VII SA/Wa 1001/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędzia WSA Andrzej Siwek, Asesor WSA Anna Milicka-Stojek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lipca 2022 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego Prokuratury Okręgowej w Siedlcach na uchwałę Rady Miasta Siedlce z dnia 28 października 2021 r. nr XLIII/434/2021 w przedmiocie przedłożenia projektu uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały

I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta Siedlce nr XLIII/434/2021 z dnia 28 października 2021 r. w sprawie przedłożenia projektu uchwały o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych z garażami podziemnymi, drogami wewnętrznymi i parkingami na terenie oraz towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy ul. G. w S., na działkach nr. geod. [...],[...],[...] obr. [...] w granicach oznaczonych literami A,B,C,B,E,F,G,H,I,J,K,L,M,N,0,P,R-A

Postawę prawną zaskarżonej uchwały stanowią przepisy art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2021 r,. poz. 1372), dalej jako: u.s.g., w związku z art. 7 ust. 4, 5 i 17 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. z 2021 r. poz. 1538 ze zm.), dalej jako: specustawa lub specustawa mieszkaniowa.

Zaskarżona uchwała ma następującą treść:

Rada Miasta uchwala, co następuje:

§ 1. W związku:

- ze złożonym przez Przedsiębiorstwo Budowlane K. obecnie S. Sp. z o.o. wnioskiem z dnia 16 października 2020 r. o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych z garażami podziemnymi, drogami wewnętrznymi i parkingami na terenie oraz towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy ul. G. w S., na działkach nr. geod. [...], [...], [...] obr. [...] w granicach oznaczonych literami A,B,C,D,E,F,G,H,I,J,K,L,M,N,0,P,R-A,

- z koniecznością wypełnienia obowiązku wynikającego z art. 7 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. z 2021 r. poz. 1538 ze zm.), Rada Miasta występuje o przedłożenie inicjatywy uchwałodawczej w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji - zgodnie z wnioskiem inwestora.

§ 2. Wykonanie uchwały powierza się Prezydentowi Miasta.

§ 3. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazano, że uchwalona ona została w następujących okolicznościach.

Przedsiębiorstwo Budowlane K. S., działając na podstawie specustawy mieszkaniowej złożyło w dniu 16 października 2020 r. wniosek o ustalenie lokalizacji opisanej na wstępie inwestycji mieszkaniowej. Przedmiotowy wniosek uzupełniony został w dniu 4 listopada 2020 r.

W dniu 28 stycznia 2021 r. Prezydenta Miasta wystąpił z projektem uchwały w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji wnioskowanej inwestycji mieszkaniowej. Rada Miasta nie podzieliła stanowiska Prezydenta Miasta w związku z czym projekt uchwały nie został przyjęty.

Prezydenta Miasta nie wystąpił z projektem uchwały w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji oraz na wniosek Komisji Gospodarki Miejskiej odmówił przygotowania przedmiotowego projektu uchwały. W związku z powyższym, z inicjatywą uchwałodawczą w tej sprawie wystąpiła grupa radnych.

W dniu 25 marca 2021 r. Rada Miasta, na wniosek grupy radnych, podjęła Uchwałę Nr XXXIV/363/2021 w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych z garażami podziemnymi, drogami wewnętrznymi i parkingami na terenie oraz towarzyszącą infrastrukturą techniczną na działkach nr geod. [...],[...],[...] obr. [...] przy ul. G. w S.

Wojewoda Mazowiecki stwierdził nieważność przedmiotowej uchwały (rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z 23 kwietnia 2021 r. WNP-I.4131.68.2021.RM).

W związku z koniecznością wypełnienia obowiązku wynikającego z art. 7 ust. 4 i 5 specustawy mieszkaniowej, Komisja Gospodarki Miejskiej wystąpiła z przedmiotowym projektem uchwały.

II. Skargę na opisaną uchwałę Rady Miasta Siedlce nr XLIII/434/2021 z dnia 28 października 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Prokurator Okręgowy Prokuratury Okręgowej w Siedlcach zaskarżając ją w całości na podstawie art. 8 § 1, art. 50 § 1, art. 53 § 2a w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.

Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił istotne naruszenie następujących przepisów: art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), art. 18 ust 1 i 2, art. 30 ust. 1 i 2 u.s.g. oraz art. 7 ust. 4 i art. 8 ust. 1 specustawy mieszkaniowej - poprzez podjęcie uchwały nakazującej organowi wykonawczemu zastosowanie konkretnych rozwiązań prawnych oraz narzucającej sposób załatwienia konkretnej sprawy, bez upoważnienia ustawowego, z naruszeniem przepisów prawa regulujących procedury podejmowania uchwał, a w razie jej wykonania, naruszenia zasad dotyczących procedowania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej.

W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że uregulowania zawarte art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.s.g. wskazują na kompetencję wójta do wykonywania uchwał rady gminy i zadań gminy określonych przepisami prawa, do których należy m.in. przygotowywanie projektów uchwał. W piśmiennictwie zadanie to charakteryzuje się jako przygotowanie i zredagowanie postanowień proponowanej uchwały, uzgodnienie jej z właściwymi organami, organizacjami i instytucjami, uzyskanie potrzebnych opinii i przedłożenie odpowiedniego dokumentu radzie do uchwalenia. Przepisy te określają kompetencje nadane organowi wykonawczemu gminy, nie stanowią zaś norm zawierających upoważnienie do wydawania aktów podejmowanych przez organ stanowiący gminy w sprawach z zakresu administracji publicznej czy aktów prawa miejscowego.

Odnosząc się zaś do przepisów specustawy mieszkaniowej Prokurator zaznaczył, iż wprawdzie art. 7 ust. 4 tej ustawy zawiera upoważnienie do podjęcia przez radę gminy uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, to jednak treść podjętej uchwały wskazuje na odmienny przedmiot regulacji. Z treści samego tytułu podjętej uchwały wynika, iż dotyczy ona przedłożenia projektu uchwały o ustalenie lokalizacji oznaczonej inwestycji mieszkaniowej. Z kolei z treści § 1 tiret drugie uchwały wynika, iż Rada Miasta występuje o przedłożenie inicjatywy uchwałodawczej w tym zakresie. Rada Miasta Siedlce powołując się na art. 7 ust. 4 specustawy podjęła zatem uchwałę, której przedmiotem jest zobowiązanie Prezydenta Miasta do określonego zachowania - wystąpienia z inicjatywą uchwałodawczą, jednocześnie wskazując sposób jego wykonania, to jest przedłożenie projektu uchwały zgodnego z wnioskiem inwestora. Takie unormowania uchwały wykraczają poza zakres upoważnienia do wydawania aktów podejmowanych przez organ stanowiący gminy na podstawie art. 7 ust. 4 specustawy, jak również na podstawie art. 18 ust. 1 i 2 u.s.g.

Zdaniem Prokuratora, postanowienia uchwały naruszają również przepisy regulujące procedury podejmowania uchwał, dotyczące procedowania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 17 specustawy mieszkaniowej, do obowiązków wójta (burmistrza, prezydenta miasta) należy sporządzenie projektu uchwały rozstrzygającej o wniosku oraz przedłożenie go radzie gminy wraz z opiniami i uwagami oraz wynikiem dokonanych uzgodnień. Rada gminy musi więc otrzymać przygotowany już przez organ wykonawczy gminy projekt dokumentu, który będzie przedmiotem jej obrad. Konieczne jest dostarczenie radzie gminy również całej dokumentacji obrazującej przebieg zastosowanej procedury, a zwłaszcza opinii, uzgodnień i wyników konsultacji społecznych w postaci zgłoszonych w jej toku uwag.

III. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Siedlce wniosła o oddalenie skargi wnosząc o dopuszczenie dowodów z następujących dokumentów: 1) projektu uchwały odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. G., [...]) uwag po projektu Powiatowej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, 3) wyciągu z Protokołu Nr XXXII/2021 Komisji Gospodarki Mieszkaniowej; 4) opinii Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz 5) protokołu Nr XLIII/2021 z sesji Rady Miasta z 28 października 2021 r. – na okoliczność, że zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem.

W piśmie procesowym z dnia 8 czerwca 2022 r. Rada Miasta Siedlce zawarła oświadczenie o wyrażeniu zgody na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Z wnioskiem o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym wystąpiła także strona skarżąca (wniosek z 14 czerwca 2022r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. W przeciwnym razie Sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przy wyznaczeniu zakresu stosowania jednego z tych środków prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odsyła do przepisów szczególnych wyłączających stosowanie sankcji nieważności. Zgodnie zaś z art. 91 u.s.g., uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. Nie każda wadliwość uchwały organu gminy jest podstawą do eliminacji tej uchwały z obrotu prawnego, albowiem zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Wadliwość wypływająca z naruszenia zasady praworządności uchwał obejmuje m.in. naruszenie przepisów o zdolności organu do podjęcia aktu, na którą składa się właściwość organu, naruszenie przepisów regulujących podstawę działania (brak podstawy prawnej, utrata mocy obowiązującej przepisu będącego podstawą, niekonstytucyjność aktu normatywnego będącego podstawą wydania aktu); naruszenie procedury podjęcia aktu wyznaczonej przepisami prawa. Podstawa stosowania środka sankcji nieważności i orzekania o niezgodności z prawem nie jest ograniczona do ciężkich kwalifikowanych naruszeń przepisów prawa, obejmuje też niekwalifikowane naruszenia przepisów prawa przez ich błędną wykładnię, z wyjątkiem nieistotnego naruszenia przepisów prawa (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Metodyka pracy sędziego w prawach administracyjnych, Lex/el 2015, rozdział IX, pkt 2.3.).

Skarga podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżona uchwała jest sprzeczna z prawem w sposób uzasadniający stwierdzenie jej nieważności.

Zaskarżoną uchwałą Rada Miasta Siedlce wystąpiła o przedłożenie inicjatywy uchwałodawczej w sprawie zainicjowanej wnioskiem inwestora (Przedsiębiorstwo Budowlane K. S. obecnie S. Sp. z o.o.) w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w trybie przepisów ww. ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. Porządkująco przypomnieć należy, że wskazana ustawa określa zasady oraz procedury przygotowania i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, a także standardy ich lokalizacji i realizacji (art. 1 ust. 1). Ustawa zakłada, że w przypadku zamiaru realizacji inwestycji mieszkaniowej inwestor występuje, za pośrednictwem wójta (burmistrza, prezydenta miasta), z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji do właściwej miejscowo rady gminy (art. 7 ust. 1 ustawy). Powołany w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały przepis art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej przyznaje radzie gminy kompetencję do podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w ust. 1, lub odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji w terminie 60 dni od dnia złożenia przez inwestora wniosku, o którym mowa w ust. 1. Rada gminy, podejmując uchwałę, bierze pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W odniesieniu do tych regulacji w orzecznictwie zauważa się, że przepisy omawianej specustawy wprowadziły nową instytucję pozwalającą na realizację inwestycji mieszkaniowych w trybie uproszczonym względem procedury uchwalania bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także przyjmuje się, że rada gminy podejmując uchwałę na podstawie art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej działa nie tylko na zasadach uznania, ale wręcz wykonuje przysługujące gminie władztwo planistyczne (por. wyroki NSA z 11 maja 2022 r., II OSK 408/22; z 14 października 2020 r., II OSK 3942/19 oraz z 20 stycznia 2022 r., II OSK 678/21). W orzecznictwie podkreśla się, że rozwiązania przyjęte w specustawie służą poszerzeniu spektrum środków przysługujących gminie w zakresie planowania przestrzennego poprzez możliwość ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 5 ust. 3 specustawy) i nie mogą być postrzegane jako przyznany inwestorom instrument za którego pomocą mogliby przymusić gminę do ustalenia lokalizacji planowanych przez siebie inwestycji. Na gruncie art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej wymagane jest podjęcie przez radę gminy rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku o ustalenie lokalizacji mieszkaniowej oraz inwestycji towarzyszących w dwojaki, alternatywny sposób: albo uchwałą o ustaleniu lokalizacji albo uchwałą o odmowie ustalenia lokalizacji. W aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się zaś, że niepodjęcie korzystnej dla inwestora uchwały o ustaleniu lokalizacji nie ma skutku równoważnemu uchwale o odmowie ustalenia lokalizacji, a wobec tego nie kończy procedury zainicjowanej wnioskiem inwestora, na co w świetle treści analizowanego przepisu właściwa rada ma 60 dni od dnia złożenia wniosku. Innymi słowy, stan nieprzegłosowania uchwały pozytywnej nie może być uznany za zakończenie procedury. Brak podjęcia uchwały w trybie art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej z jednej strony narusza wskazany przepis, stanowiąc o bezczynności prawotwórczej organu gminy, a jednocześnie narusza interes prawny inwestora, który chcąc skorzystać z regulacji specustawy nie tylko nie uzyskał władczej konkretyzacji swoich praw i obowiązków, ale również nie wydano mu aktu odmawiającego takiej konkretyzacji, co umożliwiłoby kontrolę legalności wydanego aktu przez sąd administracyjny.

Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona uchwała została uchwalona w okolicznościach wskazujących na niezakończenie procedury w sprawie z wniosku inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. G. w S. we wskazanym w tym wniosku kształcie, na skutek braku w obrocie prawnym jednej z uchwał, o których stanowi przepis art. 7 ust. 4 specustawy. Nie został bowiem przegłosowany przedstawiony Radzie Miasta przez Prezydenta Miasta projekt uchwały o odmowie lokalizacji inwestycji, zaś uchwała z 25 marca 2021 r. Nr XXXIV/363/2021 w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej została wyeliminowana z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Mazowieckiego z 23 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny dostrzega zatem, że uchwalenie zaskarżonej uchwały zmierzać miało do usunięcia stanu bezczynności Rady Miasta Siedlce, niemniej stwierdza, że wiązało się z naruszeniem przez ten organ prawa niepozwalającym Sądowi oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Spór zaistniały na gruncie tej sprawy – z uwagi na przedmiot kontrolowanej uchwały - dotyczy kwestii inicjatywy uchwałodawczej w procedurze prowadzonej przez organy jednostki samorządu terytorialnego w trybie przepisów specustawy mieszkaniowej i sprawdza się do dokonania oceny, czy Rada Miasta Siedlce posiadała kompetencję do wystąpienia o przedłożenie inicjatywy uchwałodawczej w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Odnośnie do tej kwestii zauważyć trzeba, że w piśmiennictwie słusznie zauważa się, że istnienie organów stanowiących i wykonawczych w samorządzie terytorialnym oznacza, że mamy swoisty podział zadań między samorządową "legislatywę" i egzekutywę. O ile organy stanowiące nie wkraczają w zakres zadań należących do kompetencji organów wykonawczych, to organy wykonawcze w swoich działaniach nie ograniczają się do funkcji stricte wykonawczych, ale w różnym zakresie i różnych formach, w zakresie ustawowo przewidzianym, uczestniczą również w procesie stanowienia prawa (B. Jaworska-Dębska, R. Budzisz, Rola organu wykonawczego jednostek samorządu terytorialnego w procesie stanowienia prawa na szczeblu lokalnym [w:] Legislacja administracyjna. Teoria, Orzecznictwo, Praktyka pod red. M Stahl i Z. Daniewskiej, Warszawa 2012, s. 384). Powołane w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały przepisy art. 30 ust.1 i ust. 2 pkt 1 u.s.g. przewidują, że wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa, jednakże do zadań wójta należy w szczególności przygotowywanie projektów uchwał rady gminy. Wskazanie, iż organ wykonawczy przygotowuje projekty uchwał organów stanowiących nie rozstrzyga jednakże, czy inicjatywę w tym względzie posiada wyłącznie organ stanowiący czy też projekt uchwały może z własnej inicjatywy przygotować organ wykonawczy, niemniej należy mieć na uwadze, że w niektórych przypadkach z mocy ustawy szczególnej inicjatywa uchwałodawcza należy wyłącznie do organu wykonawczego (np. art. 60 u.s.g. – zob. B. Jaworska-Dębska, R. Budzisz, op. cit. s. 394). Z takim przypadkiem Sąd ma do czynienia w przedmiotowej sprawie, gdyż prawo inicjatywy uchwałodawczej organu wykonawczego wynika z przepisu szczególnego, tj. art. 7 ust. 17 specustawy mieszkaniowej, w świetle którego organ wykonawczy (wójt, burmistrz, prezydent miasta) przedkłada radzie gminy projekt uchwały, o której mowa w ust. 4, wraz z opiniami i uwagami oraz wynikiem dokonanych uzgodnień. Jak się bowiem trafnie wskazuje w piśmiennictwie, konieczne jest rozróżnienie dwóch pojęć: inicjatywy uchwałodawczej oraz wniosku o podjęcie uchwały. Inicjatywa uchwałodawcza łączy się z obowiązkiem sporządzenia i przedłożenia projektu uchwały, jest zatem rozumiana szerzej niż tylko jako samo zainspirowanie przez wnioskodawcę podjęcia uchwały w danej sprawie. Należy więc odróżnić od siebie dwie grupy podmiotów: takie, którym przysługuje inicjatywa uchwałodawcza, a więc które sporządzają projekt uchwały i przedkładają go organowi stanowiącemu, oraz takie, które inspirują jedynie działania uchwałodawcze poprzez złożenie wniosku o podjęcie uchwały w danej kwestii. W przeciwieństwie do inicjatywy uchwałodawczej, która wywołuje obowiązek formalnego rozpatrzenia projektu, złożony wniosek nie obliguje organu wykonawczego do sporządzenia projektu uchwały (D. Dąbek, Prawo miejscowe, Wolters Kluwer 2020, s. 253-254). Na gruncie tej sprawy, o ile istotnie aktualizuje się w niej obowiązek wypełnienia przez Radę Gminy obowiązku wynikającego z art. 7 ust. 4 specustawy poprzez podjęcie jednej ze wskazanych w tym przepisie uchwał, rozstrzygającej o prawach inwestora, który wystąpił z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, o tyle ze względu na treść art. 7 ust. 17 specustawy brak jest podstaw prawnych do wystąpienia przez organ stanowiący z inicjatywą uchwałodawczą w sprawie przedłożenia projektu uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, gdyż taka kompetencja przypisana jest wyłącznie organowi wykonawczemu (wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta). Powyższa wadliwość zaskarżonej uchwały stanowi, w ocenie Sądu, samoistną przyczynę stwierdzenia jej nieważności, stanowiąc przypadek naruszenia przepisów regulujących podstawę działania organu jednostki samorządu terytorialnego (brak podstawy prawnej dla podjęcia przez organ stanowiący uchwały w sprawie przedłożenia projektu uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej), a w związku z tym nie ma znaczenia dla wyniku sprawy to, że zaskarżoną uchwałą organ stanowiący zobowiązał organ wykonawczy do "przedłożenia inicjatywy uchwałodawczej [...] zgodnie z wnioskiem inwestora". Innymi słowy, żadnego wpływu na wynik tej sprawy nie ma postulowana treść inicjatywy uchwałodawczej w brzmieniu "zgodnie z wnioskiem inwestora". W konsekwencji, przywołane w uzasadnieniu skargi przykłady z orzecznictwa sądowego (tj. wyroki: NSA z 19 września 2017 r. II GSK 3514/15, LEX nr 2404511; NSA z 9 września 2021 r. III OSK 2519/21, LEX nr 3248647; WSA w Krakowie z 16 czerwca 2020 r. II SA/Kr 306/20, LEX nr 3025194 oraz WSA w Gliwicach z 14 lipca 2020 r. III SA/Gl 15/20, LEX nr 3042555) Sąd uznał za niereprezentatywne na gruncie tej sprawy, gdyż dotyczą one zasadniczo innej kwestii niż rozstrzygana w niniejszym postępowaniu, albowiem odnoszą się do kwestii dopuszczalnego zakresu tzw. uchwały kierunkowej podejmowanej na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g., który w niniejszej sprawie nie miał zastosowania.

Ubocznie zauważyć jednak należy, że w piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rada gminy jest związana wnioskiem inwestora w tym znaczeniu, że nie może dokonywać modyfikacji tego wniosku nawet w minimalnym zakresie, a konieczność powtórzenia procedury zachodzi w przypadku modyfikacji wniosku przez inwestora (T. Tymosiewicz, Podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej [w:] Specustawa mieszkaniowa a samodzielność planistyczna gminy. Dylematy prawników i urbanistów pod red. J. H. Szlachetko, Gdańsk 2019, s. 79-80 oraz wyrok NSA z 11 maja 2022 r., II OSK 408/22).

Z powołanych powyżej względów, wobec uznania, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z przepisami prawa przyjętymi za jej podstawę prawną, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

Z uwagi na zgodne wnioski stron postępowania dotyczące rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, a więc wobec zaistnienia w tej sprawie warunków określonych w art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.