VI SA/Wa 916/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 13 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącego M. M. kwotę 1000 złotych (słownie: jeden tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Zaskarżoną decyzją Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej "Prezes NFZ") uchylił w całości decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ( dalej "Dyrektor Oddziału" ) z dnia [...] lipca 2020 r. w sprawie zwrotu kosztów świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie stomatologii udzielonych M. M. ( dalej "Skarżący") w dniu 12 listopada 2019 r. na terytorium Republiki Czeskiej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 42d ust. 19 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. 2020 r. poz. 1398, z późn. zm.), dalej ,,ustawa o świadczeniach", w związku z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w celu zapewnienia funkcjonowania ochrony zdrowia w związku z epidemią COVID-19 oraz po jej ustaniu (Dz. U. z 2020 r. poz. 1493), oraz art. 138 § 2 k.p.a.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 20 marca 2020 r. do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ( dalej "OW NFZ"), wpłynął wniosek M. M. o zwrot kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, będących świadczeniami gwarantowanymi, udzielonych na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej - na podstawie art. 42b ustawy o świadczeniach.

Do wniosku, oprócz pełnomocnictwa załączono:

1) fakturę nr [...] na kwotę 92,93 zł, wystawioną w języku czeskim i polskim w dniu 13 marca 2020 r. przez D. s.r.o., [...],[...] - [...], wraz z potwierdzeniem dokonania płatności;

2) fakturę nr [...] na kwotę 4 473,46 zł, wystawioną w języku czeskim i polskim w dniu 13 marca 2020 r. przez D. s.r.o., [...],[...] - [...], wraz z potwierdzeniem dokonania płatności;

3) kartę choroby pacjenta, wydrukowaną w dniu 16 marca 2020 r.;

4) poświadczoną notarialnie w zakresie zgodności z oryginałem kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Skarżącego - stopień umiarkowany, wystawioną przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] w dniu 26 października 2000 r.;

5) zaświadczenie z dnia 29 października 2019 r. o ustanowieniu Pana J. K. kuratorem Skarżącego;

Następnie, po wyjaśnieniu czy konsultacja przeprowadzona przez lekarza periodontologa była wykonana w miejscu udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej czy też "zdalnie" za pośrednictwem systemów teleinformatycznych. w dniu 7 lipca 2020 r. Dyrektor Oddziału wydał decyzję, w której przyznał Skarżącemu zwrot kosztów za świadczenia opieki zdrowotnej udzielone w dniu 12 listopada 2019 r. na terytorium Republiki Czeskiej w wysokości 4 473,46 zł.

Dyrektor Oddziału ustalił, że świadczenia opieki zdrowotnej udzielone Skarżącemu w dniu 12 listopada 2019 r. na terenie Republiki Czeskiej zostały wymienione w katalogu świadczeń gwarantowanych znajdującym się w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia stomatologicznego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1199, z późn. zm. dalej "rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych").

Rozpatrując odwołanie Skarżącego od decyzji Dyrektora Oddziału Prezes NFZ stwierdził, że z dokumentacji zawartej w aktach sprawy wynika, że świadczenia objęte wnioskiem, udzielone w związku z rozpoznaniem, zgodnie z Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10: K02 - Próchnica zębów, K05 - Zapalenie dziąseł i choroby przyzębia i K13 - Inne choroby śluzówki warg i jamy ustnej należy scharakteryzować przez następujące procedury, według Międzynarodowej Klasyfikacji Procedur Medycznych ICD-9:

23.0101 - badanie lekarskie stomatologiczne, które obejmuje również instruktaż higieny jamy ustnej;

23.1601 - usunięcie złogów nazębnych z % łuku zębowego;

23.1607 - kiretaż zwykły w obrębie uzębienia;

23.1604 -płukanie kieszonki dziąsłowej i aplikacja leku;

23.1704 - usunięcie zęba przez dłutowanie zewngtrzzębodołowe z wytworzeniem płata śluzówkowo-okostnowego;

23.1815 - założenie opatrunku chirurgicznego;

23.1101 - leczenie próchnicy powierzchniowej - za każdy ząb;

23.1605 - leczenie zmian na błonie śluzowej jamy ustnej;

23.2210 - repozycja i unieruchomienie zwichnięcia żuchwy;

23.0105 - konsultacja specjalistyczna;

23.1809 - chirurgiczne zaopatrzenie małej rany obejmującej do 3 zębodołów włącznie ze szwem;

23.0301 - rentgenodiagnostyka do 2 zdjęć wewnątrzustnych;

23.17 - chirurgiczne usunięcie zęba.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 42d ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 42b ust. 1 ustawy o świadczeniach oraz rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych w zakresie załącznika nr 3, tabela nr 1 poz. Prezes NFZ

wskazał, że zgodnie z informacją zawartą na fakturze nr [...] z dnia 13 marca 2020 r. konsultacja specjalistyczna została wykonana za pośrednictwem systemów teleinformatycznych.

Zdaniem organu odwoławczego wśród świadczeń ogólnostomatologicznych udzielanych w znieczuleniu ogólnym wymienionych w rozporządzeniu w sprawie świadczeń gwarantowanych brak jest świadczeń wykonanych w formie świadczenia telemedycznego. Wszystkie procedury medyczne niewymienione w ww. rozporządzeniu mogą być zatem rozliczone tylko jako element kompleksowego gwarantowanego świadczenia stomatologicznego, które wymienione jest w tym rozporządzeniu. Brak zatem możliwości uznania konsultacji specjalistycznej udzielonej Skarżącemu w dniu 12 listopada 2019 r. na terenie Republiki Czeskiej za świadczenie, które należy odrębnie wycenić bowiem finansowanie teleporady jako samodzielnego, odrębnie finansowanego, świadczenia może mieć bowiem miejsce jedynie po uznaniu go w ww. rozporządzeniu za świadczenie gwarantowane. Natomiast zgodnie z rozporządzeniem w sprawie świadczeń gwarantowanych konsultacja specjalistyczna (kod ICD-9 - 23.0105), wymieniona w załączniku nr 3, tabela nr 1 poz. 3, podlega odrębnemu finansowaniu wyłącznie w sytuacji, gdy stanowi badanie lekarza specjalisty z krótką pisemną oceną i wskazaniami diagnostyczno-terapeutycznymi dla lekarza prowadzącego, bez połączenia z innymi świadczeniami gwarantowanymi. Świadczenie konsultacji specjalistycznej wykonane zostało przez lekarza periodontologa w trakcie trwania zabiegu w znieczuleniu ogólnym. Powyższe uniemożliwia traktowanie ww. konsultacji jako odrębnego świadczenia, ponieważ nie sposób uznać, że lekarz udzielający konsultacji nie był członkiem zespołu przeprowadzającego leczenie w znieczuleniu ogólnym. Ww. konsultacja odbywała się w czasie, kiedy u Skarżącego przeprowadzano wymienione na fakturze nr [...] zabiegi stomatologiczne, zatem należy rozumieć, iż konsultacja lekarza periodontologa miała miejsce w tym samym czasie.

Prezes NFZ zgodził się z twierdzeniem Dyrektora Oddziału, że teleporada, choć nie podlega odrębnemu finansowaniu, może być udzielana jako świadczenie współistniejące ze świadczeniem gwarantowanym. Zdaniem Prezesa NFZ konsultacja ta powinna zostać potraktowana jako składowa innych świadczeń, która proporcjonalnie podwyższyłaby wartość innych świadczeń gwarantowanych, przedstawionych na fakturze nr [...] z dnia 13 marca 2020 r.

Ponadto świadczeniodawca na ww. fakturze wykazał, że Skarżącemu w dniu 12 listopada 2019 r. założono jedenaście opatrunków chirurgicznych na zębach nr 11, 21, 18, 13, 42, 41, 31, 32, 33, 34 i 35 i wykonano cztery zabiegi usunięcia zęba poprzez dłutowanie zewnątrzzębodołowe z wytworzeniem plata śluzówkowo-okostnowego na zębach nr 18, 13, 34 i 35, a także pięć procedur chirurgicznego usunięcia zęba na zębach o nr 42, 41, 31, 32 i 33. Wykonał on również dwa zabiegi kiretażu zwykłego na zębach nr 11 i 21. Zgodnie z Międzynarodową Klasyfikacją Procedur Medycznych założenie opatrunku chirurgicznego obejmuje: połowę szczęki, założenie opatrunku przy zapaleniu zębodołu oraz zdjęcie szwów po zabiegu chirurgicznym. Dyrektor Oddziału po dokonaniu analizy ww. dokumentacji załączonej do wniosku dokonał zwrotu kosztów m.in. za jedenaście procedur założenia opatrunków chirurgicznych w kwocie 421,74 zł, cztery procedury usunięcia zęba przez dłutowanie zewnątrzzębodołowe z wytworzeniem płata śluzówkowo-okostnowego w kwocie 1 704,20 zł, pięć procedur chirurgicznego usunięcia zęba w kwocie 1 001,20 zł oraz dwie procedury kiretażu zwykłego (zamkniętego) w obrębie % uzębienia w kwocie 187,46 zł.

Dokonując analizy karty choroby z dnia 16 marca 2020 r. oraz zawartego w niej diagramu Prezes NFZ stwierdził, że poza procedurą ekstrakcji zęba w dziewięciu przypadkach nie występuje żadna inna procedura, która wymagałaby założenia opatrunku chirurgicznego. Natomiast z diagramu zawartego w karcie choroby nie wynika zatem, aby zasadnym było rozliczenie procedury założenia opatrunku chirurgicznego na zębach nr 11 i 21 jako samodzielnej procedury.

Zdaniem Prezesa NFZ Dyrektor Oddziału rozpatrując wniosek o zwrot kosztów leczenia nie dołożył należytych starań w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., zaś wyjaśnienie wątpliwości wynikających z dołączonej przez Stronę dokumentacji przekracza ramy postępowania, do którego uprawniony jest zgodnie z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy

Prezes NFZ uznał, ze w postępowaniu odwoławczym musiałby bowiem wyjaśnić dlaczego Dyrektor Oddziału przyznał kwotę zwrotu za jedenaście procedur założenia opatrunku chirurgicznego, mimo iż wykonano ekstrakcji jedynie dziewięciu zębów.

Prezes NFZ stwierdził zatem, że ocena tych okoliczności na etapie postępowania odwoławczego naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania, ujętą w art. 15 k.p.a. bowiem zebrany w przedmiotowej sprawie przez Dyrektora Oddziału materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie stanu faktycznego i stanowi to uchybienie w zakresie art. 77 k.p.a. W konsekwencji wobec spełnienia przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a., decyzję Dyrektora Oddziału należy uchylić i przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a.

Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł Skarżący, zarzucając;

1) naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji pomimo iż cały materiał dowodowy w sprawie został w pełni zebrany i wydanie decyzji nie wymaga przeprowadzenia żadnego postępowania wyjaśniającego, zaś organ pierwszej instancji nie naruszył żadnego przepisu postępowania.

2) naruszenie art. 139 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez orzeczenie na niekorzyść strony odwołującej wbrew zakazowi wynikającemu z tego przepisu, pomimo że nie zaistniały przesłanki rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia interesu społecznego.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Prezes NFZ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sprzeciw od decyzji jest uzasadniony.

Zgodnie z art. 64a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a."), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.

W myśl art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Z kolei stosownie do art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a.

Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji musi być treść art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

Charakter kontroli sądowej w ramach rozpoznawania sprzeciwu od decyzji kasacyjnych powiązany został z wprowadzeniem rozwiązań proceduralnych mających na celu usprawnienie przyspieszenie postępowań administracyjnych i sądowych. Granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu nie obejmują oceny decyzji kasacyjnej w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

W orzecznictwie (por. wyrok NSA z 14 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2263/20, opubl. LEX nr 3066826) ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 64e p.p.s.a., jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 p.p.s.a., w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe w przedmiocie sprzeciwu bądź skargi. Zgodnie z art. 134 i art. 145 p.p.s.a. skarga otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, jak i norm o charakterze proceduralnym. Natomiast art. 64e p.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową do oceny "jedynie" przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Uprawnione jest więc stanowisko, że w postępowaniu sądowym zainicjowanym sprzeciwem sąd administracyjny nie weryfikuje prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, w ramach których organ odwoławczy stwierdził potrzebę wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast, co do zasady, obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. (wyrok NSA z 14 lipca 2020, sygn. akt II OSK 1267/20, opubl. LEX nr 3064756).

W zaskarżonej decyzji Prezes NFZ uznał, że wyjaśnienie wątpliwości wynikających z dołączonej przez Stronę dokumentacji przekracza ramy postępowania, do którego uprawniony jest zgodnie z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy.

Prezes NFZ oparł swoje stanowisko przede wszystkim na wynikającej z art. 15 k.p.a. zasadzie dwuinstancyjności postępowania. Zdaniem organu zebrany w przedmiotowej sprawie przez Dyrektora Oddziału materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie stanu faktycznego i stanowi to uchybienie w rozumieniu art. 77 k.p.a. Z tych przyczyn w ocenie Prezesa NFZ decyzję Dyrektora Oddziału o zwrocie na rzecz Skarżącego kosztów za świadczenia opieki zdrowotnej udzielone w dniu 12 listopada 2019 r. na terytorium Republiki Czeskiej w wysokości 4 473,46 zł należało uchylić i przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a.

