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Zgodnie z obecnie obowiązującym brzmieniem art. 3 pkt 20 p.b., przez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Zmiana art. 3 pkt 20 p.b. została wprowadzona art. 1 pkt 1 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., jednak zgodnie z art. 25 ww. ustawy, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje w brzmieniu dotychczasowym. Zatem w niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał przepis art. 3 pkt 20 p.b. w brzmieniu sprzed nowelizacji.

W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego (por. wyrok WSA w Warszawie z 2 lipca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1915/19).

Wyznaczenie obszaru odziaływania obiektu następuje w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Niezbędne jest więc wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie (użytkowanie) działki sąsiedniej ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2620/14). Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie. Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji.

Podkreślenia wymaga, że zarówno w postępowaniu zwykłym w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, jak też w trybie nadzwyczajnym, krąg podmiotów uznawanych za strony powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 p.b. Przyjmuje się bowiem, że wobec materialnoprawnej tożsamości spraw prowadzonych w różnych trybach brak jest racjonalnych podstaw do rozszerzenia kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego Jednocześnie w sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji wskazuje się, że w konkretnej sprawie stroną mogą być nie tylko podmioty uznane za strony w postępowaniu zwykłym, lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki decyzji, np. w razie pominięcia strony w postępowaniu zwykłym, albo zbycia nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania danej inwestycji (por. wyrok NSA z 25 czerwca 2019 r, sygn. akt II OSK 2112/17).

W sytuacji, gdy organ we wszczętym postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, stwierdzi, że podmiot, na żądanie którego postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte, nie legitymuje się przymiotem strony w postępowaniu nieważnościowym, winien umorzyć, działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jako bezprzedmiotowe (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1672/20). Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.

3. Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na następujące okoliczności faktyczne i prawne mające zasadnicze znaczenia dla oceny niniejszej sprawy:

- skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej ww. decyzji organu stopnia podstawowego o pozwoleniu na budowę;

- skarżący wywodzi swój interes prawny z tytułu przysługującego mu prawa własności działki nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w miejscowości [...] (co potwierdza KW nr [...] , prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], IX Wydział Ksiąg Wieczystych);

- skarżący wywodzi swój interes prawny z "bezprawnego zajęcia jego nieruchomości, bez powiadomienia go o zajęciu tej nieruchomości";

- z projektu zagospodarowania terenu (por. projekt budowlany - Nr rys. 1 - s. 7) wynika, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr ew. [...], o wysokości w kalenicy 7,05 m (por. projekt budowlany - Przekrój A-A - Nr rys. 7 - s. 20), położony przy ul. [...] w miejscowości [...], realizowany w ramach przedmiotowej inwestycji usytuowany jest w odległości ok. 14 m od granicy działki nr ew. [...], należącej do skarżącego;

- projektowany zbiornik ścieków i miejsce na odpady są oddalone o około 6 m od granicy działki nr ew. [...].

Uznanie danego właściciela nieruchomości za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę musi poprzedzać ustalenie, czy należąca do niego nieruchomość znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego w otoczeniu spornej inwestycji (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 979/18).

W ocenie Sądu, zasadnie przyjęły organy, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji (w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b.) nie obejmuje zakresem działki nr ew. [...]. Za niewystarczające uznaje się subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiedniej, że ma on interes uzasadniający jego udział jako strony w tym postępowaniu. Położenie wskazanej działki względem projektowanej inwestycji wyklucza bowiem uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki należącej do wnioskodawcy, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, gdyż nieruchomość należąca do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m in. w oparciu o § 12 (dotyczący sytuowania budynków), § 13 (dotyczący przesłaniania budynków), § 23 (dotyczący miejsc gromadzenia odpadów stałych), § 36 (usytuowanie zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe), § 57 i § 60 (dotyczący nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Ponadto, inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i n. ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.) potencjalnych obiektów na nieruchomości wnioskodawcy. Dodatkowo należy wskazać, że dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany spływu wód opadowych na nieruchomość należącą do skarżącego (§ 29 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.) oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, elektryczność, telekomunikacja), jak również nie pozbawia działki o nr ew. [...] dostępu do drogi publicznej.

Zatem w ocenie Sądu, zasadnie organy przyjęły, że skarżący może bez przeszkód zagospodarować i korzystać z należącej do niego nieruchomość, zaś projektowana inwestycja nie ogranicza go w tym w żadnym stopniu. Skoro zatem decyzja Starosty [...] z [...] maja 2017 r. Nr [...] nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku skarżącego to stosownie do art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b. - nie może być on uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia.

4. Merytoryczne zarzuty dotyczące prawidłowości decyzji organu stopnia podstawowego, m. in. wskazujące na brak dostępu nieruchomości inwestycyjnej do drogi publicznej, czy zarzut związany z tym, że skarżący będąc w identycznej sytuacji "nie otrzymał zgody na korzystanie ze swojej działki" - nie miały wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Przypomnieć trzeba, że weryfikacja decyzji pod względem jej zgodności z prawem może nastąpić wyłącznie w toku postępowania administracyjnego prowadzonego co do istoty sprawy a nie w postępowaniu nieważnościowym.

Bezzasadne są w kontekście całości sprawy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Fakt, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organy sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny.

Sąd podziela ocenę organów obu instancji, że skarżący nie wykazał legitymacji materialnoprawnej w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym. Jeżeli w toku postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji okaże się, że wnioskodawca nie ma interesu prawnego, to organ winien umorzyć postępowanie w tej sprawie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2685/12). Orzeczenie o umorzeniu postępowania na skutek braku interesu prawnego jest rozstrzygnięciem formalnym, w którym nie dokonuje się merytorycznej oceny przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji rozpatrzyły i oceniły materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadających wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie nie doszło też do naruszenia przepisów art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b.

5. Ponadto, jeśli w ocenie skarżącego pozwolenie na budowę spornej inwestycji zostało wydane "na podstawie fałszywych danych zawartych w opisie do projektu zagospodarowania działki" ma on prawo do skorzystania z unormowania ustalonego przepisem art. 304 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2020 r., poz. 30) zgodnie z którym, każdy, dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję. Dodatkowo należy wskazać, że jedną z przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego jest to, że jeżeli w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe albo też decyzja wydana została w wyniku przestępstwa - wznawia się postępowanie (por. art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.).

6. Odnosząc, się do zarzutów skarżącego, który wskazał, że "organ wydał decyzję w nieistniejącej sprawie, w której inwestorem jest K. L., podczas, gdy rzeczywistym inwestorem jest "K. Ż. L.", należy stwierdzić, że wskazanie w decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r. znak: [...] oraz w decyzji GINB z [...] listopada 2020 r., znak: [...], że inwestorem jest "K. L." było oczywistą omyłką, o której mowa w art. 113 § 2 k.p.a. Istotną cechą błędu, stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania, jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami (por. wyrok WSA w Poznaniu z 13 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Po 1120/18).

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że przedmiotowa sprawa dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] maja 2017 r., Nr [...], znak: [...], udzielającej "K. L." pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...], w miejscowości [...]. Wskazanie w treści decyzji błędnego imienia inwestora nie miało wpływu na rozstrzygniecie, nie ma charakteru błędnych ustaleń faktycznych, jak również nie jest konsekwencją błędnego zastosowania odpowiednich przepisów prawa. Ponadto, jak wynika z odpowiedzi na skargę - oczywista omyłka w imieniu inwestora została sprostowana postanowieniem GINB z [...] stycznia 2021 r. znak: [...].

7. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego.