VI SA/Wa 563/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego oddala skargę

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] listopada 2020 r. Komisja Egzaminacyjna II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego na podstawie art. 78h ust. 1, 9 i 12 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2020 r. poz. 1651) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. P. utrzymała w mocy uchwałę nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Komisji Egzaminacyjnej nr [...] do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2020 r. z siedzibą w K. w sprawie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Komisja wyjaśniła, że zdający z zadania z zakresu prawa karnego otrzymał ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa cywilnego ocenę niedostateczną, z zadania z zakresu prawa gospodarczego ocenę bardzo dobrą, z zadania z zakresu prawa administracyjnego ocenę dobrą zaś z zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki ocenę dostateczną.

Powołując się na treść przepisu art. 78f ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze, który to przepis określa, że pozytywny wynik z egzaminu, otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu otrzymał ocenę pozytywną Komisja wskazała, iż zdający uzyskała wynik negatywny z egzaminu.

Rozpatrując wniesione przez zdającego odwołanie Komisja na wstępie dokonała analizy obowiązującego stanu prawnego z punktu widzenia zakresu orzekania przez Komisję Egzaminacyjną II stopnia oraz wyjaśniła kwestię kryteriów ocen zadań z poszczególnych części egzaminu.

Dokonując oceny trafności zarzutów, Komisja Odwoławcza stwierdziła, że egzaminatorzy ocenili jednolicie opracowane przez zdającego rozwiązanie z zakresu cywilnego, w kontekście przesłanek przewidzianych przez art. 78e ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze, na ocenę niedostateczną.

Egzaminator Sędzia E. J. w uzasadnieniu swojej oceny cząstkowej podniosła, że wymogi formalne apelacji zasadniczo zostały zachowane, poprawnie wskazano wpz oraz zakres zaskarżenia, brak jest natomiast informacji o zwolnieniu powoda jeszcze przed wytoczeniem powództwa w całości od kosztów sądowych. Egzaminator wskazał, że skarżący zasadnie wskazał naruszenie prawa materialnego tj. art. 417 kpc i art. 18 ust 5 ustawy o ochronie praw lokatorów - jednak zdaniem egzaminatora zarzuty tych przepisów winny być wyartykułowane łącznie tj. w związku. Zasadnie w ocenie egzaminatora skarżący wskazał również naruszenie prawa materialnego tj. art. 229 kc.

Błędnie natomiast zdaniem egzaminatora powiązano zarzut naruszenia art. 229 kc z art. 455 kc i art. 118 kc. Uwadze skarżącego umknęło w ocenie egzaminatora, że w sprawie o odszkodowanie za zaniechanie dostarczenia lokalu socjalnego do terminu przedawnienia stosuje się regulację art. 442 1 § 1 kc. Za błędne uznał egzaminator również powiązanie zarzutu naruszenia art. 417 kc i art. 18 ust 5 ustawy o ochronie praw lokatorów z art. 5 kc. Tym samym brak jest w opinii egzaminatora wyodrębnionego zarzutu i uzasadnienia naruszenia art. 5 kc przez niewłaściwe zastosowanie. Egzaminator wskazał też na brak zarzutu sprzeczności istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego dotyczących niewykazania przez powoda wysokości dochodzonego roszczenia, co nastąpiło wskutek naruszenia przepisu prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 229 kpc poprzez jego niezastosowanie. Niezrozumiałe zdaniem egzaminatora jest twierdzenie skarżącego o utożsamianiu przez sąd roszczeń z art. 18 ust 1 i art. 18 ust 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, a w konsekwencji zarzut wyrokowania ponad żądanie tj. zarzut naruszenia art. 321 kpc. Jako sprzeczny i niezgodny z ustaleniami oraz rozważaniami sądu egzaminator uznał zarzut naruszenia art. 233 kpc.

Zdaniem egzaminatora praca skarżącego obejmuje prawidłowy wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku, zasądzenie kwoty 33.220,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu i częściowo prawidłowy wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa. Biorąc jednak pod uwagę, że skarżący rozwiązał zagadnienia kazusu jedynie w nieznacznej części, egzaminator uznał, że nie podołał on wymogom zadania egzaminacyjnego.

Egzaminator adw. K. S. w uzasadnieniu swojej oceny cząstkowej podniósł, że wymogi formalne apelacji zostały zachowane, ale brakuje informacji o zwolnieniu od opłat sądowych. Błędnie zdaniem egzaminatora skarżący powiązał zarzut naruszenia art. 417 kc i art. 18 ust 5 ustawy o ochronie praw lokatorów z art. 5 kc, przy czym podkreślił brak oddzielnego zarzutu naruszenia art. 5 kc przez niewłaściwe zastosowanie. Nieprawidłowe w ocenie egzaminatora jest również powiązanie zarzutu naruszenia art. 229 kc z art. 455 kc oraz art. 118 kc, ponieważ błędne jest stanowisko, że termin przedawnienia liczy się od wezwania do zapłaty, a nadto, że roszczenie odszkodowawcze wobec pozwanej przedawnia się w terminie przewidzianym w art. 118 kc - przy czym skarżący nie wskazał nawet o który termin chodzi. Zdaniem egzaminatora o niespójnej interpretacjo przepisów świadczy wskazanie z jednej strony podstawy odpowiedzialności gminy z art. 417 kc czyli deliktu, a z drugiej zakwalifikowanie okresu przedawnienia zaniechania gminy z art. 118 kc. Nieuprawnione jest w ocenie egzaminatora twierdzenie i zarzut naruszenia art. 321 kpc, polegający na tym, że sąd wyrokował ponad żądanie, oparty na nieuzasadnionym zarzucie utożsamienia przez sąd roszczeń z art. 18 ust 1 i art. 18 ust 5 ustawy o ochronie praw lokatorów. Zdaniem egzaminatora błędne jest też twierdzenie skarżącego oraz oparty na nim zarzut naruszenia art. 233 kpc. Egzaminator wskazał na brak zarzutu sprzeczności istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego materiału dowodowego dotyczącą niewykazania przez powoda wysokości dochodzonego roszczenia, co nastąpiło wskutek naruszenia przepisu prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj art. 229 kpc poprzez jego niezastosowanie. Egzaminator w uzasadnieniu swojej oceny cząstkowej wskazał, że skarżący prawidłowo zawnioskował o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie kwoty 33.220zł, natomiast nieprawidłowo złożył wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego za dwie instancje, gdyż zgłosił się do sprawy dopiero po wydaniu wyroku I instancji. Zdaniem egzaminatora wywody uzasadnienia apelacji są niespójne i w części nietrafne, a nadto sprzeczne z ustaleniami sądu.

Oceniając zadanie egzaminacyjne przez pryzmat ocen dokonanych przez egzaminatorów, jak i zarzuty podniesione przez skarżącego, Komisja stwierdziła, że z większością zarzutów nie można się zgodzić. .

Egzaminatorzy stwierdzili zgodnie, że apelacja zachowuje wymogi formalne. Prawidłowo wskazano wartość przedmiotu zaskarżenia, zakres zaskarżenia. Bez znaczenia dla oceny jest zarzut podnoszony przez egzaminatorów, że w pracy brak informacji o zwolnieniu powoda od kosztów.

Wprawdzie egzaminatorzy oceniając poprawność wymogów formalnych apelacji nie dostrzegli, że określenie strony pozwanej jest błędne, ale tenże błąd istotny sporządzonej pracy, nie może pozostać bez wpływu na jej ocenę.

Komisja podkreśliła, że w apelacji sformułowano zarzuty co do zasady, choć niektóre nie znajdują uzasadnienia. Prawidłowo sformułowano wniosek apelacji w tym wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję na rzecz powoda. Skarżący prawidłowo sformułował zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 417 kc oraz art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów. Zarzut podniesiony przez egzaminatorów, że nie użył zwroty " w związku" nie ma istotnego znaczenia co do meritum zarzutu, Sędzia E. J. oceniła go, że został sformułowany w pełni poprawnie. Skarżący prawidłowo sformułował naruszenie przepisu art. 229 kc wskazując na związek tego naruszenia z art. 18 ust.5 Ustawy o Ochronie Praw Lokatorów, jednak nie dostrzegł jakie zasady terminów przedawnienia mają zastosowanie- to zastosowanie znajduje przepis art. 4421 par.l kc a nie art. 455 kc oraz art. 118 kc.

Skarżący sformułował zarzut naruszenia przepisu art. 5 kc aczkolwiek prawdą jest, że nie potrafił uzasadnić podstawy naruszenia tego przepisu. Komisja zgodziła się z egzaminatorami, że skarżący błędnie postawił zarzut naruszenia przepisu art. 321 kpc i nawet nie podjął się jego uzasadnienia. Prawidłowo natomiast sformułował zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 Ustawy o Ochronie Lokatorów, aczkolwiek zabrakło jego uzasadnienia.

Skarżący sformułował zarzut naruszenia przepisu art. 455 kc oraz art. 118 kc poprzez ich niezastosowania, formułując, że art. 118 kc reguluje charakter zobowiązania bezterminowego jakim jest zobowiązanie wynikające z odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu niedostarczenia lokalu socjalnego. Egzaminatorzy zarzucili skarżącemu, że zarzut ten jest nieprawidłowy a podstawą zarzutu powinien stanowić art.441 par. 1 kc. Skarżący broniąc tak sformułowanego zarzutu powołuje się na orzeczenie sądu okręgowego w O. z dnia, [...] lutego 2014r. w którym to orzeczeniu, Sąd powołuje się na przepis art. 118 kc stanowiącego podstawę 10-cio letniego przedawnienia roszczeń dochodzonych od Gminy. Komisja zgodziła się z egzaminatorami, że merytorycznie praca miejscami jest niespójna a uzasadnienie zbyt lakoniczne w odniesieniu do formułowanych zarzutów a wręcz w odniesieniu do niektórych zarzutów w istocie brak takiego odniesienia. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że praca zawiera wypełnienie wszystkich poleceń zadania w przeważającej ich części prawidłowe. Podsumowując skarżący prawidłowo określił wartość przedmiotu zaskarżenia, prawidłowo określił zakres zaskarżenia, prawidłowo sformułował wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku żądając zasądzenia od pozwanej na rzecz powoda kwoty 33 220 zł. wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia zapłaty, oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję według norm przypisanych. Skarżący sporządzając apelację nie ustrzegł się wykazanych istotnych błędów oraz w niedostatecznym stopniu udźwignął ciężar tej części uzasadnienia. Praca skarżącego nie daje podstaw do oceny pozytywnej i nie pozwala ocenić, że skarżący jest przygotowany do samodzielnego, profesjonalnego wykonywania zawodu adwokata.

Reasumując, skoro ostatecznie Skarżący otrzymał ocenę niedostateczną z zadania z zakresu prawa cywilnego, brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Zgodnie bowiem z art. 78f ust. 1 cytowanej ustawy, pozytywny wynik z egzaminu otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu otrzymał ocenę pozytywną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. P. wniósł o:

1. uchylenie przez KE II stopnia zaskarżonej uchwały KE II stopnia w całości oraz uchwały KE I stopnia w całości i stwierdzenie, że W. P., syn S. i W., uzyskał pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego, na podstawie art. 54 § 3 PPSA;

| 2. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 1 lub 2 PPSA;

3. stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały KE II stopnia w całości - jako wydanej z rażącym naruszeniem: prawa materialnego oraz procesowego określonych w postawionych w skardze zarzutach - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 PPSA w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine KPA;

4. ewentualnie, z ostrożności procesowej - na wypadek nieuznania przez Sąd, że powyższe naruszenie prawa miało charakter rażący, o uchylenie zaskarżonej uchwały KE II stopnia w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c PPSA;

5. oraz w każdym przypadku o:

a) stwierdzenie nieważności, poprzedzającej zaskarżoną uchwałę KE II i stopnia utrzymującą w mocy, uchwały KE I stopnia w całości - jako wydanej z rażącym naruszeniem: prawa materialnego oraz procesowego określonych w odwołaniu oraz częściowo skardze - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 PPSA w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fme KPA w zw. z art. 135 PPSA;

b) względnie uchylenie poprzedzającej zaskarżoną uchwałę KE II stopnia utrzymującą w mocy, uchwały KE I stopnia w całości - jako wydanej z niemającym charakteru rażącego naruszeniem prawa: materialnego oraz procesowego określonych w odwołaniu oraz częściowo skardze - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c PPSA w zw. z art. 135

6. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2:

a) w przypadku uwzględnienia pkt 5 lit. a) lub lit. b) z uwagi na uzasadnione okoliczności sprawy o zobowiązanie przez Sąd KE I stopnia do wydania w terminie do [...].04.2021 r. uchwały wskazując, iż skarżący poprawnie zaproponował sposób rozstrzygnięcia problemu ze szczególnym uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem z części cywilnej reprezentował, przy czym dopuszczalne było zawarcie rozwiązania alternatywnego odnośnie Opisu istotnych zagadnień, czym podołał wymogom zadania egzaminacyjnego z części cywilnej,

b) w przypadku nie uwzględnienia pkt 5 lit. a) lub lit. b) z uwagi na uzasadnione okoliczności sprawy o zobowiązanie przez Sąd KE II stopnia do wydania w terminie do [...].04.2021 r. uchwały wskazując, iż skarżący poprawnie zaproponował sposób rozstrzygnięcia problemu ze szczególnym uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem z części cywilnej reprezentował, przy czym dopuszczalne było zawarcie rozwiązania alternatywnego odnośnie Opisu istotnych zagadnień, czym podołał wymogom zadania egzaminacyjnego z części cywilnej,

7. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący podniósł zarzuty naruszenia:

przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1) art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. i 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) w zw. z art. 78h ust. 12 Poa w stopniu rażącym poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, bez uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu Skarżącego, nierozważenie, nierozpoznanie całego materiału dowodowego, w tym całkowite pominięcie przeważającej części twierdzeń, obszernej argumentacji oraz licznych, istotnych zarzutów zawartych w odwołaniu, do którego to (niedopełnionego) obowiązku rozpatrzenia wszystkich zarzutów i argumentów sama KE II stopnia przyznała się, określając w uzasadnieniu uchwały zakres swojej kognicji; nierozpoznane zarzuty odwołania I: pkt 2) lit. b), lit. c), lit. d), lit. e), lit. f), lit. j), lit. k), lit. 1), i lit. m), lit. n), lit. o), lit. p), lit. q), lit. r), lit. t), lit. u), lit. w), lit. x), lit. y), lit. z), lit. aa), lit. bb), lit. cc), lit. dd), lit. ee), lit. gg), pkt 3) lit. a), lit. b), pkt 4), i pkt 5), pkt 6) w tym:

zarzutu I pkt 2) odwołania dotyczącego art. 78e ust. 2 i art. 78d ust. 10 Prawa o adwokaturze polegającego na dokonaniu oceny pracy z drugiej części egzaminu adwokackiego, obejmującą rozwiązanie zadania z zakresu prawa cywilnego: lit. b) odwołania, w sposób niekonsekwentny, dowolny i wybiórczy, bez racjonalnego, właściwego i kompleksowego uwzględnienia wszystkich kryteriów ustawowych wymienionych w art. 78e ust. 2 Prawo o adwokaturze, w tym przede wszystkim zgodności z interesem reprezentowanej strony, wobec faktu, że w cząstkowej ocenie

- egzaminator sędzia przyznała, iż: l/wymogi formalne apelacji zostały zachowane, 2/poprawnie wskazano wartość przedmiotu zaskarżenia oraz zakres zaskarżenia, 3/zasadnie wskazano naruszenie prawa materialnego, 4/zasadnie wskazano znaczącą część zarzutów zgodną z Opisem istotnych zagadnień dla Komisji Egzaminacyjnej do zadania z zakresu prawa cywilnego (Egzamin adwokacki – [...] marca 2020 r.), 5/poprawnie zaproponowano sposób rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony,

- egzaminator adwokat przyznał: l/zachowanie warunków formalnych, 2/uznał zasadniczo poprawność zaproponowanego rozwiązania z uwzględnieniem interesu strony, zakwestionował jednak rzekome nieprawidłowości zastosowanych przepisów,

co ostatecznie skutkowało nadmiernym rygoryzmem ocen cząstkowych oraz konkluzją, iż praca zasługuje na ocenę niedostateczną, w sytuacji gdy ilość spełnionych kryteriów pozytywnych takiej oceny pracy nie uzasadniała,

lit. c) odwołania, nieobiektywnie, bez racjonalnej i kompleksowej oceny całości pracy z powodu nie uwzględnienia jej pozytywnych elementów- zgodnych z ustawowymi kryteriami- gwarantujących wysokie prawdopodobieństwo, graniczące z pewnością . wywołania sporządzoną przez Zdającego apelacją, skutecznej zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść strony i ferowanie oceny wyłącznie na negatywnych elementach pracy, którym nadano przeważającego znaczenia,

lit. d) odwołania, w oderwaniu od prymatu kryteriów ustawowych, poprzez potraktowanie Opisu istotnych zagadnień za wiążący, iż opis ten nie ma charakteru wiążącego, kreując zarazem nowe, wyłączne kryteria ocen, podczas gdy wyłączne kryteria zostały zawarte w ustawie Prawo o adwokaturze, a Opis istotnych zagadnień ma jedynie charakter pomocniczy,

lit. e) odwołania w zakresie kryterium prawidłowości zastosowanych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji z perspektywy ferującego wyrok sądu, zamiast z perspektywy roli procesowej egzaminowanego, czyli adwokata dbającego o interes klienta, co miało wpływ na sposób kreacji argumentacji i interpretacji prawa z ukierunkowaniem jedynie na korzyść reprezentowanej strony,

lit. f) odwołania, poprzez zastosowanie oceny wg systemu pozytywna/negatywna, bez stosowania obligatoryjnej skali ocen i systemu gradacji przewidzianego w ustawie, w sytuacji gdy negatywnie oceniona praca z zakresu prawa cywilnego spełniała kryteria ustawowe oraz znaczną część wskazaną w Opisie istotnych zagadnień,