Rozstrzygnięcie kasacyjne z art. 138 § 2 k.p.a. powodujące przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, nie może być podjęte w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w powołanym przepisie. Przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną wówczas, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to nie kwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Granice dopuszczalności orzekania kasacyjnego przez organ odwoławczy określa art. 136 k.p.a., pozwalając organowi odwoławczemu na usunięcie na żądanie strony lub z urzędu, we własnym zakresie, w ramach postępowania odwoławczego, wad postępowania dowodowego i na przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Na podstawie tego przepisu organ odwoławczy może też zlecić przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego organowi, który wydał decyzję. Mając jednakże na względzie określoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania do organów Państwa, a także zasadę szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.) organ odwoławczy powinien przede wszystkim we własnym zakresie przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe. Jeżeli zatem korzysta z kompetencji określonych w art. 138 § 2 k.p.a. to jest obowiązany do określenia w uzasadnieniu orzeczenia okoliczności wymagających wyjaśnienia, wraz z uzasadnieniem, dlaczego nie może przeprowadzić dodatkowego postępowania we własnym zakresie.

Sąd kontrolując zgodność z prawem decyzji kasacyjnej wydanej w postępowaniu odwoławczym, jest obowiązany do dokonania oceny, czy organ nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 k.p.a.

Odnosząc te rozważania do rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdza, że Prezes naruszył przepis art. 138 § 2 k.p.a.

Sąd podzielił zarzut sprzeciwu, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Słusznie podnosi Skarżący, że wyjaśnienie, dlaczego organ I instancji dokonał zwrotu kosztów za jedenaście procedur założenia opatrunku, podczas gdy pacjentowi dokonano ekstrakcji jedynie dziewięciu zębów nie jest "koniecznym do wyjaśnienia zakresem sprawy" w rozumieniu art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy mógł wydać decyzję reformatoryjną bowiem w istocie rzeczy spór dotyczący finansowania opatrunków jest sporem o charakterze prawnym, nie zaś okolicznością wymagającą przeprowadzania postępowania dowodowego w znacznej części.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie wykazał w przekonujący sposób, że postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji jest obarczone takimi brakami, których nie mógł "samodzielnie" uzupełnić. W ocenie Sądu nie jest prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, że wyjaśnienie wątpliwości wynikających z dołączonej przez Skarżącego dokumentacji nie jest możliwe na etapie postępowania odwoławczego. Nie chodzi tu bowiem o "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" (art. 138 § 2 k.p.a.), ale raczej o ocenę materiału dowodowego znajdującego się w aktach (na co zwrócił uwagę Skarżący w złożonym do Sądu sprzeciwie).

Co do zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez orzeczenie na niekorzyść strony odwołującej na marginesie Sąd zauważa, że w rozpoznawanej sprawie doszło do sytuacji, w której uchylając rozstrzygnięcie organu I instancji o zwrocie dla Skarżącego kwoty 4 566, 39 zł organ odwoławczy orzekł na niekorzyść Skarżącego. Zakres odwołania złożonego przez stronę nie obejmował kwoty 4 566, 39 zł. Z treści odwołania wynika, że dotyczyło ono jedynie kwoty, co do której nie wydano decyzji o zwrocie kosztów świadczenia, a mianowicie chodziło o uznanie, że konsultacja specjalistyczna udzielona za pośrednictwem sieci teleinformacyjnej nie stanowi świadczenia gwarantowanego oraz nie stanowi odrębnej procedury medycznej, lecz stanowi część innych procedur (kwota 92,93 zł wynikająca z faktury nr [...]). Należy przy tym zaznaczyć, że sama sentencja decyzji Dyrektora Oddziału zawiera jedynie rozstrzygnięcie pozytywne, zaś w ocenie Prezesa NFZ: "W ww. decyzji znajduje się także informacja o odmowie zwrotu kosztów za konsultację specjalistyczną". (por. str. 5 zaskarżonej decyzji).

Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 a § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnił sprzeciw i uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz w związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).

Sąd rozpoznał sprzeciw w składzie jednoosobowym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 64d § 1 w związku z art. 16 § 2 p.p.s.a. Według tych przepisów, sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1), a na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie jednego sędziego, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 16 § 2). Z przepisu art. 64d § 1 p.p.s.a. nie wynika, aby rozpoznanie sprzeciwu na posiedzeniu niejawnym miało odbywać się w składzie innym niż jednoosobowy (por. wyroki NSA z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2595/18 oraz z dnia 28 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 1501/20).

Mając to wszystko na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji.