VII SA/Wa 1363/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Izabela Ostrowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi G. B na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oddala skargę

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1, art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę chodnika przy drodze powiatowej Nr [...] [...] - [...], ulicy [...] w miejscowości [...], w km od 1+041,00 do km 2+123,00, o długości 1082 m i szerokości 1,5 m, z lokalizacją na działce nr ewid. [...], na odcinku działki nr ewid. [...] i [...], a w pozostałej części umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

W uzasadnieniu Wojewoda podał, że wnioskodawca G. B. jest właścicielem działek nr [...] i [...], w miejscowości [...], graniczących bezpośrednio z działką nr [...], na której inwestor (Gmina [...]) zaprojektował inwestycję. G. B. twierdził, że wody opadowe z drogi i chodnika zalewają jego nieruchomości przylegające do pasa drogowego. Nieruchomości te są łąkami i pastwiskami i w okresie deszczowym zostają wyłączone z użytkowania. Zdaniem wnioskodawcy zatwierdzony przez Starostę [...] projekt budowlany jest niezgodny z przepisami, gdyż przewiduje spadek chodnika w stronę działek sąsiednich, co narusza ustawę Prawo wodne oraz jego prawo własności.

Rozpatrując wniosek G. B. o stwierdzenie nieważności, Wojewoda [...] wskazał, że zakres weryfikacji ww. pozwolenia na budowę może dotyczyć wyłącznie części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na odcinkach drogi, przylegających do działek nr [...] i [...] stanowiących własność skarżącego. W pozostałej części postępowanie podlegało umorzeniu z przyczyn podmiotowych na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1004 r. Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane każdemu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, powyższe oświadczenie inwestor winien dołączyć do wniosku. Wniosek i oświadczenie złożone zostało w imieniu Gminy [...] przez Wójta Gminy [...].

Zgodnie z art. 32 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy przedłożyć projekt budowlany wraz z wymaganymi decyzjami i uzgodnieniami. Wymóg powyższy również został spełniony.

Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli była dla danego zamierzenia wymagana.

Działka na której zaprojektowano zamierzenie objęta była zakresem obowiązywania Uchwały Nr [...]z dnia [...] grudnia 2012 r. o zatwierdzeniu Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania gm. [...]. Działka nr [...] znajduje się na terenie stanowiącym drogę powiatową klasy zbiorczej, oznaczonym symbolem KDP-Z. Inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji środowiskowej.

Projekt sporządzony został przez projektanta posiadającego uprawnienia budowlane stosowne do zakresu projektu, który dołączył oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z zasadami wiedzy technicznej oraz aktualne na dzień sporządzenia projektu budowlanego zaświadczenie o przynależności do izby inżynierów budownictwa.

Działki wnioskodawcy o numerach ewidencyjnych [...] i [...], zlokalizowane są na terenach zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej.

Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego, układ komunikacji w obszarze objętym planem tworzy system istniejących i projektowanych dróg, w tym dróg powiatowych klasy zbiorczej oznaczonych symbolem KDP-Z.

Inwestycja obejmowała budowę chodnika w istniejącym pasie drogowym drogi powiatowej [...] - [...], przy ulicy [...] w miejscowości [...], w km od 1+041,00 do km 2+123,00, o długości 1082 m i szerokości 1,5 m, na działce o numerze ewidencyjnym 21.

Zaprojektowany chodnik usytuowany został w całości na działce nr [...], w granicach istniejącego pasa drogowego. Budowa chodnika nie wymagała przeprowadzenia robót ziemnych zmieniających ukształtowanie terenu, nie spowodowała zmiany niwelety drogi, nie spowodowała też zmiany pochylenia poprzecznego korony drogi, a tym samym nie zmieniła kierunku odpływu wody z korpusu drogowego

Chodnik zaprojektowany został z zachowaniem przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.).

Zgodnie z § 45 ust. 1 i 8 ww. rozporządzenia pochylenie podłużne chodnika lub samodzielnego ciągu pieszego nie powinno przekraczać 6%, zaś pochylenie poprzeczne powinno wynosić od 1% do 3% w zależności od rodzaju nawierzchni oraz powinno umożliwiać sprawny spływ wody opadowej.

Z projektu budowlanego (rys. 3.1 i 3.2 profil podłużny chodnika i rys. 4 przekrój konstrukcyjny chodnika), wynika, że pochylenie podłużne projektowanego chodnika na wysokości działek nr [...] i [...] ma spadek zgodny z niweletą korpusu drogowego i wynosi ok. 1%, a spadek poprzeczny wynosi 2%.

Zaprojektowane spadki podłużne zapewniają odprowadzenie wód w kierunku naturalnego obniżenia terenu zgodnie z nachyleniem podłużnym niwelety drogi. Woda deszczowa zgodnie z projektem spływa wzdłuż i w poprzek chodnika. Chodnik oddzielony jest od jezdni pasem gruntu o szerokości 1, 75m (pobocze i skarpa). Woda spływająca poprzecznie z jezdni nie spływa zatem bezpośrednio na chodnik lecz na pas gruntu między jezdnią a chodnikiem. Za chodnikiem, w kierunku działek numer [...] i [...], również znajduje się pas gruntu szerokości ok. 2 m, na który spływać będzie jedynie część wody z projektowanego chodnika.

Autor projektu, posiadający odpowiednie uprawnienia projektowe, zobowiązany do projektowania zgodnie z przepisami, przyjmując rozwiązania techniczne wynikające z dokonanych obliczeń uznał, że część wody opadowej z chodnika o szerokości od 1,5 może być odprowadzona powierzchniowo na działkę pasa drogowego.

Kierunek spływu wód z drogi, nie uległ zmianie po wybudowaniu chodnika - nie zmieniono kierunku nachylenia korony drogi. Spadek poprzeczny chodnika nie będzie powodował bezpośredniego spływu wód opadowych na działki skarżącego lecz na pas pobocza gruntowego - na działkę będącą w dyspozycji inwestora. Projektant, który złożył pod rygorem odpowiedzialności oświadczenie o prawidłowości przyjętych rozwiązań, zaprojektował odwodnienie drogi i chodnika przez wsiąkanie wody w pobocze.

W konstrukcji chodnika nie zlokalizowano urządzeń, które zbierałyby wodę z jezdni i gruntów sąsiednich i odprowadzałyby na grunty skarżącego.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, gdy wody opadowe z wykonanego chodnika z kostki brukowej spływają na nieutwardzony pas terenu na własnej działce inwestora i nie są odprowadzane poza granice własnej działki nie można mówić o "kierowaniu wód na teren sąsiedniej nieruchomości" - wyrok NSA z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2423/12.

Z uwagi na powyższe organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji na odcinku graniczącym z działkami nr [...] i [...] należącymi do G. B.. W pozostałej części postępowanie o stwierdzenie nieważności umorzył.

G. B. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...]z dnia [...] kwietnia 2020 r.

Wskazanej decyzji zarzucił naruszenie art. 29 ust.1 ustawy Prawo wodne, przepisów ustawy Prawo budowlane, § 8 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, art. 7, 10, 77 § 2, 80 k.p.a., art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu odwołania wskazał, że przed wykonaniem inwestycji woda opadowa z jezdni nie przedostawała się na jego działki nr [...] i [...], ponieważ pobocze pomiędzy jezdnią, a jego działkami było położone wyżej niż jezdnia. Gdy zniwelowano i obniżono poziom pobocza i ułożono kostkę brukową z poprzecznym spadkiem w stronę jego działek, inwestycja naruszyła stosunki wodne (art. 29 ustawy Prawo wodne) - umożliwiła spływ wody z jezdni oraz obniżonego i utwardzonego chodnika na jego działki. Woda nie wsiąka w utwardzony kostką brukową teren i wąski pas gruntu nie przyjmie wody jaka spływa z drogi i chodnika.

Projekt dotknięty jest wadą, nie zawiera rozwiązania w zakresie odprowadzania wód opadowych. Rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w § 8 ust. 2 pkt 5 nakazuje zaprojektować sposób odprowadzenia wód opadowych. W dokumentacji projektowej brak jest dokumentu potwierdzającego, że osoba dokonująca sprawdzenia projektu była do tego uprawniona.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. B. od decyzji Wojewody [...]z [...] kwietnia 2020 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że początkowo organy odmawiały skarżącemu przymiotu strony.

Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2015 r. umorzył, wszczęte na wniosek G. B., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2013 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] stycznia 2016 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z [...] października 2015 r.

Po rozpatrzeniu skargi G. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 7 marca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 785/16, oddalił skargę na decyzję GINB z [...] stycznia 2016 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej G. B., wyrokiem z 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1855/17, uchylił ww. wyrok WSA w Warszawie, decyzję GINB z [...] stycznia 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...]z [...] października 2015 r.

Następnie Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2020 r., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2013 r., w zakresie robót budowlanych prowadzonych na odcinku graniczącym z działkami nr [...] i [...] położonymi w miejscowości [...], a w pozostałym zakresie umorzył wszczęte postępowanie nieważnościowe.

G. B. wywodzi swój interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2013 r., z tytułu przysługującego mu prawa własności działek nr [...] i [...] (księga wieczysta Nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], V Wydział Ksiąg Wieczystych), które bezpośrednio sąsiadują z działką nr [...], na której została zaprojektowana inwestycja objęta kwestionowaną decyzją oraz wobec negatywnego wpływu inwestycji (spływ wód) na ww. działki będące własnością wnioskodawcy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego analizując sprawę wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - wykonawczy - Nr rys. 2) wynika, że wzdłuż działek nr ew. [...] i nr ew. [...]został zaprojektowany chodnik oraz zjazd na działkę nr ew. [...]. Zarówno chodnik jak i zjazd został zaprojektowany w odległości ok. 2 m od granicy z działkami nr ew. [...] i nr ew. [...].

G. B. - posiada interes prawny w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2013 r., wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości, których jest właścicielem tj. działek nr [...] i [...], wzdłuż których został zaprojektowany przedmiotowy chodnik.

W związku z tym organ dokonał merytorycznej kontroli decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2013 r., wyłącznie w zakresie robót budowlanych prowadzonych na działce nr [...], na odcinku graniczącym z działkami nr [...] i [...] położonymi w miejscowości [...]. W pozostałym zakresie wszczęte postępowanie nieważnościowe należało umorzyć z uwagi na fakt, iż zostało ono zainicjowane wnioskiem nie pochodzącym od strony postępowania.

Działka nr [...] na której zaprojektowano przedmiotowe przedsięwzięcie położona w miejscowości [...] objęta była zakresem uchwały Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2012 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Na odcinku graniczącym z działkami nr ew. [...] i [...] położona jest na obszarze oznaczonym w ww. miejscowym planie symbolem KDP-Z - droga powiatowa klasy Z - zbiorcza (§ 6 ust.1 pkt 24 ww. planu miejscowego). Przedsięwzięcie polegające na budowie chodnika, na odcinku graniczącym z działkami nr ew. [...] i nr ew. [...], przy drodze powiatowej jest zgodne z przeznaczeniem terenu.

Nie narusza też przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji).

Stosownie do § 79 pkt 1 i 5 ww. rozporządzenia, zjazd indywidualny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,0 m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze oraz na długości nie mniejszej niż 5,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 15%. Z projektu budowlano-wykonawczego (Przekroje i szczegóły konstrukcji "przekrój konstrukcyjny zjazdu" - Nr rys. 4), wynika, że projektowany zjazd na działkę nr ew. [...]ma szerokość 7,5 m, w tym jezdnię o szerokości 4 m, pochylenie 5 % i twardą nawierzchnię.

Zgodnie z § 45 ust. 1 i 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r., pochylenie podłużne chodnika lub samodzielnego ciągu pieszego nie powinno przekraczać 6%, zaś pochylenie poprzeczne chodnika powinno wynosić od 1% do 3% w zależności od rodzaju nawierzchni i powinno umożliwiać sprawny spływ wody opadowej.

Pochylenie podłużne projektowanego chodnika na wysokości działek skarżącego nr [...] i [...], wynosi od 1,00 % do 1,61 % (Projekt budowlany - wykonawczy - Profil podłużny - Nr rys. 3.1), zaś pochylenie poprzeczne projektowanego chodnika na wysokości działek skarżącego, wynosi 2% (Projekt budowlany - wykonawczy - Przekroje i szczegóły konstrukcji "przekrój konstrukcyjny projektowanego chodnika" - Nr rys. 4).

Zaprojektowane spadki podłużne zapewniają odprowadzanie wód w kierunku naturalnego obniżenia terenu zgodnie z nachyleniem podłużnym niwelety drogi. Projektowany chodnik oddzielony jest od jezdni pasem gruntu o szerokości 1,75 m (Projekt budowlany - wykonawczy - Przekroje i szczegóły konstrukcji "przekrój konstrukcyjny projektowanego chodnika" - Nr rys. 4).

Woda spływająca poprzecznie z jezdni nie spływa zatem bezpośrednio na chodnik, lecz na pas gruntu między jezdnią a chodnikiem. Ponadto, projektowany chodnik oddzielony jest od działek skarżącego, pasem gruntu o szerokości ok. 2 m (teren będący w dyspozycji inwestora). Tym samym, projektowany spadek poprzeczny chodnika nie będzie powodował bezpośredniego spływu wód opadowych na działki skarżącego, lecz na pas pobocza gruntowego.

Analizując zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 z późn. zm.), zgodnie z którym właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 29 ust. 1 pkt 1) oraz nie może odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (art. 29 ust. 1 pkt 2), organ wskazał, że przepis ten wyróżnia dwa zachowania, które są zakazane: zmianę stanu wody na gruncie oraz odprowadzanie wód i ścieków na grunty sąsiednie.

Analiza projektu budowlanego - wykonawczego nie wykazała, by realizacja spornego chodnika na odcinku graniczącym z działkami nr [...] i [...], zmieniała stan wody na gruncie oraz spowodowała odprowadzanie wody na grunty sąsiednie będące własnością skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1855/17, wskazał, że przepis art. 29 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne dotyczy przypadku, gdy właściciel gruntu zmienia stan wody na gruncie w wyniku działalności innej niż budowa obiektu budowlanego. Kwestie te mogą być zatem badane w odrębnym postępowaniu, do prowadzenia którego nie jest właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej (wyroki NSA z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 474/17; z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 736/17; z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1822/17).

Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane do projektowania o odpowiednich specjalnościach. Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenie o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

GINB nie stwierdził aby decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2013 r., była obarczona jakąkolwiek z wad o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

G. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów:

- prawa procesowego art. 7, art. 10, art. 77, art. 80, art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego,

- prawa materialnego art. 29 ust. 1 ustawy Prawo wodne, art. 34 i art. 35 ustawy Prawo budowlane, § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi G. B., wskazał, że dopiero Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt. II OSK 1855/17 uznał, że posiada interes prawny do występowania w sprawie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji.

Wykonanie chodnika, że spadkiem w stronę działek nr [...] i [...] (bez zaprojektowania sposobu odprowadzania wód opadowych z drogi i chodnika) spowodowało ich zalewanie. Przed wykonaniem chodnika woda opadowa z jezdni nie przedostawała się na te działki, ponieważ pobocze pomiędzy jezdnią, a działkami nr [...] i [...] było położone wyżej niż jezdnia. Gdy zniwelowano i obniżono poziom pobocza i ułożono kostkę brukową z poprzecznym spadkiem w stronę tych działek, naruszono stosunki wodne (art. 29 ustawy Prawo wodne). Na potwierdzenie, że wody opadowe spływające z chodnika zalewają jego działki skarżący załączył do akt sprawy zdjęcia.

Projekt nie zawierał rozwiązań w zakresie odprowadzania wód opadowych, dlatego Starosta zatwierdzając taki projekt rażąco naruszył prawo. Rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nakazuje w § 8 ust. 2 pkt 5 zaprojektować sposób odprowadzenia wód opadowych.

Projektant sprawdzający projekt w dacie jego sprawdzania nie posiadał uprawnienia do dokonania takiego sprawdzenia.

G. B. wskazał, że jest hodowcą koni, a zanieczyszczone wody z ulicy spływają na pastwisko, wyłączając w ten sposób jego część z użytkowania.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odpowiadając na skargę wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Skarga jest bezzasadna.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Do stwierdzenia jej nieważności może dojść wyłącznie w przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a.

W postępowaniu nadzorczym, którego celem jest poddanie ocenie decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru nie prowadzi na nowo całego postępowania dowodowego mającego zastąpić działanie organu, którego decyzja jest badana. Istotą tego postępowania jest to, czy decyzja podlegająca ocenie jest zgodna z prawem i nie zawiera wad powodujących jej nieważność, zatem czy przeprowadzone ówcześnie postępowanie i dowody w nim zgromadzone dawały podstawę do wydania takiego rozstrzygnięcia, jakie wynika z decyzji badanej (wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 11/13).

Kontrolowana decyzja Starosty [...] wydana została w dniu [...] czerwca 2013 r., na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013 r., poz. 267 t.j.). Przedsięwzięcie nią objęte zalicza się do inwestycji liniowych. W tym przypadku, wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności na żądanie strony, ogranicza się do zakresu odpowiadającego interesowi prawnemu wnioskodawcy. Decyzja wydana w toku tego postępowania może dotyczyć kwestionowanej decyzji tylko w tej części, w której odnosi się do interesu prawnego wnioskodawcy (wyrok NSA z 6 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 364/05).

Dlatego słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że G. B. posiada interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2013 r., wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości, których jest właścicielem tj. działek nr ew. [...] i nr ew. [...], wzdłuż których został zaprojektowany przedmiotowy chodnik.

W związku z powyższym merytorycznej kontroli decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2013 r., organ dokonał wyłącznie w zakresie robót budowlanych prowadzonych na działce nr ew. 21, na odcinku graniczącym z działkami nr ew. [...] i nr ew. [...]położonymi w [...]u. W pozostałym zakresie wszczęte postępowanie nieważnościowe zasadnie umorzono.

Prawidłowo organ ocenił, że kwestionowana decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2013 r, w kontrolowanej części nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności nie doszło do rażącego uchybienia przepisom art. 32 ust. 4 pkt 2, 33 ust. 2 pkt 2, 35 ust. 1 pkt 2, 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w związku z postanowieniami uchwały Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2012 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...].

Istotą sprawy było twierdzenie skarżącego, że przy wykonaniu inwestycji obniżono poziom pobocza i ułożono kostkę brukową z poprzecznym spadkiem w stronę jego działek. W ten sposób naruszono stosunki wodne (art. 29 ustawy Prawo wodne) - umożliwiając spływ wody z jezdni oraz obniżonego i utwardzonego chodnika na jego działki. Woda nie wsiąka w utwardzony kostką brukową teren, a wąski pas gruntu za chodnikiem, nie wchłania całej wody jaka spływa z drogi i chodnika.

Tymczasem prawidłowa analiza projektu budowlanego wykazała, że chodnik zaprojektowany został zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., nr 43 poz. 430 z późn. zm.).

Stosownie do § 45 ust. 1 i 8 ww. rozporządzenia, pochylenie podłużne chodnika lub samodzielnego ciągu pieszego nie powinno przekraczać 6%, zaś pochylenie poprzeczne powinno wynosić od 1% do 3%, w zależności od rodzaju nawierzchni oraz powinno umożliwiać sprawny spływ wody opadowej.

Z projektu budowlanego (rys. 3.1 i 3.2 profil podłużny chodnika i rys. 4 przekrój konstrukcyjny chodnika), wynika, że pochylenie podłużne chodnika na wysokości działek nr [...] i [...] ma spadek zgodny z niweletą korpusu drogowego i wynosi ok. 1%, a spadek poprzeczny wynosi 2%.

Zaprojektowane spadki podłużne zapewniają odprowadzenie wód w kierunku naturalnego obniżenia terenu zgodnie z nachyleniem podłużnym niwelety drogi. Woda deszczowa zgodnie z projektem spływa wzdłuż i w poprzek chodnika. Chodnik oddzielony jest od jezdni pasem gruntu o szerokości 1, 75m (pobocze i skarpa). Woda spływająca poprzecznie z jezdni, nie spływa zatem bezpośrednio na chodnik lecz na pas gruntu między jezdnią a chodnikiem. Za chodnikiem, w kierunku działek numer [...] i [...], również znajduje się pas gruntu szerokości ok. 2 m, na który spływać miała jedynie część wody z projektowanego chodnika.

Autor projektu, posiadający odpowiednie uprawnienia projektowe, zobowiązany do projektowania zgodnie z przepisami, przyjmując rozwiązania techniczne wynikające z dokonanych obliczeń uznał, że część wody opadowej z chodnika o szerokości od 1,5 może być odprowadzona powierzchniowo na działkę pasa drogowego.

Zgodnie z projektem kierunek spływu wód z drogi, nie uległ zmianie - nie zmieniono kierunku nachylenia korony drogi. Zastosowany spadek poprzeczny chodnika nie powinien powodować bezpośredniego spływu wód opadowych na działki skarżącego lecz na pas pobocza gruntowego - na działkę będącą w dyspozycji inwestora. Projektant, który złożył pod rygorem odpowiedzialności oświadczenie o prawidłowości przyjętych rozwiązań, zaprojektował takie odwodnienie drogi i chodnika przez wsiąkanie wody w pobocze. W konstrukcji chodnika nie zlokalizowano urządzeń, które zbierałyby wodę z jezdni i odprowadzałyby na grunty skarżącego. Organ architektoniczno-budowlany zatwierdzając przedstawiony mu projekt budowlany, nie miał podstaw do tego aby kwestionować go w zakresie zgodności z przyjętymi rozwiązaniami techniczno-budowlanymi.

Z uwagi na powyższe zasadnie odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji na odcinku graniczącym z działkami nr [...] i [...] należącymi do G. B.. W pozostałej części postępowanie o stwierdzenie nieważności słusznie umorzono.

Nie kwestionując twierdzeń skarżącego o faktycznym spływie wód na jego działki, brak było podstaw do tego, aby badaną decyzję uznać za rażąco naruszającą porządek prawny i zawierającą jakąkolwiek przesłankę z art. 156 § 1 k.p.a.

Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane do projektowania o odpowiednich specjalnościach. Zarówno projektant jak i sprawdzający w momencie sporządzania projektu budowlanego byli członkami [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, co potwierdzały załączone do tego projektu zaświadczenia.

Bezzasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., także dlatego, że w tej sprawie nie gromadzono nowego materiału dowodowego. Fakt, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organy sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji posiada wszystkie elementy o których stanowi art. 107 § 3 k.p.a.

Reasumując nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.