lit. j) odwołania, poprzez nieuwzględnienie, iż zarzut naruszenia art. 455 kc. znajduje oparcie w orzecznictwie sądowym, w tym przywołanym w pracy wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z [...] stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt: [...] i działa na korzyść strony, jednocześnie jest powiązany z kwestią zachowania bezprawności działania Pozwanej, jako przesłanki roszczenia odszkodowawczego z tytułu czynu niedozwolonego oraz kwestią wysokości szkody,

lit. k) odwołania, poprzez nieuwzględnienie, iż zarzut naruszenia art. 229 kc. z art. 455 k.c. i art. 118 kc., pomimo kontrowersji w zastosowaniu znajduje oparcie w niszowej, acz korzystnej dla klienta linii orzeczniczej oraz najdalej zabezpiecza interes klienta, chroniąc go przed zarzutem przedawnienia i niekonsekwencji w sytuacji, gdyby chciał on wystąpić z nowym powództwem odszkodowawczym opartym na tym samym stanie faktycznym i prawnym wobec gminy za okres niedochodzony niniejszym pozwem, tj. od 22.02.2016 r. do 31.07.2016 r. oraz za pozostałe odsetki, co doprowadziło do nieprawdziwego zarzutu egzaminatora błędnego powiązania zarzutu przez Skarżącego ww. przepisów, błędnego zarzutu niespójnego rozumienia przepisów normujących przedawnienie roszczeń czy ich wybiórczej znajomości, jednocześnie w oderwaniu od kryterium uwzględnienia interesu strony, które Skarżący miał na uwadze i uwzględnił przede wszystkim,

lit. I) odwołania, poprzez nieprawdziwy zarzut, iż umknęło uwadze Skarżącego, iż do terminu przedawnienia w sprawie o odszkodowanie za zaniechanie dostarczenia lokalu socjalnego stosuje się art. 442 § 1 kc., Skarżący rzekomo tego nie dostrzegł i nie sformułował zarzutu naruszenia prawa materialnego w tym zakresie, czy rzekomo nie posiada pełnej wiedzy na temat regulacji prawnych przedawnienia roszczeń, skoro Skarżący uczynił to celowo mając na uwadze przede wszystkim najpełniejsze zabezpieczenie interesu klienta, mając świadomość regulacji przedawnień z art. 442 kc., o czym świadczy wykorzystany w pracy wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z [...] stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt: [...], nadto zarzut egzaminatora jest wtórny do zarzutu rzekomo błędnego powiązania zarzutu art. 229 kc. z art. 455 kc. i art. 118 kc. oraz stanowi zbędną multiplikację,

lit. m) odwołania, poprzez dokonanie błędnej oceny rzekomo nieprawidłowego zarzutu naruszenia art. 417 kc., art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów z art. 5 kc., rzekomego braku znaczenia kwestii odpowiedzialności Pozwanej przez pryzmat okoliczności egzoneracyjnych i zasad współżycia społecznego, podczas gdy miały one kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, biorąc pod uwagę fakt, iż sąd niewłaściwie powiązał zasady współżycia społecznego z kwestią odpowiedzialności Pozwanej, na co wskazuje struktura i sens argumentacji uzasadnienia wyroku oraz reguły języka polskiego, próbując ekskulpować gminę za brak przydziału co do lokali socjalnych, podczas gdy reżim odpowiedzialności gminy oparty, co przyznał sam sąd, na zasadzie ryzyka nie przewiduje możliwości zwolnienia się od odpowiedzialności dzięki powołaniu się na brak zawinienia,

lit. n) odwołania poprzez niewłaściwą ocenę braku wyodrębnionego zarzutu i uzasadnienia naruszenia art. 5 kc. przez niewłaściwe zastosowanie w postaci braku powołania się przez Pozwaną i sąd na konkretnie określoną zasadę współżycia społecznego, podczas gdy Skarżący uwzględnił interes klienta i sformułował w pracy dalej idący zarzut naruszenia art. 233 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1086 ze zm.) poprzez dokonanie niezgodnej z zasadami logiki oceny zasad współżycia społecznego w przedmiocie wyłączenia odpowiedzialności odszkodowawczej władzy publicznej, w sytuacji kiedy nie jest w stanie sprostać zapotrzebowaniu uprawnionych do lokali socjalnych, który sprowadza się w istocie nie tyle do braku, co do wykazania jawnej sprzeczności zasad współżycia społecznego z rozumowaniem sądu w tym zakresie, co doprowadziło do błędnej, zbyt rygorystycznej oceny pracy, wykazując zbytnie przywiązanie do Opisu istotnych zagadnień; nadto zgodnie z aktualnym orzecznictwem Sądu Najwyższego, sąd powołujący się na naruszenie przez stronę zasad współżycia społecznego nie musi określać, jaka konkretnie zasada została złamana, a Skarżący nie może pomijać realiów i panującej praktyki orzeczniczej Sądu Najwyższego,

lit. o) odwołania, poprzez niewłaściwą ocenę braku zarzutu sprzeczności ustaleń z treścią zebranego materiału dot. niewykazania przez Powoda wysokości dochodzonego roszczenia, co miało nastąpić wskutek naruszenia przepisu prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 229 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie, a Skarżący rzekomo prawdopodobnie nie zauważył, że z przyznania przez Pozwanego wysokości dochodzonego przez Powoda roszczenia wynika zwolnienie Powoda z obowiązku przeprowadzenia dowodu, co nie polega na prawdzie, albowiem już w pierwszym lit. a), tiret trzeci postawionym w apelacji zarzucie Skarżący wskazał, iż zaistniały wszystkie przesłanki warunkujące odpowiedzialność Pozwanej, w tym fakt i wysokość szkody (niesporne) oraz w uzasadnieniu apelacji, gdzie ujęto wykazanie faktu i wysokości szkody ze szczególnym uwzględnieniem nie kwestionowania i przyznania tej okoliczności w toku procesu przez Pozwaną, zatem wymagany zarzut byłby w istocie powieleniem postawionego przez Skarżącego zarzutu, nadto dalej idącego, co doprowadziło do błędnej, zbyt rygorystycznej oceny pracy, wykazując zbytnie przywiązanie do Opisu istotnych zagadnień,

lit. p) odwołania, poprzez niezrozumienie i błędną ocenę zarzutu Skarżącego o utożsamianiu przez Sąd roszczeń, z art. 18 ust. 1 i art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, a w konsekwencji zarzutu naruszenia art. 321 kp.c., skoro Sąd przyznał w uzasadnieniu wyroku legitymację bierną w sprawie o odszkodowanie A. N., a odmówił jej Gminie, kiedy to Powód skierował roszczenie przeciwko Gminie z innej podstawy prawnej i faktycznej zakreślając przy tym przedmiot, który jest objęty żądaniem, związując sąd swym żądaniem, podstawą faktyczną i prawną, co doprowadziło do błędnej, zbyt rygorystycznej oceny pracy, wykazując zbytnie przywiązanie do Opisu istotnych zagadnień,

lit. q) odwołania, poprzez dokonanie błędnej oceny rzekomej sprzeczności i niezgodności z ustaleniami oraz rozważaniami sądu zarzutu Skarżącego naruszenia art. 233 kp.c. w zakresie wyegzekwowania nakazu eksmisji, z pominięciem przez egzaminatora całokształtu rozważań sądu i faktu przyjęcia całości argumentacji Pozwanej, co usprawiedliwiało wrażenie oraz przyjęte założenie stanu faktycznego, iż sąd obarczył całą winą za wynik sprawy Powoda, w tym rzekomych zaniechań i mógł poczynić ustalenie takie jak w postawionym zarzucie, dając temu wyraz choćby w ustnych motywach rozstrzygnięcia, a Skarżący miał na uwadze kompleksowe zabezpieczenie interesu klienta, co doprowadziło do błędnej, zbyt rygorystycznej oceny pracy, wykazując zbytnie przywiązanie do Opisu istotnych zagadnień,

lit. r) odwołania, niedostrzeżenie, iż Skarżący wykazał się dostateczną znajomością przepisów prawa, zważywszy na rolę egzaminowanego, interes klienta oraz przyjęte założenia stanu faktycznego,

lit. u) odwołania, poprzez błędne uznanie, iż praca jest miejscami niespójna, podczas gdy poczynione przez Skarżącego założenia oraz dokonana ocena przedstawionego w zadaniu zagadnienia prawnego są spójne, konsekwentne i stanowią logiczną całość,

zarzutu11 pkt 3) odwołania, art. 7, 77 § 1 oraz 80 kp a. poprzez lit. c) dokonanie oceny pracy Skarżącego z naruszeniem zasady luzu decyzyjnego poprzez uznanie, iż praca Skarżącego winna uzyskać ocenę negatywną, podczas gdy prace innych osób, które zdawały egzamin zawodowy w innych Komisjach Egzaminacyjnych, uzyskały ocenę pozytywną z egzaminu z zakresu prawa cywilnego, pomimo iż zawierały sposób rozwiązania kazusu jak Skarżący w zakresie zastosowania ogólnych terminów przedawnienia z art. 118 kc. odnośnie terminu przedawnienia roszczenia przeciwko Gminie, nie zawierały samodzielnego zarzutu naruszenia art. 5 k.c., ani naruszenia art. 229 kp.c.,

zarzutu 1pkt 4) odwołania, art. 7 i 8 kp.a. w zw. z art. 78d ustawy Prawo o adwokaturze i art. 32 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 114, poz.- 946) poprzez ocenienie sporządzonego przez Zdającego rozwiązania zadania egzaminacyjnego z drugiego dnia egzaminu adwokackiego - zadania z zakresu prawa cywilnego w sposób znacznie mniej korzystny w stosunku do rozwiązań innych Zdających, którzy w sporządzonym przez siebie rozwiązaniu tego zadania egzaminacyjnego podejmowali czynności oraz stosowali rozwiązanie analogiczne do tego zastosowanego przez Zdającego, co zaś stoi w sprzeczności z zasadami praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz równego traktowania,

zarzutu 1 pkt 5) odwołania, art. 107 § 3 kp.a. poprzez wadliwe uzasadnienie rozstrzygnięć, tj. przedstawienie wadliwych opinii niedostatecznej oceny cząstkowej pracy Zdającego z drugiego dnia egzaminu adwokackiego, stanowiącej integralną część uchwały o ustaleniu oceny z egzaminu adwokackiego, poprzez wskazanie niekonsekwentnych i sprzecznych stanowisk zawartych w uzasadnieniu tejże oceny oraz obszernej, popartej orzecznictwem i poglądami doktryny argumentacji dot.:

• zasadności zaproponowanych i zastosowanych terminów przedawnienia (art. 118 kc, art. 455 kc) z perspektywy roli procesowej egzaminowanego - adwokata, a nie sędziego, celu egzaminu adwokackiego, oraz z uwagi na ustawowe kryterium należytego zabezpieczenia interesu reprezentowanej strony w stopniu dalej idącym niż rekomendowany przez Ministerstwo Sprawiedliwości w Opisie istotnych zagadnień, które to kryterium determinuje kryterium właściwości zastosowanych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji,

• naruszenia art. 5 kc, art. 223 kpc, art. 321 kpc, art. 18 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 611 ze zm.) a w konsekwencji nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało nierozpoznaniem istoty sprawy, licznych postawionych w odwołaniu zarzutów oraz obszernej argumentacji sporządzonej jako ich uzasadnienie oraz błędnym ustaleniem przez organ negatywnej oceny z przedmiotowej części egzaminu, determinującej ocenę z całego egzaminu.

Doprowadziło to do naruszenia:

zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 KPA, polegającą na niezapewnieniu prawa do skorzystania z dwuinstancyjnej procedury administracyjnej w rozumieniu pozbawienia de facto strony jednej z instancji, w której nastąpiło powielenie przez KE II stopnia wielu naruszeń, popełnionych przez KE I stopnia, które mogą zostać skontrolowane dopiero na etapie sądowoadministracyjnym,

oraz art. 107 § 3 KPA w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nie ustosunkowano się do przeważającej części zarzutów odwołania, nie znalazły one odzwierciedlenia w treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, uniemożliwiając ich weryfikację, wbrew regule "uczciwego procesowania", która wymaga wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych zarzutów, żądań i twierdzeń uważanych przez Stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, bez ogólnikowości. Jednocześnie stanowi to o uchybieniu obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 KPA w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sprawa została załatwiona niezgodnie z wynikającymi z ww. przepisów zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego.

2) art. 10 KPA, art. 15 w zw. z art. 139 KPA, art. 107 § 3, wszystkie w zw. z art. 78h ust. 12 Poa w stopniu rażącym poprzez poczynienie przez KE II stopnia nowych, błędnych, niepoczynionych przez KE I stopnia, zarazem istotnych ustaleń w zakresie rzekomego błędu istotnego egzaminowanego w zakresie rzekomego błędnego określenia strony pozwanej, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia przez KE II stopnia, wskazując bezpośrednio na zaważeniu na ocenie pracy egzaminowanego, zawarcie i oparcie na jej podstawie uchwały utrzymującej negatywny wynik z egzaminu,

co stanowi wydanie uchwały na niekorzyść strony odwołującej się, naruszenie zakazu reformationis in peius przy braku wystąpienia wyjątków od zasady, a jednocześnie narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 KPA, polegającą na niezapewnieniu prawa do skorzystania z dwuinstancyjnej procedury administracyjnej, uniemożliwiając podjęcie polemiki z błędną oceną wymogów formalnych apelacji, zarazem istotną dla ostatecznej oceny, do czasu otwarcia terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,

3) art. 7, art. 8, art 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 KPA, art. 78e ust. 2 Poe w zw. z art. 78h ust. 12 Poa w stopniu rażącym poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, bez uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu Skarżącego, skrajnie nieobiektywną, dowolną, a nie swobodną, sprzeczną z logiką, regułami języka polskiego, aktami zadania egzaminacyjnego części cywilnej oraz w oczywistej sprzeczności z art. 126 § 1 pkt 2 kpc, ocenę rzekomego błędnego określenia przez zdającego strony pozwanej - oznaczonej poprawnie, zgodnie z Opisem istotnych zagadnień oraz pozostałych akt zadania egzaminacyjnego jako - "Gmina Miasta C.", co wynika jednoznacznie ze sporządzonej apelacji (zarówno w petitum pisma, treści zarzutów apelacji, treści wniosków apelacji, treści uzasadnienia apelacji). KE II stopnia w żaden sposób nie uzasadniła swojego założenia, nie wskazała w czym dokładnie upatruje istotny błąd, który zdaniem organu bezpośrednio zaważył na ocenie pracy, co uniemożliwia jego merytoryczną weryfikację, oraz narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym rzetelnego procedowania czy pogłębiania zaufania,

4) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 KPA, art. 78e ust. 2 Poe w zw. z art. 78h ust. 12 Poa w stopniu rażącym poprzez

a) niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, bez uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu Skarżącego oraz samego celu egzaminu adwokackiego, w postaci zignorowania:

- podstawowego kryterium ustawowego oceny pracy-najpełniejszego zabezpieczenia interesu reprezentowanego klienta,

- podstawowych zasad etyki adwokackiej, w tym wyrażonych w § 6, § 44 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu w zakresie zaproponowanych w pracy terminów przedawnienia roszczenia, znajdujących oparcie w niszowej, acz korzystniejszej linii orzeczniczej, odnośnie nieprawdziwego zarzutu niedostrzeżenia zasady terminów przedawnienia z art. 442 § 1 kc, pominiętych intencjonalnie przy świadomości regulacji, o czym świadczy wykorzystany w pracy wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z [...] stycznia 2019 r., sygn. [...],

b) (odnośnie rzekomej nieumiejętności uzasadnienia naruszenia art. 5 kc) poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, bez uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu Skarżącego, nierozważenie, nierozpoznanie całego materiału dowodowego, w tym całkowite pominięcie, iż Zdający uzasadniał dwa odrębne zarzuty zw. z naruszeniem zasad współżycia społecznego na str. 5 i 6 apelacji, odnosząc się do ich istoty, przy uwzględnieniu aktualnego, powszechnego poglądu prawnego, iż wystarczy odwołanie się do idei słuszności w prawie czy wartości społecznych (vide: SN z wyroku z 08.05.2014 r., sygn. V CSK 322/13),

c) (odnośnie rzekomego błędnego zarzutu naruszenia art. 321 kpc i braku jego uzasadnienia) poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, bez uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu Skarżącego, nierozważenie, nierozpoznanie całego materiału dowodowego, w tym całkowite pominięcie, iż zarzut naruszenia art. 321 kpc, był jedynie oczywistą konsekwencją, skutkiem wcześniej postawionego zarzutu naruszenia art. 18 ust. 1 z ust. 5 OPL (znajdującego oparcie w okolicznościach sprawy) i nie miał charakteru samoistnego, dlatego nie wymagał szczegółowego uzasadnienia; nadto brak uzasadnienia na czym rzekomy błąd miałby polegać,

d) (odnośnie rzekomego braku uzasadnienia prawidłowego zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 OPL) poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, bez uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu Skarżącego, nierozważenie, nierozpoznanie całego materiału dowodowego, w tym całkowite pominięcie, iż niemal cała str. 4 i część str. 5 apelacji stanowią uzasadnienie ww. zarzutu,

Co doprowadziło do nieobiektywnej, wybiórczej, dowolnej oceny pracy, bezpośrednio ważącej na końcowej ocenie, naruszając jednocześnie zasady rzetelnego procedowania czy pogłębionego zaufania.

5) art. 7,77 § 1 oraz 80 KPA poprzez

ą) brak dokonania wszechstronnej oceny zadania egzaminacyjnego Skarżącego z zakresu prawa cywilnego, w tym jednostronne i nieobiektywne rozpoznanie sprawy i pominięcie okoliczności, które uzasadniały pozytywną ocenę przedmiotowej pracy w sytuacji, gdy praca ta została w przeważającej części sporządzona poprawnie, a zaproponowane rozwiązanie znajdowało uzasadnienie w opisanym stanie faktycznym i prawnym, uprawnionych przyjętych przez Zdającego założeniach oraz było zgodne z interesem reprezentowanej strony, zabezpieczając ten interes w ponadprzeciętnym stopniu, co doprowadziło do niezasadnego ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego jako negatywnego,

b) pominięcie dokonania oceny całokształtu pracy Skarżącego głównie z przyczyny, iż praca Skarżącego w zakresie stawianych zarzutów była częściowo niezgodna z Opisem istotnych zagadnień, pomimo ich niewiążącego charakteru,

c) dokonanie oceny pracy Skarżącego z naruszeniem zasady luzu decyzyjnego poprzez uznanie, iż praca Skarżącego winna uzyskać ocenę negatywną, podczas gdy prace innych osób, które zdawały egzamin zawodowy w innych Komisjach Egzaminacyjnych, uzyskały ocenę pozytywną z egzaminu z zakresu prawa cywilnego, pomimo iż zawierały sposób rozwiązania kazusu jak Skarżący w zakresie zastosowania ogólnych terminów przedawnienia z art. 118 k.c. odnośnie terminu przedawnienia roszczenia przeciwko Gminie, nie zawierały samodzielnego zarzutu naruszenia art. 5 k.c., ani naruszenia art. 229 k.p.c.,

6) art. 7 i 8 KPA w zw. z art. 78d POA i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 114, poz. 946) poprzez ocenienie sporządzonego przez Zdającego rozwiązania zadania egzaminacyjnego z drugiego dnia egzaminu adwokackiego - zadania z zakresu prawa cywilnego w sposób znacznie mniej korzystny w stosunku do rozwiązań innych Zdających, którzy w sporządzonym przez siebie rozwiązaniu tego zadania egzaminacyjnego podejmowali czynności oraz stosowali rozwiązanie analogiczne do tego zastosowanego przez Zdającego, co zaś stoi w sprzeczności z zasadami praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz równego traktowania,

7) art. 107 § 3 KPA poprzez wadliwe uzasadnienie uchwały, w postaci niewyjaśnienia swojego stanowiska w zakresie nie/prawidłowości zastosowanych przepisów, powoływanie i obszerne przytaczanie stanowiska z uzasadnienia ocen końcowych egzaminatorów KE I stopnia, którzy nie zetknęli się z zarzutami odwołania, obszerne przytaczanie zarzutów z odwołania bez zajęcia stanowiska, przy czym pomijanie wielu istotnych kwestii, brak zajęcia stanowisko czy KE II stopnia je podziela czy nie, niewyjaśnienie podstawy faktycznej, ani prawnej w przeważającej części, używanie enigmatycznych, nieostrych zwrotów (np. "miejscami niespójna")

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.

8) art. 78d ust. X w zw. z art. 78e ust. 2 POA - poprzez błędne przyjęcie, że Skarżący, rozwiązując drugą część egzaminu adwokackiego obejmującą rozwiązanie zadania z zakresu prawa cywilnego nie wykazał przygotowania do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata, podczas gdy sporządzona przez Skarżącego praca z przedmiotowej części egzaminu jako zachowująca wszystkie wymogi formalne, zawierająca właściwe przepisy prawa, wykazująca umiejętność ich interpretacji oraz poprawność zaproponowanego sposobu rozstrzygnięcia problemu ze szczególnym

I uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje oraz wszystkie pozostałe pozytywne oceny zarówno cząstkowe jak i ostateczne z innych części egzaminu dają podstawy do twierdzenia, że Skarżący jest przygotowany do należytego i samodzielnego wykonywania zawodu adwokata,

9) art. 78e ust. 2 i art. 78d ust. 10 POA polegające na dokonaniu oceny pracy z drugiej części egzaminu adwokackiego, obejmującą rozwiązanie zadania z zakresu prawa cywilnego:

a) wbrew dyspozycji ww. przepisów i w konsekwencji niesłuszne podjęcie uchwały o negatywnym wyniku egzaminu adwokackiego, pomimo spełnienia przez Zdającego warunków niezbędnych do uzyskania oceny pozytywnej, świadczących o właściwym przygotowaniu Zdającego do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata,

b) w sposób niekonsekwentny, dowolny i wybiórczy, bez racjonalnego, właściwego i kompleksowego uwzględnienia wszystkich kryteriów ustawowych wymienionych w art. 78e ust. 2 Prawo o adwokaturze, w tym przede wszystkim zgodności z interesem reprezentowanej strony, wobec faktu, że przyznano:

1/ zachowanie wymogów formalnych (prawidłowo sformułowano wniosek apelacji: o zmianę wyroku żądając zasądzenia prawidłowej kwoty z odsetkami, o zasądzenie kosztów zastępstwa, prawidłowo określono wartość przedmiotu zaskarżenia, prawidłowo określono zakres zaskarżenia),

2/ zasadnie wskazano naruszenia prawa materialnego,

3/ zasadnie wskazano znaczącą część zarzutów zgodną z Opisem istotnych zagadnień,

4/ poprawnie zaproponowano sposób rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem

.interesu strony

co ostatecznie skutkowało nadmiernym rygoryzmem oceny oraz konkluzją, iż praca zasługuje na ocenę niedostateczną, w sytuacji gdy ilość spełnionych kryteriów pozytywnych takiej oceny pracy nie uzasadniała,

c) nieobiektywnie, bez racjonalnej i kompleksowej oceny całości pracy z powodu nie uwzględnienia jej pozytywnych elementów- zgodnych z ustawowymi kryteriami- gwarantujących wysokie prawdopodobieństwo, graniczące z pewnością, wywołania sporządzoną przez Zdającego apelacją, skutecznej zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść strony i ferowanie oceny wyłącznie na negatywnych elementach pracy, którym nadano przeważającego znaczenia,

d) w oderwaniu od prymatu kryteriów ustawowych, poprzez potraktowanie Opisu istotnych zagadnień za wiążący, kreując zarazem nowe, wyłączne kryteria ocen, podczas gdy wyłączne kryteria zostały zawarte w ustawie Prawo o adwokaturze, a Opis istotnych zagadnień ma jedynie charakter pomocniczy,

e) w zakresie kryterium prawidłowości zastosowanych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji z perspektywy ferującego wyrok sądu, zamiast z perspektywy roli procesowej egzaminowanego, czyli adwokata dbającego o interes klienta, co miało wpływ na sposób kreacji argumentacji i interpretacji prawa z ukierunkowaniem jedynie na korzyść reprezentowanej strony,

f) poprzez zastosowanie oceny wg systemu pozytywna/negatywna, bez stosowania i obligatoryjnej skali ocen i systemu gradacji przewidzianego w ustawie, w sytuacji

gdy negatywnie oceniona praca z zakresu prawa cywilnego spełniała kryteria ustawowe oraz znaczną część wskazaną w Opisie istotnych zagadnień, albowiem

kryterium: zachowanie wymogów formalnych

g) poprzez postawienie błędnego zarzutu błędnego określenia strony pozwanej, pomimo iż było prawidłowe, zgodne z opisem istotnych zagadnień i pozostałymi aktami zadania z części cywilnej, kryterium: prawidłowość zastosowanych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji

h) poprzez nieuwzględnienie, iż zarzut naruszenia art. 455 k.c. znajduje oparcie w ' orzecznictwie sądowym, w tym przywołanym w pracy wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z [...] stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt: [...] i działa na korzyść strony, jednocześnie jest powiązany z kwestią zachowania bezprawności działania Pozwanej, jako przesłanki roszczenia odszkodowawczego z tytułu czynu niedozwolonego oraz kwestią wysokości szkody,

i) poprzez nieuwzględnienie, iż zarzut naruszenia art. 229 k.c. z art. 455 k.c. i art. 118 k.c., pomimo kontrowersji w zastosowaniu znajduje oparcie w niszowej, acz korzystnej dla klienta linii orzeczniczej oraz najdalej zabezpiecza interes klienta, chroniąc go przed zarzutem przedawnienia i niekonsekwencji w sytuacji, gdyby chciał on wystąpić z nowym powództwem odszkodowawczym opartym na tym samym stanie faktycznym i prawnym wobec gminy za okres niedochodzony niniejszym pozwem, tj. od 22.02.2016 r. do 31.07.2016 r. oraz za pozostałe odsetki, co doprowadziło do nieprawdziwego zarzutu błędnego powiązania zarzutu przez Skarżącego ww. przepisów, błędnego zarzutu niespójnego rozumienia przepisów normujących przedawnienie roszczeń czy ich wybiórczej znajomości, jednocześnie w oderwaniu od kryterium uwzględnienia interesu strony, które Skarżący miał na uwadze i uwzględnił przede wszystkim,

j) poprzez nieprawdziwy zarzut, iż umknęło uwadze Skarżącego, iż do terminu przedawnienia w sprawie o odszkodowanie za zaniechanie dostarczenia lokalu i socjalnego stosuje się art. 4421 § 1 k.c., Skarżący rzekomo tego nie dostrzegł i nie sformułował zarzutu naruszenia prawa materialnego w tym zakresie, czy rzekomo nie posiada pełnej wiedzy na temat regulacji prawnych przedawnienia roszczeń, skoro Skarżący uczynił to celowo mając na uwadze przede wszystkim najpełniejsze zabezpieczenie interesu klienta, mając świadomość regulacji przedawnień z art. 4421 k.c., o czym świadczy wykorzystany w pracy wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z [...] stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt: [...],

k) poprzez dokonanie błędnej oceny rzekomo nieprawidłowego zarzutu naruszenia art. 417 k.c., art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów z art. 5 k.c., . rzekomego braku znaczenia kwestii odpowiedzialności Pozwanej przez pryzmat okoliczności egzoneracyjnych i zasad współżycia społecznego, podczas gdy miały one kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, biorąc pod uwagę fakt, iż sąd niewłaściwie powiązał zasady współżycia społecznego z kwestią odpowiedzialności Pozwanej, na co wskazuje struktura i sens argumentacji uzasadnienia wyroku oraz reguły języka polskiego, próbując ekskulpować gminę za brak przydziału co do lokali socjalnych, podczas gdy reżim odpowiedzialności | gminy oparty, co przyznał sam sąd, na zasadzie ryzyka nie przewiduje możliwości zwolnienia się od odpowiedzialności dzięki powołaniu się na brak zawinienia,

1) poprzez niewłaściwą ocenę nieumiejętności uzasadnienia naruszenia art. 5 kc poprzez całkowite pominięcie, iż Zdający uzasadniał dwa odrębne zarzuty zw. z naruszeniem zasad współżycia społecznego na str. 5 i 6 apelacji, odnosząc się do ich istoty, przy uwzględnieniu aktualnego, powszechnego poglądu prawnego, iż wystarczy odwołanie się do idei słuszności w prawie czy wartości społecznych (vide: SN z wyroku z 08.05.2014 r., sygn. V CSK 322/13),

m) poprzez niewłaściwą ocenę braku wyodrębnionego zarzutu i uzasadnienia naruszenia art. 5 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie w postaci braku powołania się przez Pozwaną i sąd na konkretnie określoną zasadę współżycia społecznego, podczas gdy Skarżący uwzględnił interes klienta i sformułował w pracy dalej idący zarzut naruszenia art. 233 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1086 ze zm.) poprzez dokonanie niezgodnej z zasadami logiki oceny zasad współżycia społecznego w przedmiocie wyłączenia odpowiedzialności odszkodowawczej władzy publicznej, w sytuacji kiedy nie jest w stanie sprostać zapotrzebowaniu uprawnionych do lokali socjalnych, który sprowadza się w istocie nie tyle do braku, co do wykazania jawnej sprzeczności zasad współżycia społecznego z rozumowaniem sądu w tym zakresie, co doprowadziło do błędnej, zbyt rygorystycznej oceny pracy, wykazując 1 zbytnie przywiązanie do Opisu istotnych zagadnień; nadto zgodnie z aktualnym orzecznictwem Sądu Najwyższego, sąd powołujący się na naruszenie przez stronę zasad współżycia społecznego nie musi określać, jaka konkretnie zasada została złamana, a Skarżący nie może pomijać realiów i panującej praktyki orzeczniczej Sądu Najwyższego,

. n) poprzez niewłaściwą ocenę braku zarzutu sprzeczności ustaleń z treścią zebranego materiału dot. niewykazania przez Powoda wysokości dochodzonego roszczenia, co miało nastąpić wskutek naruszenia przepisu prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 229 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie, a Skarżący rzekomo prawdopodobnie nie zauważył, że z przyznania przez Pozwanego wysokości dochodzonego przez Powoda roszczenia wynika zwolnienie Powoda z obowiązku przeprowadzenia dowodu, co nie polega i na prawdzie, albowiem już w pierwszym, lit. a), tiret trzeci postawionym w apelacji zarzucie Skarżący wskazał, iż zaistniały wszystkie przesłanki warunkujące odpowiedzialność Pozwanej, w tym fakt i wysokość szkody (niesporne) oraz w uzasadnieniu apelacji, gdzie ujęto wykazanie faktu i wysokości szkody ze szczególnym uwzględnieniem nie kwestionowania i przyznania tej okoliczności w toku procesu przez Pozwaną, zatem wymagany zarzut byłby w istocie powieleniem postawionego przez Skarżącego zarzutu, nadto dalej idącego, co doprowadziło do błędnej, zbyt rygorystycznej oceny pracy, wykazując zbytnie przywiązanie do Opisu istotnych zagadnień,

ó) poprzez niezrozumienie i błędną ocenę zarzutu Skarżącego o utożsamianiu przez Sąd roszczeń z art. 18 ust. 1 i art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, a w konsekwencji zarzutu naruszenia art. 321 k.p.c., skoro Sąd przyznał w uzasadnieniu wyroku legitymację bierną w sprawie o odszkodowanie A. N., a odmówił jej Gminie, kiedy to Powód skierował roszczenie przeciwko Gminie z innej podstawy prawnej i faktycznej zakreślając przy tym przedmiot, który jest objęty żądaniem, związując sąd swym żądaniem, podstawą faktyczną i prawną, co doprowadziło do błędnej, zbyt rygorystycznej oceny pracy, wykazując zbytnie przywiązanie do Opisu istotnych zagadnień,

p) poprzez dokonanie błędnej oceny rzekomej sprzeczności i niezgodności z ustaleniami oraz rozważaniami sądu zarzutu Skarżącego naruszenia art. 233 k.p.c. w zakresie wyegzekwowania nakazu eksmisji, z pominięciem przez egzaminatora całokształtu rozważań sądu i faktu przyjęcia całości argumentacji Pozwanej, co usprawiedliwiało wrażenie oraz przyjęte założenie stanu faktycznego, iż sąd obarczył całą winą za wynik sprawy Powoda, w tym rzekomych zaniechań i mógł poczynić ustalenie takie jak w postawionym zarzucie, dając temu wyraz choćby w ustnych motywach rozstrzygnięcia, a Skarżący miał na uwadze kompleksowe zabezpieczenie interesu klienta, co doprowadziło do błędnej, zbyt rygorystycznej 1 oceny pracy, wykazując zbytnie przywiązanie do Opisu istotnych zagadnień,

q) niedostrzeżenie, iż Skarżący wykazał się dostateczną znajomością przepisów prawa, zważywszy na rolę egzaminowanego, interes klienta oraz przyjęte założenia stanu faktycznego,

kryterium: poprawność zaproponowanego przez Zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje:

r) poprzez dokonanie błędnej oceny pracy w zakresie rozwiązania nieznacznej części kazusu, i niezasadne twierdzenie, że Zdający nie podołał wymogom zadania egzaminacyjnego, podczas gdy Zdający rozwiązał znaczną część problemów ujętych w zadaniu, proponując trafne rozwiązania adekwatne do poczynionych założeń stanu faktycznego, zgodne z interesem klienta, zważywszy na rolę egzaminowanego, pomimo rozbieżności z narzuconym przez Ministerstwo Sprawiedliwości rekomendowanym sposobem rozwiązania zadania, który jak wiadomo nie jest jedynym możliwym rozwiązaniem, czym sprostał wymogom zdania egzaminacyjnego,

s) poprzez błędne uznanie, iż praca jest miejscami niespójna, podczas gdy poczynione przez Skarżącego założenia oraz dokonana ocena przedstawionego w zadaniu zagadnienia prawnego są spójne, konsekwentne i stanowią logiczną całość.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i uzasadnił podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Komisja Egzaminacyjna II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości wnosząc o jej oddalenie podtrzymała dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Postępowanie związane z egzaminem adwokackim regulują przepisy art. 78d - art. 78i ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2020 r., poz. 1651).

Egzamin adwokacki polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata.

Zadanie z zakresu prawa karnego polega na przygotowaniu aktu oskarżenia lub apelacji, albo w przypadku uznania, iż brak jest podstaw do ich wniesienia, na sporządzeniu opinii prawnej w oparciu o opracowane na potrzeby egzaminu akta lub przedstawiony stan faktyczny.

Zadanie z zakresu prawa cywilnego polega na przygotowaniu pozwu lub wniosku albo apelacji, albo w przypadku uznania, iż brak jest podstaw do ich wniesienia, na sporządzeniu opinii prawnej w oparciu o opracowane na potrzeby egzaminu akta lub przedstawiony stan faktyczny.

Zadanie z zakresu prawa gospodarczego polega na przygotowaniu umowy albo pozwu lub wniosku albo apelacji, albo w przypadku uznania, iż brak jest podstaw do ich wniesienia, na sporządzeniu opinii prawnej w oparciu o opracowane na potrzeby egzaminu akta lub przedstawiony stan faktyczny.

Zadanie z zakresu prawa administracyjnego polega na przygotowaniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego albo w przypadku uznania, iż brak jest podstaw do ich wniesienia, na sporządzeniu opinii prawnej w oparciu o opracowane na potrzeby egzaminu akta lub przedstawiony stan faktyczny.

Piąta część egzaminu adwokackiego obejmuje rozwiązanie zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki polegającego na przygotowaniu opinii prawnej w oparciu o akta lub przedstawiony stan faktyczny opracowane na potrzeby egzaminu.

Egzaminatorzy dokonują oceny każdej z części egzaminu adwokackiego z zastosowaniem następującej skali ocen:

1) oceny pozytywne:

a) celująca (6),

b) bardzo dobra (5),

c) dobra (4),

d) dostateczna (3);

2) ocena negatywna - niedostateczna (2).

W trakcie egzaminu adwokackiego zdający może korzystać z tekstów aktów prawnych i komentarzy oraz orzecznictwa.

Oceny rozwiązania każdego z zadań dokonują niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy z dziedzin prawa, których dotyczy praca pisemna, jeden spośród wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości, drugi spośród wskazanych przez Naczelną Radę Adwokacką, biorąc pod uwagę w szczególności zachowanie wymogów formalnych, zastosowanie właściwych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje. Oceny rozwiązania zadania z części piątej egzaminu adwokackiego dokonują niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy wyznaczeni przez przewodniczącego komisji egzaminacyjnej, jeden spośród wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości, drugi spośród wskazanych przez Naczelną Radę Adwokacką, biorąc pod uwagę w szczególności zachowanie wymogów formalnych, zastosowanie właściwych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu publicznego.

Każdy z egzaminatorów sprawdzających pracę pisemną wystawia ocenę cząstkową , sporządza jej pisemne uzasadnienie i przekazuje je niezwłocznie przewodniczącemu komisji egzaminacyjnej, który załącza wszystkie uzasadnienia ocen cząstkowych dotyczące prac zdającego do protokołu z przebiegu egzaminu adwokackiego. Ostateczną ocenę z pracy pisemnej dotyczącej danego zadania z części egzaminu adwokackiego stanowi średnia ocen cząstkowych przyznanych przez każdego z egzaminatorów przy czym: oceny pozytywne to:

celująca - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi od 5,51 do 6,00;

bardzo dobra - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi od 4,51 do 5,50; dobra - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi od 3,51 do 4,50; dostateczna - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi od 3,00 do 3,50; ocena negatywna - niedostateczna - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi poniżej 3,00.

Zróżnicowanie ocen pozytywnych wskazuje na wyraźną wolę ustawodawcy do odejścia od ocen dwuwartościowych (ocena pozytywna i ocena negatywna; 0/1), a ustawodawca dopuszcza myśl, że mogą powstawać prace w różnym stopniu odbiegające – z jednej strony - od prac zasługujących na ocenę pozytywną, z drugiej zaś – nie zasługujące wyłącznie na ocenę negatywną.

Stosownie do art. 78 f ust. 1 omawianej ustawy pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu otrzymał ocenę pozytywną.

Postępowanie przed komisją odwoławczą nie jest procedurą odwoławczą w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w ramach której sprawa administracyjna zostaje rozpoznana ponownie w jej całokształcie. Odwołanie służy od uchwały o wyniku egzaminu adwokackiego. Zakres procedury odwoławczej uregulowany jest na podstawie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 78h § 14 w/w ustawy w rozporządzeniu z dnia z dnia 24 września 2009 r. w sprawie komisji

egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego ( Dz. U. Z 2016 r. poz. 101) i jest on ograniczony do oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu (por. § 5 ust.2 pkt 1 i 3 rozporządzenia). W postępowaniu przed komisją odwoławczą nie chodzi zatem o ponowne przeprowadzenie procedury egzaminacyjnej, ani o ponowne sprawdzenie całej pracy egzaminacyjnej, której ocenę zdający/-a zakwestionował/-ła, tylko o skontrolowanie zasadności postawionych zarzutów w stosunku do oceny pracy. Może się jednak zdarzyć, że przy ocenie zarzutów postawionych przez zdającego/-ą, przedstawiając konkretny problem prawny występujący w pracy (która stanowi przecież całość), Komisja II stopnia dostrzeże inne wady i wskaże je w uzasadnieniu uchwały. Takie działanie komisji nie dyskwalifikuje jej działania jeżeli nie oprze swego rozstrzygnięcia na tych właśnie dodatkowo zauważonych błędach.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była uchwała o negatywnym wyniku egzaminu adwokackiego, zatem kontrolą powinna być objęta prawidłowość i rzetelność oceny pracy egzaminacyjnej kwestionowanej przez skarżącego.

Jak wynika z akt administracyjnych skład Komisji Egzaminacyjnej odpowiadał wymaganiom przepisu art. 78 ust. 1 i ust. 3, a członkowie Komisji złożyli oświadczenia o braku podstaw, z art. 78 ust. 7, do wyłączenia ich z Komisji.

Egzamin został przeprowadzony w kolejności i w podziale na części wskazane w wymienionych przepisach oraz ocenę prac oparto na przepisach według stanu prawnego obowiązującego w dniu egzaminu.

Egzamin został przeprowadzony także zgodnie z trybem określonym w Rozdziale 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 września 2009 r. w sprawie przeprowadzania egzaminu adwokackiego. Podane w przepisach tego rozporządzenia czasy na poszczególne części egzaminu były zachowane. Również pozostałe wymagania, co do przeprowadzenia egzaminu odpowiadały określonym w Rozdziale 4 wymienionego rozporządzenia.

Podczas rozwiązywania zadań z części drugiej do piątej egzaminu adwokackiego zdający mogli korzystać z tekstów aktów prawnych i komentarzy oraz orzecznictwa (art. 78d ust. 12).

Z przebiegu egzaminu adwokackiego sporządzono niezwłocznie protokół, zgodnie z art. 78g ust. 1, który podpisali członkowie komisji egzaminacyjnej uczestniczący w egzaminie adwokackim.

Z kolei Komisja II Stopnia zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 września 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego odbyła posiedzenia, na których jej członkowie wskazani przez przewodniczącego sporządzili dla konkretnych odwołań opinie odnoszące się do poszczególnych zarzutów w nich podnoszonych. Takie opinie w sprawie skarżącego członkowie Komisji II Stopnia sporządzili. W tym zakresie Komisja II Stopnia uzasadniła w sposób wyczerpujący, dlaczego ocena Komisji Egzaminacyjnej była właściwa. Komisja II Stopnia opisała pracę skarżącego wskazując na uchybienia, które w jej ocenie nie kwalifikowały tego zadania na ocenę pozytywną (w punktacji 3 do 6). Należy przy tym podkreślić, że egzaminatorzy oceniający prace i komisje podejmujące uchwały ustalają wyniki zdających w ramach posiadanej profesjonalnej wiedzy.

W niniejszej sprawie Komisja Egzaminacyjna II stopnia odniosła się w sposób wystarczający do zarzutów podnoszonych w odwołaniu od uchwały nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Komisji Egzaminacyjnej nr [...] do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego z siedzibą w K. uzasadniając swoją opinię, co do poprawności oceny Komisji i wykazując nietrafność podniesionych zarzutów.

Wbrew przekonaniu skarżącego sporządzona przez niego w części drugiej egzaminu adwokackiego apelacja zawiera wady na tyle istotne, iż dyskwalifikują one pracę.

Sąd w składzie orzekającym uznał stanowisko Komisji II Stopnia za trafne. Nie dokonując oceny pracy skarżącego, lecz wyłącznie mając ją na uwadze, jako stan faktyczny sprawy, należy podzielić argumentację Komisji II Stopnia, co do istotnych jej stwierdzeń. Wnioski komisji (w części zasadniczej pokrywające się z wnioskami egzaminatorów) zostały wyciągnięte po przeprowadzeniu postępowania w oparciu o istniejący materiał dowodowy w sprawie i właściwie uzasadnione.

Trafne wywody merytoryczne zawarte w zakwestionowanej uchwale pozwalają na pominięcie i nieprzytaczanie w tym miejscu ponownie argumentów dotyczących mankamentów pracy sporządzonej przez skarżącego. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej uchwały wskazuje na to, że ocena rozwiązania zadania z części drugiej egzaminu adwokackiego została dokonana w aspekcie zachowania wymogów formalnych, prawidłowości zastosowanych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji.

Komisja wywiodła, iż sporządzona przez skarżącego apelacja zawiera mankamenty, których ilość i waga stanowi o nieprawidłowym rozwiązaniu tego zadania i świadczy o niewystarczającym przygotowaniu egzaminowanego do wykonywania zawodu adwokata, co w szczególności wyraża się w nieodpowiednim opanowaniu materiału prawniczego i braku wystarczającej umiejętności stosowania prawa w praktyce.

W konsekwencji wadliwość sporządzonej przez skarżącego apelacji uzasadniała otrzymaną przez niego ocenę nie zaliczającą tej części egzaminu adwokackiego.

Sąd zauważa, że w egzaminie adwokackim przez wszystkim chodzi o sprawdzenie umiejętności stosowania przepisów prawa w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, stanowiącego zadanie egzaminacyjne. Podkreślić należy, że w myśl materialnej podstawy rozstrzygnięcia, podany w zadaniach z zakresu prawa cywilnego stan faktyczny realizował cel egzaminu adwokackiego. Art. 78d ust. 1 P.a., określając zakres przedmiotowy egzaminu, kładzie nacisk na sprawdzenie przygotowania prawniczego zdającego do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata, w tym wiedzy z zakresu prawa i umiejętności jej praktycznego zastosowania. W związku z tym wymagania stawiane zdającemu nie przewidują odmiennego jego traktowania od takiego, jakiemu poddaje się czynnego zawodowo adwokata. Dlatego zdający wykazując się wiedzą prawniczą powinien także wykazać się właściwym przygotowaniem do (jak to określa przepis) samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. Wiedza w zakresie prawidłowego i zupełnego zastosowania odpowiednich przepisów prawa jest, bowiem gwarantem właściwego wykonywania zawodu i na te okoliczności zwróciła uwagę Komisja. Egzamin adwokacki jest dla predestynującego do zawodu adwokata ostatnim sprawdzianem jego umiejętności. Skoro więc zdanie egzaminu adwokackiego ma uprawniać do wykonywania zawodu adwokata, zatem sporządzany na tym egzaminie projekt winien odpowiadać wymogom przepisów prawa, aby mógł funkcjonować w obrocie prawnym, jako środek skuteczny. Dlatego też ocenie egzaminatorów muszą podlegać wszystkie bez wyjątku elementy projektu pisma procesowego sporządzanego przez zdającego na pisemnym egzaminie adwokackim, zaś stwierdzone uchybienia i błędy stanowią podstawę do obniżenia oceny

W konsekwencji w ocenie Sądu, sposób sprawdzenia wiedzy skarżącego został dokonany zgodnie z art. 78e ust. 2 poa poprzez ocenę rozwiązania każdego z zadań przez dwóch egzaminatorów z dziedzin prawa, których dotyczyła praca pisemna i niezależnie od siebie. Egzaminatorzy w swoich ocenach, a w ślad za tym wydane na ich podstawie uchwały komisji egzaminacyjnej uwzględniły w szczególności zachowanie wymogów formalnych, właściwość zastosowanych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji.

Postępowanie przed Komisją Egzaminacyjną zostało przeprowadzone zgodnie z wymaganiami ustawy Prawo o adwokaturze, co było przedmiotem wcześniejszych omówień. Komisja II Stopnia została powołana przez Ministra Sprawiedliwości w składzie zgodnym z przepisem art. 78h ust. 2 i ust. 3 P.o.a. Działanie tej Komisji nie naruszało przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 września 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego. Z prac Komisji II Stopnia sporządzono protokół stwierdzający podjęcie zaskarżonej uchwały zgodnie z przepisem art. 78h ust. 10 P.a. oraz uchwała ta została podpisana przez wszystkich członków tej Komisji.

W niniejszej sprawie organ administracji ustalił wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. Komisja Egzaminacyjna II stopnia w uzasadnieniu wydanej przez siebie uchwały przeanalizowała treść sporządzonej przez skarżącego pracy egzaminacyjnej, zapoznała się z uwagami egzaminatorów i dokonała oceny zarzutów skarżącego, których zasadności w ostatecznym wyniku nie podzieliła. W uzasadnieniu uchwały organ podał przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja odnosi się do istotnych w sprawie okoliczności faktycznoprawnych. Organ dokonał szczegółowej analizy wszystkich błędów pracy skarżącego i uczynił to mając na uwadze ustawowe kryteria oceny. Uzasadnienie uchwały wyczerpująco wyjaśnia powody jej podjęcia. Przywołane są stosowne przepisy prawa, obszernie zostały wyjaśnione motywy rozstrzygnięcia oraz wskazano na stosowne orzecznictwo. Komisja II stopnia odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego argumentów dokładnie uzasadniła wadliwości sporządzonej przez niego apelacji Uzasadnienie uchwały zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd podkreśla nadto, że tylko spełnienie wszystkich ustawowych kryteriów zaproponowanego rozwiązania uprawnia oceniających do "przejścia" do skali ocen pozytywnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 kwietnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 225/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2333/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 195/12).

Odnosząc się do stanowiska skarżącego dotyczącego różnorodnych rozstrzygnięć w przedmiocie oceny prac z zakresu prawa cywilnego, należy zauważyć, iż każda sprawa dotycząca ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego rozstrzygana uchwałami komisji egzaminacyjnych jest sprawą indywidualną w rozumieniu art. 1 ust. 1 Kpa. Indywidualizm takiej sprawy powoduje, że nigdy nie jest ona rozpoznawana porównawczo, ponieważ uchwały komisji egzaminacyjnych konkretyzują normy prawa materialnego wyłącznie w odniesieniu do indywidualnie oznaczonego zdającego i wyłącznie w jego sprawie. Okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu ocen pozytywnych w innych postępowaniach dotyczących wyników z egzaminu adwokackiego innym osobom nie są okolicznościami, które powinny czy też mogły być badane w konkretnej sprawie. Kontrola działalności administracji publicznej może być sprawowana jedynie w granicach danej sprawy ze skargi na konkretny indywidualny akt administracyjny. Uwzględnienie przez sąd administracyjny przy tego rodzaju kontroli legalności rozstrzygnięć wydanych w innych sprawach, nawet o zbliżonym stanie faktycznym ze wskazaniem identycznej podstawy prawnej oznaczałoby, że sąd dokonałby oceny działalności administracji publicznej w szerszym zakresie aniżeli ta do jakiej był upoważniony (wyrok NSA z 24 maja 2013 r., II GSK 303/12).

Komisje egzaminacyjne mają prawo, po dokonaniu subsumcji, do wybrania rozwiązania optymalnego ze względu na przyjęty przez siebie punkt widzenia (J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Zakamycze 2005, s. 364). Wybór danego rozwiązania, które jest równowartościowe prawnie wobec innych dopuszczalnych przez ustawę, nie jest zupełnie dowolny i swobodny. Ograniczony jest on przez przepisy prawa materialnego oraz przepisy proceduralne. Sama jednakże okoliczność różnicowania ocen wystawionych przez egzaminatorów oraz poszczególne komisje egzaminacyjne, jak również siły przedstawianej przez nich argumentacji, jest rzeczą naturalną, gdyż nie jest możliwe ustalenie idealnych kryteriów ocen. Te naturalne różnice uwzględnił zresztą ustawodawca w ustawie o adwokaturze przyjmując stosowny system dokonywania tych ocen.

Przepisy ustawy o adwokatach nie nakładają na egzaminatorów obowiązku wypracowania jednolitych zasad i kryteriów wystawiania ocen. Różnicowanie ocen wystawionych przez egzaminatorów oraz Komisje egzaminacyjne w stosunku do poszczególnych prac jest efektem wspomnianej indywidualizacji ocen każdej pracy.

Dla sprawy decydujące znaczenie miała prawidłowość oceny pracy skarżącego z części drugiej egzaminu adwokackiego, polegającej na rozwiązaniu zadania z zakresu prawa cywilnego. Dla oceny tej pracy istotne znaczenia mają kryteria wymienione w art. 78e ust. 1 ustawy.

Poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia jest tylko jednym z kryteriów oceny zadania przez Komisję Egzaminacyjną, nie jest to przy tym kryterium jedyne ani też decydujące o pozytywnej ocenie danego zadania.

Stąd też nawet gdyby się okazało, iż inne Komisje Egzaminacyjne tylko na podstawie tego ostatniego kryterium wystawiały pozytywną ocenę zdającym i tak ta okoliczność nie miałaby wpływu na ocenę zadania opracowanego przez skarżącego.

Należy dodać, że nie można przy tym mówić o naruszeniu zasady równości wobec prawa oraz zasady sprawiedliwości (art. 32 oraz art. 7 w związku z art. 2 i 45 Konstytucji P), gdyż ewentualne niezgodne z prawem działanie jednej Komisji Egzaminacyjnej nie uprawnia do takiego samego działania Komisji Egzaminacyjnej oceniającej zadania opracowane przez skarżącego.

Poza tym o naruszeniu zasady równości wobec prawa (art. 2 Konstytucji RP) można byłoby mówić tylko wówczas, gdyby w takim samym stanie faktycznym zostały wydane różne uchwały tej samej Komisji Egzaminacyjnej. W przypadku zadań opracowywanych przez kandydatów na adwokatów co do zasady nie jest to jednak możliwe, gdyż każdy z kandydatów rozwiązuje indywidualnie przydzielone mu zadanie. Jeżeli zaś te opracowania były jednakowe (identyczne), to świadczyłoby to o braku samodzielności w rozwiązaniu zadania przez któregoś z kandydatów, a w takim przypadku takie opracowanie zadania podlegałoby dyskwalifikacji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 grudnia 2012 r., sygnatura akt: II GSK 1840/11).

Z uwagi na potencjalną możliwość różnego aczkolwiek prawidłowego rozwiązania tych samych zadań prac pisemnych ustawodawca nie wprowadził wzorca ocen a jedynie kryteria oceny tych prac, które zostały określone w ustawie i które muszą być spełnione łącznie, bo tylko wtedy uprawniona jest ocena, że zdający jest przygotowany do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu radcy prawnego. Egzaminatorzy dokonując oceny pracy z poszczególnych części egzaminu kierują się wskazówkami w tym przepisie zawartymi, odnosząc je indywidualnie do każdej pracy natomiast tzw. opis istotnych zagadnień jest jedynie pomocniczym instrumentem o charakterze wewnętrznym. Opisowi temu nie został jednakże przyznany przez ustawodawcę żaden walor normatywny.

Reasumując Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do wydania uchwały ustalającej negatywny wynik z egzaminu adwokackiego. Rozstrzygnięcia organu zostały uzasadnione w sposób odpowiadający prawu.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.